Home | interviews | Earl Miller

Earl Miller Je leert iemand het beste kennen in zijn eigen omgeving. Niet alleen omdat je kunt zien hoe hij zich in gezelschap van anderen gedraagt, maar ook omdat je dan kunt aanschouwen hoe de mensen op hem reageren. Hoe men hem behandelt en hoe de persoon in kwestie zich tegenover anderen opstelt.

Daarom denk ik dat er geen betere plaats op de wereld is dan Las Vegas gedurende de AVN Expo (veruit de belangrijkste conventie op het gebied van adult entertainment) om een persoonlijkheid als Earl Miller, een van de beroemdste erotische fotografen ter wereld en de meest gepubliceerde fotograaf in de geschiedenis van Penthouse, te leren kennen.

Zoals vele anderen kende ook ik de naam Earl Miller altijd al (het is een beetje hetzelfde als wanneer ze je vragen wanneer je het centrum van de stad waar je woont hebt leren kennen... je kunt de datum met geen mogelijkheid vaststellen... je kent het stadscentrum gewoon en daarmee uit), en kende ik Earl Miller persoonlijk sinds een jaar. De eerste ontmoeting met Earl in persoon was uiterst hartelijk maar tamelijk oppervlakkig. Toch was deze ontmoeting genoeg om mijn nieuwsgierigheid te prikkelen en ik nam me dan ook voor dat ik hem beter wilde leren kennen zodra de gelegenheid zich daartoe voordeed. Zo gezegd, zo gedaan. Een jaar later, dezelfde plaats, dezelfde omstandigheden. En een precieze doelstelling: Earl beter leren kennen en een artikel over hem schrijven.

Plaats op:

Interessant? Natuurlijk! Gemakkelijk? Helemaal niet. Het zou gemakkelijker voor me zijn geweest om Earl Miller tijdens een speciale gelegenheid te ontmoeten, zijn antwoorden op de gewoonlijke vragen op te nemen en dan alles uit te typen. Een veilig en eenvoudig karweitje. Maar tegelijkertijd ook oppervlakkig.

Maar hoe zet je in hemelsnaam je indrukken van vier dagen van professionele en persoonlijke gesprekken, van diners en lunches, van vertellingen, op papier neer... Vier dagen vol persoonlijke verhalen, verhalen over het gezin, verhalen uit het leven gegrepen. Vier dagen waarin verschillende intrigerende, grappige, menselijke aspecten van een van de meest bekende en talentvolle fotografen in de adult business langzaam uit de verf zijn gekomen.

Dat is niet gemakkelijk, zoals ik al zei, maar ik ga het toch proberen...

Als je Earl Miller persoonlijk leert kennen moet je eerst het idee dat je je ' aan de hand zijn fotografie in de Penthouse of zijn officiële website http://www.earlmiller.com (of via de duizenden andere sites van het web die zijn gallerieën hebben gepubliceerd) ' hebt gevormd, bijstellen.

Location: Grand Lux Café. Venetian Hotel, Las Vegas
Hoe word je Earl Miller, in de eerste plaats?
'Ik ben begonnen te fotograferen toen ik een teruggaaf van de belastingdienst kreeg. Van dat geld kocht ik mijn eerste fototoestel.' De rest is (gefotografeerde) geschiedenis. Earl Miller ' om zijn naam even in de context te plaatsen ' behoort tot de Hall of Fame van de AVN Awards, de meest belangrijke institutie in de wereld van de adult business. Een soort Oscar Academy, maar dan interessanter.

Maar wat deed je voordat je aan je carrière als fotograaf begon?
'Ik schreef songteksten'. Heel ander werk dan wat uiteindelijk Earl Millers carrière zou worden. Anders maar in de lijn van zijn karakter, zoals we later zullen zien.

Alles begon in de vroege jaren '70, toen Earl Miller Bob Guccione, ontmoette, een andere naam die geen introductie behoeft... (ok, wil je toch een toelichting: de oprichter van Penthouse)

De ontmoeting met Guccione heeft een onuitwisbare stempel gedrukt op het leven en de carrière van Miller. Tussen de twee ontstaat naast een professionele relatie een hechte vriendschap, die Earl op een gepassioneerde manier en rijk aan details beschrijft tijdens onze eerste lunch in het Grand Lux Café.

Het is verder verbazingwekkend om Earl Miller als vader te leren kennen. Hij is een liefhebbende vader die een hechte band met zijn zoon heeft. Het is verwonderlijk en tegelijkertijd grappig om te luisteren naar de real-life anecdotes over zijn zoon. Ze zijn surrealistisch (ongelofelijk maar absoluut waar!) en doorspekt met Earl Millers ironie en vaak ook auto-ironie.

Het is amusant om te luisteren naar de verhalen van een personage als Earl Miller, in beslag genomen door de opvoeding van zijn zoon die zich langzamerhand gaat realiseren wat zijn vader voor werk doet, ook al heeft hij nog nooit een product van de creativiteit van zijn vader gezien (behalve dan de godellijke modellen die huize Miller bezoeken...)

Location: Privé party van Danni Ashe. Las Vegas
Een andere omgeving, officiëler, opgeprikter en ongetwijfeld meer glamourous. Een omgeving waartoe maar een beperkt aantal vakmensen toegang heeft. Grote fotografen, de bekendste en meest gevraagde adult models, kortom, alle namen die het goed doen in de wereld van volwassenen op internet.

