Niet-exclusieve relaties

Niet-exclusieve relatie
Niet-exclusieve relatie

Een niet-exclusieve relatie? Het kan, ook al is het soms niet gemakkelijk. Niet-exclusieve relaties zijn realistischer dan je denkt. Ze zijn niet exclusief (daar heb je het woord weer!) Voorbehouden aan Amerikaanse soaps en ook geen exclusieve uitvinding van de chick-lit. Integendeel, ze komen voor in het dagelijks leven. Ja zeker, en veel ook. Het is een ‘way of living’, een zekere levensstijl die door veel mensen aangehangen wordt. Maar tegelijkertijd vormen niet-exclusieve relaties ook een bron van (soms enorme) problemen, en wel voor degenen die uiteindelijk – en misschien ondanks alle ‘goede voornemens’ – toch verliefd worden…


Ontvang de nieuwsbrief van ADVERSUS in je mailbox. Klik hier om je in te schrijven.

Een lezer stuurde ons een mail over ‘niet exclusieve relaties’ en we hadden de kwestie niet beter kunnen samenvatten: ‘… Ik ben verliefd geworden op een mooi, sexy en vrolijk meisje dat zich gelijk aan mij gegeven heeft (misschien hadden hier de alarmbellen moeten gaan rinkelen). Maar niet alleen aan mij. Ze bleek ook andere mannen te hebben…’ Hij vervolgt: ‘Ik kwam daar pas na een paar weken achter, omdat ik wel voelde dat er iets niet klopte (ik zal niet in details treden). Ik heb geprobeerd met haar te praten, en zij vertelde me toen doodleuk dat ze regelmatig andere mannen heeft en dat ze dacht dat ik daar geen probleem mee zou hebben omdat we het nooit over een exclusieve relatie hadden gehad. Toen ze zag dat ik er helemaal niet blij mee was, maakte ze het allemaal nog erger door heel droog te zeggen dat er hier sprake moest zijn van een misverstand.’ Onze lezer besluit zijn mail met: ‘Ik ben er echt helemaal stuk van, maar ik weet wel dat ik niet kan accepteren dat zij ook met anderen gaat…’

En hiermee komen we aan de kern van het probleem. Het probleem van hem, om precies te zijn, want zij lijkt er niet mee te zitten. We hebben de forums en s op internet er eens op nagekeken en zijn tot de conclusie gekomen dat niet-exclusieve relaties een wijd verspreide levensstijl zijn. Wie zegt dat de nieuwe trend monogamie is? En wie zegt dat mannen ‘vrijer’ zijn dan vrouwen? Het tegendeel lijkt waar te zijn. Het lijkt erop dat juist vrouwen, en niet mannen, beter met niet-exclusieve relaties kunnen omgaan. Vrouwen die een teleurstellende ‘exclusieve relatie’ achter de rug hebben, vrouwen die er niets meer van willen weten (en geef ze eens ongelijk), vrouwen die instinctief lijken aan te voelen dat ze ‘er niet meer in moeten trappen’, vrouwen die (niet zonder moeilijkheden) meerdere relaties tegelijk in stand houden.

En wat als je als man zo’n vrouw treft? Wat als je verliefd wordt op een vrouw die haar ‘non exclusive relationship lifestyle’ niet wil opgeven? Drama. Een mix van jaloerse gevoelens, het idee dat je onderdoet voor ‘de anderen’ en nog veel meer negatieve emoties.

Hoe ga je ermee om in geval je besloten hebt om (toch) met deze ‘niet-exclusieve persoon’ in zee te gaan? We hebben enkele adviezen voor je maar hoe die zullen uitpakken zal vooral van je eigen persoontje (en karakter) afhangen.

1. Neem de nodige maatregelen. Als je partner een ‘actief’ liefdesleven heeft dan zul je de nodige maatregelen moeten treffen. Het maakt niet uit of je elkaar goed kent of niet. Ook al heb je het idee dat de andere persoon ‘te vertrouwen is’, neem toch je eigen maatregelen. Een relatie die is gebaseerd op ‘niet-exclusiviteit’ vraagt hier nu eenmaal om (zoals iedere andere relatie, trouwens).

