Mannenmode, kapsels, sexy modellen and style

Home | Lifestyle | Interviews | Monique Sluyter

Lunch met Monique Zoiets gebeurt niet iedere dag. Een mooie en begeerlijke vrouw accepteert mijn uitnodiging voor een lunch. Wees maar niet jaloers; het gebeurt mij ook maar zelden. En bovendien - laat ik eerlijk zijn - maakt de lunch deel uit van een interview met Monique voor ADVERSUS. Een zakenlunch dus... maar toch!

We komen precies op hetzelfde tijdstip aan op de plaats waar we hebben afgesproken: Dante's Café in Amsterdam. Monique kent mij niet, maar ik ontwaar haar blonde haar en haar vrouwelijk figuurtje direct, een stralend lichtpuntje op deze grijze en regenachtige zaterdagmiddag in Amsterdam.

We schudden elkaar de hand en zoeken een rustig plekje - een niet al te gemakkelijke opgave -. Onder het genot van een kop Thaise soep beginnen we te praten. De vragen dwarrelen door mijn hoofd. Daar zit ik dan. Te lunchen met de vrouw die waarschijnlijk deel uitmaakt van de erotische fantasieën van het merendeel van de mannelijke bevolking in Nederland - en geloof me -, ook daarbuiten.

Maar dit is geen droom, geen fantasie. Dit is werkelijkheid. Waar zullen we het over hebben? Misschien had het voor de hand gelegen om tijdens deze ontmoeting over erotiek, over seks, te spreken. Maar we laten banaliteiten voor wat het zijn en praten over interessante onderwerpen als kunst, mode, de samenleving, verschillende levensstijlen en reizen...

Ik ontdek onmiddellijk dat Monique van reizen houdt. En dat niet alleen. Eén van haar grootste passies is diving. Zodra ze daartoe de gelegenheid heeft, vertrekt ze richting exotische oorden, op zoek naar een rustig plekje in deze jachtige wereld. Als het even lukt, combineert ze haar reizen met haar duikpassie. Juist in deze dagen is ze bezig om een reis te organiseren. De Fiji eilanden... Als ze mij over haar reizen vertelt, straalt haar gezicht. Je begrijpt meteen dat het onderwerp haar fascineert. 'Ik heb al een tijdje mijn duikbrevet', vertelt ze. 'Duiken is fantastisch. Je voelt je één met de natuur en ziet landschappen onder water die nog nooit iemand gezien heeft... Je zou het ook eens moeten proberen...' Ik probeer me te verontschuldigen. Ik heb het een keer geprobeerd, vertel ik, in een zwembad, maar iedere keer dat er water in mijn masker kwam wist ik niet hoe snel ik er weer uit moest komen... Monique neemt me een beetje meewarig op en ik stap maar liever snel op een ander onderwerp over.

Kunst dit keer. Monique is een van die personen die je iedere keer weer verrassen. Misschien kennen maar weinig mensen de artistieke kant van Monique Sluyter. Ze maakt modeschetsen, ze schildert en produceert films. Zo is ze net terug uit Los Angeles, waar zij de montage van een korte film die door haar zelf geproduceerd is, heeft gevolgd. Ze schrijft zelf scripts, maakt de storyboards en heeft al wat reclamefilmpje's op haar naam staan. Ook achter de schermen lijkt ze zich op haar gemak te voelen. Maar voor de camera, zoals je op haar site kunt zien, leveren haar Playboy filmpje's een fraai resultaat op. Deze site loopt prima, en Monique is druk bezig ook de rest van de wereld een kijkje te gunnen op deze xxx-rated site.
Het argument van de film levert weer genoeg gesprekstof voor onze conversatie op en onvermijdelijk stuiten wij uiteindelijk op het onderwerp 'de maatschappij waarin wij leven'. Tot onze grote verrassing blijken we een heleboel ideeën gemeen te hebben. Gelet op het feit dat we allebei lichtelijk 'deviante' (vanuit sociaal oogpunt, bedoel ik) ideeën hebben, is het heel bijzonder om te constateren dat onze theorieën zich op verschillende niveaus raken.

