Home | Lifestyle | Interviews | Jaap van der Kooy

Nooit had ik iemand leren kennen die in staat is de dood in het gezicht te lachen als Jaap van der Kooij. En nooit had ik iemand leren kennen met zo weinig angst voor pijn. Er kan maar één verklaring hiervoor zijn: de zucht naar avontuur, het genot van het pure risico, de drang om je eigen grenzen te verkennen... Wat zou een persoon die tien maanden geleden meer dood dan levend in een ziekenhuis in Cairo werd binnengedragen, er anders toe brengen om voor de elfde keer mee te doen aan de Paris-Dakar rally? Maar laten we bij het begin beginnen.

Ik ontmoet Jaap op één van de eerste regenachtige dagen van deze vroege herfst. Jaap is 52 jaar, hij is bijna 1 meter 90 lang, vriendelijk en spraakzaam, ook al zou je dat op het eerste gezicht niet denken. Hij loopt met wat moeite en zijn lichaam is op vele plaatsen nog getekend door het verschrikkelijke ongeval dat nog maar een paar maanden geleden iedereen het ergste deed vrezen, Jaap incluis.

Jaap is waarschijnlijk de enige Nederlanders die maar liefst tien keer aan de mythische rally door de Noord-Afrikaanse woestijn, de Paris-Dakar, heeft deelgenomen. Praten met Jaap is niet moeilijk. De woorden stromen over zijn lippen. Maar hij heeft dan ook veel te vertellen. Wat een interview (vraag en antwoord) had moeten worden, wordt een lang en indrukwekkend verhaal, fascinerend en soms gruwelijk hard. Het is het verhaal van Jaap van der Kooij. Wij hebben ervoor gekozen om het integraal te publiceren.

Kort na de scheiding van mijn vrouw, ben ik gaan motorcrossen. Het was een welkome afleiding. In het begin nam ik alleen deel aan wedstrijden in Nederland en al snel zat bij de eerste vijftig. Omdat ik niet zo jong meer was (ik was toen ongeveer 36 of 37) kon ik niet meer vooraan rijden. Daarom heb ik besloten om in het buitenland rond te gaan kijken. Via Kees en Mieke Tijsterman uit Waddinxveen, bekende pioniers op het gebied van rally's (met de Jeep) ben ik in Noord-Afrika bij de Paris-Dakar gaan kijken. Het fascineerde me enorm. Uren en uren brachten de deelnemers op de motor door, dag na dag. En dan komen ze 's nachts aan, met het volle licht op ze gericht. Dat wilde ik ook.

Ik heb toen eerst een lichte rally in Spanje gereden en toen eentje Marokko. Al snel ik mijn eerste sponsor tegen. Tijdens een rally kreeg hij zijn motor niet meer aan de gang. Ik heb hem geholpen en hij was zo blij dat hij vroeg wat hij voor me kon doen. 'Ik wil de Paris-Dakar rijden', was mijn antwoord. 'Ik betaal wel', zei hij. We zijn in de auto gestapt en naar Suzuki beetje bluf. We zijn twee maanden gaan trainen, in Marokko, in Zuid-Frankrijk, in Europa in Parijs gereden. In een mum van tijd was het rond. Ik zou deel uitmaken van het Suzuki team. Nog nooit had ik op zulke zware motoren gereden. Het was eigenlijk een de Pyreneeën. Ik begon in oktober 1990 en op 5 januari 1991 lag ik met gebroken nekwervels. Ik was toen wel geschrokken en heb een jaar overgeslagen.

Maar het begon weer te kriebelen. Ik wilde het toch proberen. Ik kocht de KTM-motor van het toenmalige wereldkampioen, trainde hard, maar verwondde mijn arm en schouder één week voor de Paris-Dakar rally. Schouder en arm zaten nog maar met een paar spieren vast, maar ik was vastbesloten en ben toch van start gegaan. Ik heb het een dag of 12 volgehouden en toen is alles afgescheurd. In Nederland zagen de artsen het niet zitten, maar dr. Martens in België, welbekend van Van Basten, heeft ervoor gezorgd dat alles weer goed kwam (met stangen in mijn schouder en veel trainen). En toen weer de motor op. Ik heb altijd veel pech gehad in de Paris-Dakar. In de andere wedstrijden heb ik eigenlijk bijna nooit problemen gehad. Ik heb drie keer Moskou-Peking gereden en nooit wat gehad. Terwijl dat eigenlijk nog langer is, en zwaarder. Maar de Paris-Dakar blijft trekken. De rally is te vergelijken met de Tour de France bij het wielrennen.