2. Geef jaloezie geen kans. Als je op de hoogte bent van de levensstijl van je partner en je die levensstijl hebt geaccepteerd, dan zit er niets anders op dan het spel meespelen. Als je daar niets voor voelt, dan kun je maar één ding doen: de relatie beëindigen.

3. Begin nooit aan een niet-exclusieve relatie met de gedachte: het komt wel goed, ze verandert wel van idee… Want zo werkt het helaas niet. Als je zo begint, dan kun je geheid een vervelende tijd met veel ruzies en onnodig hartzeer te gemoed zien. Begin dus niet aan een ‘niet-exclusieve relatie’ als je van tevoren al weet dat het niets voor je is.

4. Zorg ervoor dat gedachten als ‘wie weet bij wie ze nu is’ geen voet aan de grond krijgen. Probeer om naast je relatie je vriendschappen aan te houden, om hobby’s in stand te houden, om ook je eigen leven te blijven leiden. En maak van die momenten die je met je partner doorbrengt, iets speciaals. Zorg ervoor dat het onvergetelijke momenten zijn. Wat heeft zo’n relatie anders voor zin?

5. Vermijd wraakacties. Want zo werkt het niet. Wraak (en wrok) leidt tot niets en kan zich tegen je keren. Wie heeft je gezegd dat je aan deze relatie moest beginnen? Niemand, toch? Dus…

Heb jij een mening over niet-exclusieve relaties? Of heb je een ervaring die je graag kwijt wilt? De meest interessante reacties zullen we hieronder – geheel anoniem – publiceren.

ADVERSUS

Ik heb een relatie en mijn vriend vind dat swingen( met ander stellen een sexuele
relatie onderhouden) een onderdeel is in en relatie.Als dater niet is dan vind
hij dat er ook geen relatie is.Hij vind die contacten leuk en zegt dan we gaan
daarna toch samen naar huis toe.Maar we wonen niet samen. Zijn heel weinig bij
elkaar. Dat heeft te maken met datwe alletwee onregelmatig werkenen ook nog eens
een verschillend rooster wat werken betreft hebben.We wonen 50 km van elkaar vandaan.Hijmist
de wisselende contacten en daarbij hij is bizonder gecharmeerd van het vrouwelijk
geslacht. En vind mij ziekelijk jaloers , zou mij nooit verlaten zegt hij.Maar
watals hij in zo’n club een vrouw tegen komt waar het zo geweldig mee klikt en
waar hij geweldige sex meeheeft dat hij haar vaker wilzien. Want dat zit er natuurlijk
in ,want daarkomen ook single vrouwen.ik weet het niet meer . Ben ten einde raad
en wilmij vriend voor geen goud kwijt. Maar als ik niet instem met swingen dan!
gaat hij het alleen doen in een club waar mannen ook alleen mogen komen .


Hoihoi,

Ik weet nu zeker dat ik een man heb gevonden die met mij dus een niet-exclusieve
relatie heeft. Helaas had ik dit in het begin nog niet door, dus heb ik flink
overgereageert toen hij zei dat er niets serieus in zat. Later kwam ik er eigenlijk
achter dat het mij wel best is zo… Hij doet zijn ding, ik de mijne en soms
heerlijk samen. Maar ik ben wel blij met deze tips, zo kan ik verdere drama’s,
zoals van s’avonds laat nog in tranen naar een vriendin fietsen, voorkomen.

xx Mij


Ik heb ook een niet-exlusieve relatie.
soms vind ik het best lastig, want het is met mijn ex. Nu hebben we geen relatie
meer maar nu een non-exlusive relatie. Aan de ene kant vind ik het super fijn.
Ik kan ook gewoon met andere. Maar aan de andere kant vind ik het verschrikkelijk.
Het is best scheef mijn gedachte maar ik kan niet met de gedachte dat hij ook
bij iemand anders in bed ligt ofso.
Ik zit nu er heel lang over na te denken hoe ik het nu ga doen maar ik blijf
hem tot nu toe nog wel zien.
Iedereen die een niet-exclusieve relatie wil. Denk er aan je ‘partner’ heeft
ook andere partners en niet jij alleen.


