Mannenmode, kapsels, sexy modellen and style

Home | Lifestyle | Interviews | Paulien Zwart

Paulien Zwart Als een coureur met 100 km/h frontaal tegen een betonnen muur botst, zoals dat Paulien Zwart op 26 april van dit jaar gebeurde, dan verandert er onvermijdelijk iets. Dan ga je opeens over heel veel dingen nadenken, ga je na waar je prioriteiten liggen, leg je je keuzes op de weegschaal, overdenk je je toekomstplannen.

Al deze gedachten tolden door Pauliens hoofd in de lange weken die zij in het ziekenhuisbed doorbracht, eerst in Frankrijk en daarna in Nederland. Maar Paulien Zwart is een coureur in hart en nieren. En coureurs zijn geen gewone stervelingen. Zij zijn geboren om te racen. Het risico maakt deel uit van hun werk, een geen ongeluk - hoe ernstig ook - zal een coureur van het circuit kunnen houden. Er is slechts één valide reden voor een coureur om te stoppen en dat is: angst. 'Als je bang bent, moet je stoppen.' Dat kregen we van alle coureurs die wij tot nu toe interviewden te horen. En óf je bang bent, zal pas blijken als je na een ongeluk weer in de auto stapt.

Al de eerste dag na het verschrikkelijke ongeluk was er op Pauliens officiële website te lezen: 'Natuurlijk ben ik heel erg geschrokken, maar je zult me dit jaar zeker nog in een raceauto zien. Ik moet in ieder geval de komende twee maanden rust houden en revalideren...'.

Krap twee maanden na het ongeluk ontmoeten we Paulien Zwart om over het ongeluk te praten, zeker, maar vooral ook over haar toekomstplannen. Een paar weken eerder hadden we haar al op het circuit van Zandvoort gezien. Ze liep met krukken en bewoog ze zich nog met moeite. Maar wat ons toen vooral opviel was haar vastberaden blik, haar ijzeren wil om zo snel mogelijk weer het circuit op te kunnen. Het verbaasde ons dan ook niet dat zij ons een paar weken daarna al een datum kon geven waarop zij weer zal racen.

We ontmoeten Paulien in de Jachthaven van Naarden, waar de boot van Tom Coronel (haar vriend) ligt. De zomer komt eraan. Het is tijd voor een grote schoonmaak. Paulien trekt nog wat met haar voet, maar loopt zonder behulp van krukken (dankzij haar ongelooflijke wilskracht). Ze is mooi als altijd. Ze draagt een driekwart spijkerbroek, roze sportschoenen en heeft een felgekleurd Guess-tasje bij zich. Ze stelt voor om een rustig hoekje in de bar van de jachthaven op te zoeken.

We willen het niet over het ongeluk zelf hebben - de media hebben daar al uitgebreid aandacht aan besteed - maar het is onvermijdelijk dat ons gesprek daar toch mee begint.

'Ik ben met hoge snelheid tegen een betonnen muur op het Franse circuit Magny Cours gebotst. Met meer dan 200 km/h. Ik wilde uit de auto komen, maar dat lukte niet. Ik had verschrikkelijke pijn in mijn bekken en kon mijn benen niet bewegen. Tom was direct bij me en praatte de hele tijd tegen me om me bij te houden, om me moed in te spreken. Samen hebben we lange tijd op de ambulance gewacht. Ik in de auto, hij ernaast. Ik zag alles zwart van de pijn. Later bleek dat ik mijn bekken op vier punten gebroken had en dat ik een fractuur aan mijn enkel had. Na een half uur - een eeuwigheid -, kwamen er twee busjes: een met artsen en een met brandweermannen. Er was die dag geen ambulance op het circuit. Dat is tijdens testdagen niet verplicht. Ik heb direct morfine tegen de pijn gekregen en toen hebben ze me uit de auto gehaald.'

Met spoed is Paulien naar een Frans ziekenhuis gebracht. De prognose luidde dat ze drie maanden plat zou moeten. Maar de Franse artsen hadden de wilskracht van Paulien onderschat. 'Na drie weken stond ik alweer. De eerste keer was dat heel moeilijk. Even staan vermoeide me al verschrikkelijk. Toen ik met veel pijn en moeite een treetje van de trap opkon, vonden de Nederlandse artsen dat ik naar huis kon...'