De Paris-Dakar rijden is erg prijzig. Dat kun je privé niet opbrengen. Je hebt sponsors voor nodig en moet met goede initiatieven komen. Samen met mijn rally-vriend Marc Lauwers uit België, heb ik daarom een paar jaar geleden een splinternieuwe truc gekocht. Vandaar uit geven we assistentie aan andere rijders en we verhuren de truc. Het is een geweldige onderneming en er is veel geld in gaan zitten, ook privé. Ik heb de Paris-Dakar een paar jaar overgeslagen. Maar vorige jaar heb ik een nieuwe motor gekocht en had ik weer wat sponsors bij elkaar, en ben ik weer gaan trainen voor de Paris-Dakar.

De eerste tien dagen van de Paris-Dakar gingen geweldig goed. Tot op de tiende, elfde dag... 's Morgens was ik misschien net niet helemaal geconcentreerd en gleed ik uit. Door mijn val ging mijn routeboek kapot en kon ik niet meer zien waar ik reed. Ik wist wel dat ik de hele dag 85 à 90 graden moest aanhouden dus reed ik op mijn kompas. Ik was midden in de woestijn, om mij heen een enorme zandvlakte, helemaal geel, maar heel verraderlijk, met afgronden, hellingen en afdalingen. Zonder mijn routeboek wist ik niet waar die waren. Ik stond op de motor om te zien of er geen oneffenheden waren. Ik ging 40, 50, 60, 70 km per uur, steeds harder. Met een snelheid van 120 km per uur stortte ik plots in een afgrond van 9 meter diep.

Ik schoot onder het stuur, mijn hele been lag eraf. Mijn bekken stak er uit, mijn hele onderbuik was kapot, mijn gezicht sloeg voor op de motor. Ik bloedde... Het was vreselijk. Gelukkig vonden een paar andere deelnemers me snel. Na een minuut of 10 kwam ik weer bij en na een kwartier, twintig minuten kwam er een helikopter, van Radio France. Ze zeiden me rustig te blijven liggen. De helikopter met artsen zou zo komen. Ze waren op dat moment bezig met een dodelijk ongeval even verderop. De jongens die bij me waren, onder meer de zoon van De Rooy, hebben mij hele zware pillen en injecties tegen de pijn gegeven. Het deed verschrikkelijk zeer. Uiteindelijk kwam de helikopter. Ze legden mij en mijn been dat los lag op een bed en vlogen me naar Libië. Vandaar werd ik naar Cairo vervoerd. Omdat mijn bloeddruk bijna helemaal weg was, brachten ze me naar het eerste het beste ziekenhuis. Daar zijn ze aan het opereren gegaan en kreeg ik allerlei soorten bloed toegediend. Toen ik na 2 ½ dag weer bijkwam, ik dacht: 'Ik haal de avond niet. Bloedtransfusies in Afrika.' Ik heb daar een paar dagen gelegen, met allemaal locale mensen om me heen. Zusters waren er niet, de familie moet voor je zorgen. Die had ik daar natuurlijk niet, dus ik lag daar maar. Omdat de gewonde rallyrijders normaal naar het internationale ziekenhuis worden gebracht, maar ik wegens mijn kritieke situatie het dichtstbijzijnde ziekenhuis was binnengedragen, wist men niet waar ik was. Pas na vijf dagen vonden ze me en werd ik via Parijs naar het Academisch ziekenhuis in Leiden vervoerd. Daar hebben ze in twee maanden tijd zeven keer geopereerd. Alles was kapot. Het bot van mijn been was er helemaal af en dat hebben ze vastgezet met platen, in mijn rug heb allemaal pennen.

Ik schreeuwde van de daken dat ik het nooit meer zou doen en nu zijn we vier, vijf maanden verder en ik ben al weer aan het motorrijden. Het is te gek voor woorden! Waarom doe je het toch weer? Ik weet het niet. Ik hoef me niet te bewijzen, maar ik moet er niet aan denken dat ik, als ik deze winter weer helemaal gezond ben, ik niet meega. Ik ben er al tien, elf jaar bij betrokken. Ik ga nu voor de elfde keer. Ik ben twee maanden geleden weer voor de eerste keer op de motor gestapt. Toen was ik heel erg bang. Ik heb maar een kwartiertje gereden en alles ging mis. Ik dacht: 'Ik doe het niet!' Ik ben naast de baan gaan zitten, met mijn handen onder mijn kin. En de jongens die bij me waren, zeiden: 'Ga je nog rijden? De baan gaat over een half uur dicht'. Toen zei ik: 'Dan ga ik nu rijden!' Ik heb mijn verstand op nul gezet en ben ik voluit gaan rijden. Ik was erdoor heen.