Hallo,

Ik (vrouw) wil een niet-exclusieve relatie.
Maar niet echt zoals hierboven beschreven. Dat klinkt eigenlijk meer als het
vrijgezellen bestaan.
Wat ik onder een niet-exclusieve relatie versta, is dat ik een vaste vriend
heb, maar vrij ben om ook met andere mannen plezier te beleven. En hij dan ook
met andere vrouwen.
Dus meer dat je ‘geoorloofd vreemd gaat’.

En dan lijkt het me nog moeilijker. Want waar trek je de grens, voor beide
partijen. En dat komt dan eigenlijk neer op het al zo vaak gedebateerde vraagstuk;
wat is vreemdgaan. Want voor de een is zoenen vreemdgaan, voor de ander is dat
geslachtsgemeenschap. En daar zul je in een niet-exclusieve relatie zoals ik
die graag zou zien, echt duidelijk afspraken over moeten maken. En waarschijnlijk
over alle kleine details, want anders zou daar in de toekomst wel eens ruzie
over kunnen ontstaan.

Over de niet-exclusieve relaties zoals in het stuk beschreven, nogmaals, dat
lijkt me ‘gewoon’ het single-life. “In elk stadje een ander schatje.”

@ de meneer die zich afvraagt of het het waard is om ‘modern’ te zijn.

Decad


entie en hedonisme zijn helemaal van deze tijd. Misschien van alle tijden maar
mede door alle media aandacht voel je je bijna wereldvreemd als je niet warm
wordt van deze hype.
Mensen consumeren, het is niet meer de mens die vooropstaat maar de mens die
(slechts) deel uitmaakt van de lust genoegens en fantasieën van de ander.
Lust gaat veelal samen met louter nemen en liefde meestal met geven. Alhoewel
het heerlijk is als deze 2 verenigbaar zijn.
Als je je vereerd moet voelen om deel uit te maken van een compleet gezelschap
geef mijn portie dan maar aan Fikkie ; )
Je hoeft je niet in andermans fantasiewereld te begeven als dit je tegenstaat.
Ik geloof dat even ‘los gaan’ heel mooi en therapeutisch kan zijn als je uit
een lange relatie komt en je balans weer probeert te hervinden zolang je open
en eerlijk bent naar alle personen.
Maar dit gaat om puur egocentrisme; waarom kiezen als mensen vaak uiteindelijk
toch wel mee doen omdat ze zo gek op iemand zijn omdat ze liever iemand een
heel klein beetje ‘hebben’ dan helemaal niet.
De persoon die deze buigen of barsten eisen stelt heeft de macht maar die heb
jij ook door te weigeren.


Veel mensen lijken niet te weten hoe deze situatie gaat eindigen, ik heb een situatie
gadegeslagen waar iets dergelijks gebeurt was.

Man (getrouwd en kinderen) gaat vreemd (meer dan eens, houdt er tevens een
gehele relatie aan over, lijkt op de situatie die sommigen hier beschreven hebben)Ik
kan nu wel de gehele situatie uit gaan lichten, die relatie is immers ook niet
van de ene op de andere dag tot stand gekomen, maar ik denk dat jullie het globale
idee wel kunnen begrijpen.

Zijn vrouw is er achter gekomen, is gescheiden van hem, zijn kinderen wonen/woonden
bij zijn ex en zijn nu zelf op de leeftijd om een geschikte partner te zoeken.
Maar om de een of andere reden (en dit is niet gelogen) hebben alle kinderen
uit deze relatie moeite met het houden van een partner. Een heeft bijvoorbeeld
bindingsangst, deze durft niet verliefd te worden uit angst dat ze gekwetst
zal worden. Een ander van de kinderen durft ondanks alle ruzie die hij met zn
partner heeft en ondanks hoe vaak die partner al is vreemdgegaan, de partner
niet te laten gaan, uit angst dat hij geen andere partner kan krijgen. Ook de
rest van de kinderen hebben soortgelijke problemen (grote familie)

Dit vertel ik omdat ik geloof dat op de een of andere manier jullie partner
wel degelijk vroeg of laat achter de affaire zal komen en daar heb je meer mensen
mee dan enkel jezelf. Je zal je partner/kinderen er ook mee hebben (en niet
zo’n beetje ook) Wat jullie doen vind ik ontzettend egoïstisch gedrag waar
je levens mee verwoest (eventueel van je eigen geliefde kinderen)

De oplossing die ik aandraag is niet perse het toegeven van de affaire, maar
in ieder geval het stopzetten van de affaire en er nooit meer aan beginnen,
plus ervoor zorgen dat de partner er nooit achter komt. Dit zal de hele situatie
tot het beste einde brengen denk ik.