En dan de kunst. Kunst is een onderwerp waarop Monique regelmatig terugkomt. Kunst en... Herman Brood. Jarenlang werkte ze nauw met hem samen. Ze spreekt over hem met een mix van bewondering en triestheid. Soms spreekt ze in de verleden tijd, soms lijkt het net alsof Herman hierboven, op de derde verdieping van Dante's Café, nog aan het werk is. En dan komen we bij de grootste verrassing die Monique vandaag voor mij in petto heeft. Ze neemt mij mee naar boven. Op de eerste verdieping van Dante's Café doorkruisen een grote groep mensen die net een bruiloft of een begrafenis achter de rug heeft (althans als je op hun kleding mag afgaan). We glippen door een deurtje dat toegang geeft tot een tweede trap. Dan bevinden we ons in een kleine kunstgalerie. Aan de muren hangen tientallen werken van Herman Brood. Verbouwereerd kijk ik rond. Dit had ik niet verwacht. Maar hier blijft het niet bij.

'En nu laat ik je de studio zijn waar Herman werkte en woonde', zegt ze. Het is een magisch moment. Ik kijk toe hoe ze twee woorden wisselt met de beheerder van het atelier, die even lijkt te aarzelen, maar ons dan toestemming geeft om er binnen te gaan. Hij gaat ons voor naar een deur en we stappen de studio binnen. Doeken en schetsen overal, tekeningen, studies, kwasten, verf... en in de hoek een tweepersoonsbed, een badjas aan de muur, tijdschriften... 'Alles is gebleven zoals het was op de dag dat Herman er een eind aan maakte', zegt Monique. 'Het is als een foto. Sinds dat moment is er niets veranderd'. Ik begrijp heel goed dat het Monique diep raakt.

Ik vraag haar naar haar schilderijen, de schilderijen die ze zelf maakt en waarover ze me al eerder vertelde. We lopen naar een stapel doeken. Monique laat ze me een voor een zien. Ze zijn ontzettend mooi. Felle en contrasterende kleuren, soms met besliste soms met meer aarzelende lijnen, nooit excessief abstract. Wij houden stil bij een serie van drie zelfportretten, naakten. Ze zijn identiek, alleen de kleuren zijn anders. Ik vraag haar of zij ooit schilderles heeft genomen. 'Nee, ik heb het geluk gehad dat ik heel jong heb leren schilderen. Mijn opa, schilder, was mijn leermeester.' Ze vertelt mij over haar werken en hoe haar schilderijen tot stand komen. 'Ik schilder op de raarste tijden, als ik inspiratie heb. Het gebeurt wel dat ik midden in de nacht wakker word, soms in het midden van een droom, dan haast ik mij, zonder mij aan te kleden, naar de kamer waar ik schilder en begin ik in het schemerlicht te werken, zonder te letten op de kleuren die ik gebruik. Ik volg mijn inspiratie. Soms verbaas ik me er 's morgens over - als ik het schilderij zie dat ik 's nachts heb gemaakt - dat ik het gemaakt heb. Ik herken de kleuren niet en soms zelfs niet eens het onderwerp. Maar zo werk ik nu eenmaal...'

'Heb je ooit een expositie gehad?' vraag ik. 'Ja, en regelmatig vragen galerieën, ook in het buitenland, mij om mijn werken bij hen te exposeren. Veel van mijn werken hebben behoorlijke afmetingen, het is niet altijd gemakkelijk om ze te vervoeren...'

We kunnen niet te lang in het atelier blijven, maar we mogen ons al gelukkig prijzen dat we er binnen mochten. We lopen naar beneden en verlaten Dante's Café. Het is tijd om afscheid te nemen en Monique te bedanken dat ze ons de gelegenheid heeft geboden om haar beter te leren kennen.

Als je Monique wilt volgen en op de hoogte wilt blijven van haar belevenissen, reizen, foto's en video's, dan hebben we maar één advies voor je: voeg de url van haar officiële website http://www.moniquesluyter.nl en http://www.smsmonique.nl (vanaf november 2002)
aan je bookmarks toe en neem er regelmatig een kijkje!

Alessio Cristianini


 

MEER OP ADVERSUS