Die drie, vier dagen daar in Cairo dachten ze dat ik het nooit zou halen, en ook ik dacht toen: 'Dit is het niet waard.' Maar kun je nagaan hoe gek je in elkaar zit. In het ziekenhuis was ik al blij toen ik weer liep, ook al was het dan met stokken, en dan krijg je weer praatjes. Op een gegeven moment belden ze van de fabriek en vroegen ze of ze nog een motor voor me klaar moesten zetten voor van de winter. Ik zei toen: 'Nee, dat wil ik niet meer!' Maar ze zeiden: 'We bellen over een maand wel terug'. En dan ga je voor de bijl... Ik ben 52, ik voel me weer zo goed. Ik ben weer aan het trainen in de sportschool en sta elke morgen om zes uur op om te joggen. Heerlijk in je eentje lopen, pijn hebben... Dit jaar ben ik er weer bij!

De laatste jaren zijn de kosten enorm gestegen. De inschrijving voor Paris-Dakar begint bij 11.000 euro. Dan heb je eigenlijk alleen een medaille voor! En eten, drinken en bivak onderweg. Verder zit er niets bij. De kosten voor de motor liggen op het ogenblik rond de 20.000 euro (en dan krijgen we nog korting ook). Verder heb je de assistentiekosten. Ik heb dan mijn eigen vrachtwagen, samen met Marc Lauwers. Maar assistentie met een monteur kost ongeveer 17.000 euro tijdens de rally. En verder moet je bij KTM een service-pakket kopen voor ongeveer 7.000 euro. Bij dit alles komt nog je verblijf onderweg, de kosten voor de mensen die meegaan in Europa, tot aan de boot in Spanje. Totaal kom je op 60 à 70.000 euro. En dan praat je nog geen eens over het trainen en alle tijd die je erin steekt....

Al met al veel geld... Je krijgt het alleen bij elkaar als je sponsors hebt. Gelukkig zijn er een aantal bedrijven die mij spontaan zijn gaan sponsoren: een busbedrijf, de sportzaak Tom van Bemmelen. Sponsoring begint ongeveer vanaf 1000 euro. Ik heb een half uur televisierechten op RTL5 voor de Paris-Dakar gekocht. Meestal ben ik tijdens de rally ongeveer een half uur in beeld. De uitzending heeft een grote impact, en de grote sponsors van 5.000, 10.000 euro komen natuurlijk op televisie. Ja, behalve motorcrossen moet je dus ook achter sponsors aangaan. Dat doe ik ook allemaal zelf... Maar dat heb je ervoor over. Motorcrossen is een verslaving. Op de motor denk je nergens maar aan. Het is jij en de motor... en pijn, dat hoort erbij. Zo gek ben je!

Voor informatie of sponsoring: Jaap van der Kooij email adres: info@allclasscatering.nl

Alessio Cristianini

Deze artikelen zouden je ook kunnen interesseren:

Azusa Higa "Ik houd ervan om vrij te zijn en zeg altijd 'Je leeft maar een keer!' en het leven gaat verder en... [modellen]	Verstandig 'slanken' Afvallen zonder strenge diëten en zonder... [lees]	Chantal Hanse "Sexy lingerie! Ik voel mij veel vrouwelijker in mooie setjes... [lees]
Sasha Bling Sasha Bling is ons nieuwe cover model. Ze is zonder meer één van de meest sexy en... [modellen]	In vorm naar het strand? Maak een plan van aanpak! De zomer... [fitness]	Afvallen? Bewegen, gezond eten en lichte gewichten Wellicht vallen we in... [lees]
Waarom mannen op blonde vrouwen vallen :-) Lang haar, blond, blauwe... [lees]	De nieuwste kapsels en haartrends voor 2012 De nieuwste kapsels en haartrends.... [kapsels]	Kaoru Kikuchi Adversus cover model. "Ik houd van mannen die me... [modellen]