Eigenlijk was het een soort opluchting toen ik dit artikel las, omdat het sinds
kort een manier van leven voor mij is geworden en ik hier vaak over nadenk.

Ergens heb ik dit gevoel altijd al gehad, maar nooit gedurfd om het ook te
uiten, omdat je nu eenmaal tegen een hoop onbegrip aan loopt binnen je omgeving
als je zoiets uitspreekt. Het wordt vaak als niet juist of correct gezien dat
je binnen een relatie ook eens verder kijkt…
Aan de andere kant, het is mijn leven en wie bepaalt wat er nu wat wel of wat
niet hoort…
Keerzijde van dit bestaan is dat ik dagelijks geconfronteerd wordt met het feit
dat m’n vriend van niets weet…
Een vriendin van mij adviseerde mij om m’n relatie te beeindigingen zoiets ik
vrij zou zijn en dus ook niets stiekem hoef te doen omdat je dan zogezegd vrijgezel
ben… maar zo werkt het niet. Ik hou zielsveel van m’n vriend en zou hem er
niet voor op willen geven. Dit begrijpen mensen niet en daarom vertel ik zoiets
dus ook niet aan iedereen.
Toch zie ik het om mij heen steeds vaker en soms lijkt het wel een modeverschijnsel.
Misschien is het wel te veel gevraagd van de mens om altijd en overal monogaam
te zijn…


Hmm goedemiddag redactie,

Ik heb met een hele grote stiekeme glimlach dit artikel gelezen en ik moet
zeggen dat ik me dus schuldig maak, aan het hebben van niet-exclusieve relaties…

Ik heb op dit moment 5 actieve sexuele relaties en 4 die ik op een laag pitje
heb geplaatst.
Wat mij er toe brengt om dit te doen?
Na een huwelijk van 9 jaren, waarin ik niet gelukkig was, waarin mijn ex-man
mij er van beschuldigde dat ik een nymfomane was omdat ik dus meer behoeftes
had als hem.
Om er vervolgens achter te komen dat hij wel tijd had voor weer een andere dame…
Heb ik na de scheiding besloten om mij dus niet meer te geven voor een exclusieve
relatie.
Ik weet dat er ook wel goede mannen zijn, maar deze relatie was alweer de 4e
waarbij de ander dus buiten de deur ging kijken.
Ik ben dus nu ook buiten de deur aan het kijken en ik moet zeggen, ik geniet
met volle teugen.
Misschien is het niet goed dat de anderen niets van elkaar weten, misschien
moet ik voor 1 van hen voor een volledige relatie gaan.
Maar ik durf niet…
En hoe langer ik er niet voor ga, hoe groter de drempel is om het niet te doen.
Ik denk steeds bij de volgende ga ik gewoon open en eerlijk zijn, ik geef de
anderen op, om vervolgens een telefoontje, smsje of gewoon een krabbel te krijgen
van 1 van de mannen en weer overstag te gaan.
Gewoon mijn mond te houden en er dus WEER een vriendje bij te hebben…
Sorry ik weet het, het klinkt onbeschaamd, maar goed, ik ben er eens over na
gaan denken..
Waarom heb ik die exclusieve relatie nodig?
Ik heb 3 kinderen, een hele fijne hechte familie, een superhechte vriendengroep..
en dan ‘mijn’ mannen.
Oh en om het helemaal te relativeren, 2 van ‘mijn’ mannen hebben nog een eigen
vaste relatie ernaast he…
Ik weet dat ze allemaal denken dat ze exclusief met mij gaan, en voor zolang
als ze dat denken en het leuk is, houd ik ze ook in die waan…
Maar terug op mijn eigen vraag… waarom heb ik die exclusieve relatie nodig?
Ik heb nu alles… zonder de echte sores van rekening houden met een ander…ik
ben niet alleen en als ik dat wel ben is dat op eigen keuze..
Ik ga op vakantie met mijn vriendinnen, veel leuker blijkt steeds maar weer..(ja
ga ook wel eens met 1 van mijn mannen op vakantie, maar dan voel ik meteen die
klem weer omdat er zo op mij gelet wordt).