In deze omgeving begrijp je direct met wie je te maken hebt. Het is onmogelijk om langer dan een paar minuten achter elkaar met Earl te spreken. Hij is omringd door de collega's, beeldschone modellen die een handje komen schudden of zich komen presenteren in de hoop te scoren bij wie voor een doorbraak in hun carrière zou kunnen zorgen.

En toch wordt er met Earl maar weinig over werk gesproken. Alleen als zijn verhalen over zijn persoonlijke leven verstrengeld zijn met zijn beroep, komt werk ter sprake. Want vele van zijn vertellingen spelen zich af gedurende zakenreizen of interessante opdrachten.

Een van de dingen die het meest opvallen als je met Earl spreekt, is zijn voorliefde voor vertellingen. Een episode uit zijn leven is niet gewoon een simpele episode die in twee woorden wordt verteld. Het is een boek. Een verhaal dat ver weg begint, dat je aandacht vangt en gevangen houdt tot aan het einde toe. Earl houdt ervan om met woorden te spelen, om vertellingen te verrijken, om ze interessanter te maken dan de kleine en ogenschijnlijk onbeduidende episodes waarvoor je ze zou kunnen houden.

Een van zijn vertellingen die veel indruk op mij gemaakt heeft, speelt zich af in een plaatsje in Noord Italië (in een kasteel, de gastheer is een bekende Zwitserse uitgever, de eigenaar van Penthouse in half Europa) waar hij een tijdje vertoefde in verband met een opdracht om een serie reportages voor Penthouse te fotograferen.

Het verhaal gaat over een partijtje biljart. Het is niet zomaar een partijtje. Wat begint als spel wordt al gauw een kwestie van eer. Een wedstrijd tegen de biljartkampioen van het naburige dorp (die tot dan toe nog door niemand ter discussie is gesteld) die niet kan verkroppen dat die fotograaf van de andere kant van de oceaan hem verslagen heeft. Het alles wordt nog intrigerender als je weet dat de strijd gestreden wordt op een historische biljarttafel... de biljarttafel van Mussolini.

We gaan niet eens proberen om het verhaal na te vertellen, want het kan maar op een manier gebracht worden: door Earl Miller. Het is een verhaal dat je als je wilt in twee woorden kunt samenvatten, maar Earl maakt er een kleurrijke vertelling van, een gedicht.

Earl betrekt historische en culturele aspecten in zijn vertellingen. Hij zet een culturele en maatschappelijke lijst om zijn verhaal. Hij vertelt je onmogelijk veel onmisbare details die het je mogelijk maken je helemaal in te leven, die van de luisteraar een integraal deel van de vertelling maken. En dan de pauzes, de accenten op details die ogenschijnlijk onbelangrijk lijken maar uiteindelijk juist heel belangrijk blijken... Earl vertelt geen verhalen, hij schildert portretten, stukje bij beetje, hij laat nooit van te voren merken waar zijn verhaal zal eindigen en jij luistert met open mond, en wacht ademloos naar wat zijn artiestenbrein nu weer zal brengen...

Diner. Location: een van de meest trendy restaurants van het Mandalay Bay Hotel in Las Vegas
Gedurende het diner komen we voor de zoveelste verrassing te staan. Earl Miller is ook een poëet. Uit zijn hoofd citeert hij enkele van zijn favoriete poeziën, door hemzelf geschreven. Eigenlijk heeft Earl zijn passie voor het spel van woorden nooit achter zich gelaten...

Earl is heel discreet als het zijn werk betreft. De weinige keren dat hij over zijn werk spreekt, is dat altijd in verband met zijn familie of spreekt hij zijn bijna filosofische overdenkingen over zijn beroep uit. Een vraag waar Earl al jaren mee worstelt en die vaak in gesprekken met hem terugkomt, is: 'How can I define myself? An erotic artist or an artistic pornographer?'

Ook zijn rol als fotograaf als hij hardcore fotografeert, houdt hem al langere tijd bezig. Om het concept duidelijker te maken, stelt hij de volgende vraag: 'Moet een fotograaf zijn als een vlieg, een bijna onzichtbare fotograaf, klaarblijkelijk niet zichtbaar voor het model (of dat nu een man of vrouw is) dat poseert? Of moet de fotograaf nadrukkelijk aanwezig zijn, moet er een verstandhouding zijn tussen model en fotograaf, moet hij met hen comuniceren via blikken en zijn houding?' Ik moet toegeven dat ik hier nooit over nagedacht heb, en dat ik persoonlijk hem op deze vraag geen antwoord heb kunnen geven. Elke keer maar weer wissel ik van gedachte.

Het is niet gemakkelijk om het personage van Earl te schetsen, maar ik hoop dat ik hiermee enige originele en nog onbekende aspecten van zijn interessante persoonlijkheid heb neergezet. Een ding is zeker, namelijk dat we hem tekort zouden doen als we hem simpelweg als fotograaf zouden definiëren. De fotografie, heel belangrijk in zijn leven, is slechts een rode draad, die vele artistieke en menselijke kanten van zijn persoonlijkheid met elkaar verbindt.

Earl Miller is een personage meer dan een persoon, maar dat begrijp je alleen als je hem beter leert kennen. Een personage die een uiterst belangrijke rol heeft gespeeld en nog speelt in de wereld van de erotische fotografie, een fotograaf die het voorbeeld is van jonge fotografen en aan wie vele fotografen veel te danken hebben. Wellicht zonder zich daarvan ook maar in het allerminst bewust te zijn...

Alessio Cristianini