De grootste vraag waar een coureur na een ongeluk mee worstelt, is: doorgaan met racen of stoppen? We stellen deze vraag ook aan Paulien die ons met een glimlach antwoordt. 'Als alles goed gaat, zien jullie me op 1 augustus weer in mijn BMW op het circuit van Spa Franchorchamps. Ik heb lang nagedacht over de risico's van het racen, vooral voor een vrouw. Kort na het ongeluk schoot het direct door mijn hoofd dat ik misschien geen kinderen meer kon krijgen. Gelukkig was die angst ongegrond. Maar zo'n ongeluk zet je wel aan het denken, en vooral een vrouwelijke coureur moet alle dingen goed tegen elkaar afwegen. Dat is een van de verschillen tussen mannen en vrouwen op het circuit.'

We vragen Paulien wat Pauliens' vriend Tom Coronel, een van de belangrijkste namen in de coureurwereld, ervan vindt. Moet ze doorgaan of stoppen? 'Tom laat me absoluut vrij in mijn keuze. Hij zegt dat ik het zelf moet beslissen. Ook hij heeft verschillende ongelukken gehad, sommige daarvan ernstig, maar voor een man ligt het nu eenmaal een beetje anders. Als ik wil stoppen is dat voor hem absoluut geen probleem. Als ik doorga, ook niet. Ik zou het heel jammer vinden om te stoppen', vervolgt Paulien, 'ook omdat we elkaar op het circuit hebben leren kennen. We zijn allebei coureurs, en als ik zou stoppen dan zou dat in zekere zin een hoofdstuk in onze geschiedenis afsluiten.'

Als je zou stoppen met racen, wat zou je dan gaan doen? 'In ieder geval zou ik weer gaan paardrijden', antwoordt Paulien. 'Ik heb altijd graag paardgereden. Ook al is paardrijden eigenlijk gevaarlijker dan racen. Je hebt controle over de auto, maar niet altijd over een paard. Ook al heb je maar met 1 pk te maken!' voegt ze er lachend aan toe.

Er wordt wel gezegd dat als je een ongeluk hebt gehad - tijdens paardrijden of autorijden - je direct weer moet gaan rijden om je angst te overwinnen. Heb jij al weer een rondje op het circuit gereden? 'Nee, dat heb ik vanwege mijn botbreuken nog niet kunnen doen, maar dat komt de komende weken wel.'

Denk je dat je problemen met racen zult hebben? 'Natuurlijk zal ik niet 100% in vorm zijn. Ik heb een hele klap gehad en ik heb de afgelopen twee maanden niet kunnen trainen, dus mijn conditie is niet optimaal. Voor het ongeluk was ik in optimale vorm. Ik trainde iedere dag. (Wist je dat ik in november de marathon van New York wil lopen?) Of ik bang zal zijn om te racen, dat zullen we pas weten als ik weer op het circuit zit. Maar... ik denk van niet. Ga er maar vanuit dat ik op 1 augustus de race in Spa Franchorchamps rijd!'

'Een paar weken geleden heb ik Alex Zanardi (de Italiaanse piloot die in 2001 in een gruwelijk ongeluk zijn beide benen verloor maar die nu weer racet, in een speciaal voor hem aangepaste BMW) ontmoet. Hij zag me met krukken en zei lachend tegen me: 'Nu weet je hoe het voelt!' Zulke voorbeelden geven moed.'

Tijdens Pauliens herstelperiode heeft vader Zwart, ook coureur, het stuur van de BMW van zijn dochter overgenomen en Pauliens races gereden. 'Maar dat is niet gemakkelijk voor hem. Zijn tijden zijn langzamer dan die van mij...', lacht Paulien. 'Ik hoop zo snel mogelijk weer zelf achter het stuur te zitten. Inmiddels ben ik alweer begonnen met lesgeven op Zandvoort.'

En rijdt Paulien alweer auto... Tijdens haar verblijf in het ziekenhuis heeft ze besloten om zichzelf een nieuwe BMW cadeau te doen. 'Maar het is vechten met Tom', vertelt ze. 'Iedere morgen pakt hij de sleutels van mijn auto. Hij is er helemaal weg van.' We suggereren Paulien om de auto roze te laten verven zodat Tom hem wel zal laten staan. 'Je zult het niet geloven', lacht Paulien, 'maar mijn auto is paars en Tom vindt hem juist daarom zo mooi!'

En juist terwijl we het over Tom Coronel hebben, komt het onderwerp van ons gesprek de bar binnen. Een korte groet, een kus voor Paulien en dan is hij er weer van door. Maar niet zonder voor Paulien een fles Cif te hebben achtergelaten. Voor de boot. Lachend pakt Paulien de fles. 'Het is de verkeerde kleur', zegt ze. 'Dit is gele Cif en ik had witte gevraagd...'

Juni 2004

Alessio Cristianini en Charlotte Mesman

Voor inlichtingen en sponsoring: http://www.paulienzwart.com
email: paulien@paulienzwart.com


 

MEER OP ADVERSUS