Ik heb de andere artikelen gelezen en eigenlijk moest ik heel erg zuchten..
Want het blijkt maar weer dat wij mensen het ons zo moeilijk maken, omdat we
rekening houden met de buitenwereld en hoe die gaan reageren op onze acties…
Ik ben van mening dat de buitenwereld toch wel een mening heeft of wij hier
nu om vragen of niet.
Je kunt het alleen maar goed voor jezelf doen.. en dus geniet ik met volle teugen…
ben goed voor mezelf..


Niets mis met niet-exclusieve relaties. Polyamorie ?

Maar wel zo eerlijk als over dit onderwerp dan ook eerlijk wordt gedaan. Een
goed boekje in deze – Iteke Weeda, Liefde in vele facetten.

UIt ervaring weet ik dat met name het niet open en eerlijk zijn over de niet-exclusiviteit
pijnlijk is. Punt 5 is waar en tegelijk gaat die opmerking voorbij aan de realiteit
dat veel zo niet de meeste op dit moment worden opgevoed met een beeld van “romantische”
liefde. Je opvatting en gedrag niet bespreken is een beetje een free-riders
gedrag ten koste van emoties/gevoelens van anderen.

Rogier


hahum..de mens is gewoon ook een dier hoor volgens mij..
Maarrr leuk artikeltje, gaat de goede kant op.. lekker realistisch 🙂


Volgens mij halen mensen hier een paar dingen door elkaar. Niet-exclusieve relaties
is een relatie waarbij men weet van elkaar dat men naast de huidige relatie nog
andere relaties heeft van lange of korte duur. Dus niet vreemdgaan dat is iets
anders!


Ik betreur één ding in bovenstaande tekst… alsof alleen vrouwen
een niet-exclusieve relatie er op na kunnen houden. Het is steeds meer geaccepteerd
dat 2 partners binnen hun relatie ook een (liefdes)relatie met (een) andere(n)
hebben. Polyamory? Ja, als je eigen relatie zeer verankerd is en je de zelfverzekerdheid
hebt om je partner meer te gunnen, dan is, wat ons betreft de liefde voor elkaar
pas echt volmaakt…
Sterker, het versterkt de liefde voor elkaar, je hebt nog meer vrienden en binnen
je eigen netwerk beleef je vele fantasiën, die voor anderen onbereikbaar
zullen blijven. Voor diegenen die hiervoor kiezen een onbeschrijflijk gevoel van
ultiem gezamenlijk geluk!
Mariet & Johnny


Hallo,

Ik heb er eigenlijk ook in gezeten een niet exclusieve relatie. Niet bewust
afgesproken, maar dat was het wel. Woont samen met een ander en ik zie hem heel
af en toe voor een paar uurtjes. En vertellen dat ik bij hem op de 3de plaats
kom. Op 1 staat zijn kinderen (overigens niet bij haar, maar weer bij een andere
vrouw en 1 kind bij haar)en op de 2de plaats staat status/geld/macht. Nou ik
hou er mee op. Dit is inderdaad niets als je daar niet tegen kunt. Nooit weten
of hij zeg maar nog leeft of dood is, want je hebt geen contact anders dan sms-jes.
Je moet er inderdaad tegen kunnen en ik kan dat niet. Dus ondanks dat ik heel
veel van ‘m hou er toch een eind aan gemaakt en geloof me ook dat is niet makkelijk.
Net of er een stukje van je eigen doodgaat. Ik wens ook een ieder die hier in
zit heel veel sterkte, want ik weet uit ervaring dat het echt niet simpel is.


Kijk,
Mensen zijn niet monogaam van nature, dat weten we al langer. Het is ZEER naïef
te denken dat een langdurige relatie met iemand die je heel graag ziet je automatisch
zal behoeden voor andere verleidingen of dat (de illusie van) de perfecte partner
vinden de ultieme verzekering is tegen vreemdgaan. Vele mensen belanden door deze
drogredenering nog altijd in penibele situaties zoals in deze artikels (die trouwens
opmerkelijk meer over overspel gaan dan over niet-exclusieve relaties). Net omdat
mensen met een VEEL te romantisch idee over liefde starten komen ze na verloop
van tijd tot overspel. Ze hopen dat die ene partner voor de volledige invulling
van hun geluk zal zorgen en alle gevoelens van onbevredigdheid zal laten verdwijnen.
Maar zo zitten mensen niet in elkaar. (Wij zijn juist gemaakt om onbevredigd te
blijven want stilstaan is achteruitgaan.) Hoe perfect je partner ook is, toch
zal er altijd iets zijn dat hij je niet kan geven wat iemand anders wel kan. Is
dat !
dan een reden om daar gelijk ook maar aan toe te geven? Voor mij niet. Ook geven
mensen veeeeeel te snel toe aan sleur en verveling in hun relatie (door stress
en onze westerse manier van leven) zodat overspel natuurlijk extra spannend wordt.
Je voelt je ahw terug “leven” , één persoon zegt dit zelfs
letterlijk. Hij zou zich beter eens afvragen hoe het zo ver gekomen is dat hij
zich thuis niet meer voelt “leven”. Verliefd worden op een ander is
geen allesoverweldigende emotie waar niets tegen te doen valt. Het zou al veel
helpen als we met realistischer ogen naar relaties in het algemeen keken en een
compleet openhartige relatie met onze partner hadden. Als je lange relatie zo
eerlijk en sterk is dat je aan elkaar kunt toegeven wanneer je gevoelens voor
anderen hebt, kom je al een heel eind. Meestal houdt dit je zelfs meer dan voldoende
tegen om verdere stappen te ondernemen. Raar dat ZO weinig mensen daar zicht op
hebben. Dit gezegd zijnde heb ik niets tegen niet-exclusieve relaties, waar ik
zelfs een positieve mening over heb, onder zekere voorwaarden, maar mijns inziens
gaan deze artikels daar zelfs niet over, maar gewoon over ordinair overspel.


Hallo,

Tijdens onze relatie is mijn partner al meerdere malen met iemand anders naar
bed gegaan. En ik kan jullie vertellen dat dit vreselijk veel pijn doet! Ik
begrijp dan ook niet hoe mensen deze levensstijl goed kunnen praten. Groetjes


Toch even reageren. heb ook van polyamorie gehoord. Klinkt plausibel, maar ik
kan het niet echt begrijpen, als ik intens om iemand geef kán ik niet net
zo intens voor een ander voelen. Dat neemt niet weg dat ik zelf in zo’n relatie
‘gevangen’ zit. De man waar ik ‘iets’ mee heb is getrouwd én heeft een
vriendin. Zelf ben ik getrouwd, maar ons huwlijk is een al 20+ jaren sexloos.
Mijn partner heeft er erg veel moeite mee, maar wel een klein beetje begrip, wij
benoemen het zo min mogelijk, en proberen het buiten elkaars zicht te houden).
Mijn vriend en ik hebben elkaar na 35 jaar weer ontmoet, in onze jeugd hebben
wij lang verkering gehad die op onjuiste gronden beeindigd was. Hij heeft een
solide huwelijk, en een ongebonden vriendin waarmee hij allerlei leuke dingen
onderneemt die zijn vrouw, om bepaalde psych.gezondheidsredenen niet meer wil.
Met beiden bedrijft hij de liefde. Toen wij elkaar in die bestaande situatie weer
troffen sloeg de vonk van vroeger meteen weer over, bij mij heftig, bij hem rustiger,
maar ook intens. Hoe vast zijn 2e relatie was realiseerde ik niet tot ik er (te)
diep inzat. Hij wil zijn bestaande relaties niet in gevaar brengen door openheid,
en hij wil die 2 vrouwen waar hij ook van houdt niet kwetsen. Ik weet het dus
alleen, en heb dus ook alleen het verdriet ervan. Hij zegt voor alle drie een
eigen plek te hebben in zijn genegenheid. Hij respecteert mijn frustratie, maar
kan er niks mee, behalve voorzichtig met mij omgaan. De keuze ligt bij mij, als
ik hem wil blijven zien dan is het onder de “gedeelde” voorwaarden.
Hem missen is de andere keus. Na 40 jaar blijk ik nog steeds intens voor hem te
voelen. Het blijft moeilijk en erg pijnlijk. Ingewikkelde facetten komen ook boven
bij (ernsige) ziekte. Moeilijk bezoeken, weet je het als hij overlijdt? etc…
kan het eerlijk gezegd niemand aanbevelen, maar voor mij is voorlopig een klein
beetje hem hebben beter dan hem weer te moeten missen.(wij zijn midden 50-ers.Met
volwassen kinderen).


Hoi,

Ja het lijkt mij ook wel wat om hier maar even mijn hart luchten. Ik heb een
goede relatie zelfs 3 schatten van kindertjes, maar om de een of andere reden
ben ik toch meer buiten onze relatie (inmiddels bijna 20jaar) op zoek gegaan.
Mijn baan brengt met zich mee dat ik regelmatig moet reizen en dat wereldwijd.
Dan kom je wel eens wat tegen. Sterker nog je gaat er dan gewoon voor. Het is
volgens mij toch de spanning om weer wat te “scoren” Het is gewoon
vreselijk fijn om lekker met een ander bezig te zijn. En dan bedoel ik eerst
het versierwerk en daarna de sex.

Ik heb me ook wel eens afgevraag of het door onze relatie (lees sexleven) komt.
ik heb iedere dag zin in sex en mijn vriendin vind 2-3x in de week wel genoeg.
Dat maakt het er voor mij niet makelijker op. Ik moet eerlijk toegeven dat ik
hier ook wel eens verdriet om heb gehad. Zelf zegt ze dat ze wel gelukkig is
met ons sexleven.

Heb inmiddels verschillende tijdelijke relaties gehad. Een aantal is na een
aantal sex partijen weerover. Na 1 of 2 weken is het project afgerond en moet
ik immers weer terug naar nederland
Met een meid in Brazilie Email ik nog regelmatig. Hier ben ik dan ook al een
paar keer terug geweest.gecombineer met de zakenreis. Ze kent mijn situatie
van mijn vriendin en 3 kids.

Het is inderdaad zorgen dat je alert en voorzichtig bent met fotos, Emails
en telefoontjes etc. Als mijn vriendin er achter komt zal ze erg kwaad en verdrietig
zijn. Dit terwijl ik toch verschilende keren aangegeven heb hoe ik me soms voel
ten aanzien van ons sexleven. Je zou zeggen ze moet beter weten. Of ze verdringt
en praat over dit soort zaken bewust niet.

Ik vind het zelf niet leuk om mijn vriendin zo te “bedriegen”, het
liefst zou ik er gewoon open in zijn. Maar dit soort zaken komen niet in haar
wordenboek voor.
Als ik dan weer net thuis ben is het ook weer raak gelijk weer lekkere sex.
Ik sta soms van mezelf verbaast dat ik dat met een staal gezicht kan. De avond
er voor was ik nog met een scharel aan de gang en een dag later komt ze thuis
ook niets te kort.

Het werkt volgens mij ook verslavend deze levensstijl, dus wel iets om je van
te voren te realiseren, voordat je er andere relaties op na gaat houden. Ach
ja, ook ik leef maar een keer denk ik dan.

Voor mijn kinderen hoop ik dat mijn vriendin er nooit achter komt. Want ik
ben er wel zeker van dat onze relatie dan een flinke deuk zal oplopen zoniet
zal sneuvelen. Ik zelf ben er van overtuigd dat ik er wel overheen kom. Maar
de kinderen en mijn vriendin zullen hieronder echt te lijden hebben. Dit wens
ik ze absolut niet toe.

Hoe het afloopt….Geen idee…Ik zou het graag anders zien maar ik zou niet
weten hoe…

Groeten,


Beste redactie,

Ik las jullie artikel over niet-exclusieve relaties. Op het einde staat dat je
kunt reageren.
Het spreekt me aan want dit is recent in mijn leven voorgekomen, ik denk er veel
over na en wil graag deze ervaring delen.
Ik ben een man van 45 jaar, 3 jaar geleden op mijn wens gescheiden en heb 2 kinderen.

Een jaar duurde mijn nieuwe relatie met laten we haar “Venus” noemen.
Deze was zeer intens: we leken zielsverwanten. Tijdens onze eerste gezamenlijke
vakantie verleden jaar zomer liep het mis, voorgaande spanningen bij mezelf (werk)
en tijdens de vakantie vooral tussen een puber dochter deden me besluiten met
mijn kinderen eerder naar huis te gaan.

Een half jaar van verdriet volgde. We zagen elkaar niet meer. Werken aan mezelf,
evalueren wat er was voorgevallen maar ook af en toe schriftelijk contact met
haar. Zij voelde net als ik het gemis, de leegte, we bleven geen moment uit elkaars
gedachten, zo schreef ze me ook. Ik deed mijn best om haar te vergeten, bij andere
partners, dit lukte niet.

In het vervolg van de vakantie had Venus een getrouwd (20 jaar) stel leren kennen.
Dit stel ving haar op na mijn plotselinge vertrek.
Dit brengt me op niet-exclusieve relaties: De vrouw had al enkele jaren een minnaar,
ze had dit eigenlijk net aan haar man verteld. Nu zocht de vrouw voor haar man
een minnares. Om zo voor haar balans aan te brengen en te voelen hoe het vreemdgaan
binnen een huwelijk voelde. En (leuke) Venus was daar bij uitstek geschikt voor.

Zo is het gegaan de rest van jaar. Ze heeft een minnaresrelatie gehad met de man.
Ze heeft hem een keer of 4 ontmoet, 1 avond. Daarnaast belden ze met elkaar. Ze
is erg verliefd op hem geworden, hij niet op haar. Met de kerst was ze alleen,
evenals haar kinderen. Met de jongste had ik een intense band.
Dit gemis aan een echte partner, waar ze zeker heel erg naar verlangt, voedde
haar brieven en uiteindelijke toenadering tot mij.

Ze wilde het weer goedmaken, verdergaan, en ik wilde maar wat graag. Tijdens onze
eerste herontmoeting in januari voelde het zo heet als een broeierige julidag.
De week erop zagen we elkaar weer, nu ook met haar dochtertje. Het voelde voor
ons allemaal als vanouds: intiem, compleet en warm: “gezinnerig”.
Later op de avond kwam echter de voorwaarde: Ze had eerder zelf besloten om de
getrouwde man niet meer te zien (we hadden hier niet over gesproken, dit had ze
zelf bedacht) maar ze dacht er nu anders over: Ze wilde graag weer verder met
mij mits ze “hem” het komende weekend weer kon zien: voor emotie en
seks.

Een niet exclusieve relatie is modern, helemaal van deze tijd, zo stelde ze.

Ik voelde hier heel veel weerstand tegen. Emotioneel omdat ze het eerste weekend
dat wij weer samen konden doorbrengen met hem wilde zijn, hij kon zich toevallig
vrij maken na 2 maanden. Maar ook omdat ze met hem onveilig vrijt. Ik heb juist
een HIV test laten doen, dat is geen pretje.
Hij doet het met zijn vrouw en die het ook weer doet met haar minnaar. Deze groep
wordt voor mij onoverzichtelijk. Ik ken ze niet en heb ze niet in mijn leven gevraagd.
Ze deed daar laatdunkend over. HIV is voor homo’s, zo stelde ze.

Ik voelde me er onzeker over. Ik heb in seksueel opzicht voldoende aan 1 vrouw
en weet dat ik ruim voldoende te bieden heb om in “Venus” behoeften
te voldoen. Dat is mijn ervaring het eerste jaar. Ik wil een veilige, monogame
relatie. Als er al anderen bij betrokken worden, ik wijs dat zeker niet af, maar
dan vanuit een situatie van “samen”.

Het gesprek leidden tot een echt definitieve breuk.
Het gaat haar nog meer om het “moderne principe van vrijheid en zelfbeschikking”
dat ik haar moet geven dan om de man zelf.
Ik kan er niets mee.
Ik ben weggelopen en hoogst vermoedelijk zal ik haar nooit meer zien.
Het geheel is op zich niet erg wanneer je niet van elkaar houdt. Maar dat doen
we wel.

Ben ik ouderwets en bezitterig als ik, bij de onze (her)start, een monogame relatie
wil?
Het is goed zo, het slijt vanzelf.
Bij mij, bij haar.
Bij haar jongste dochter.

De minnaar komt niet om haar dochter op schoot een boek voor te lezen, of naar
het zwembad te gaan.
Die wil alleen maar neuken.

Is het dat waard, “modern” zijn?

Groet,


Gezien het onderwerp, sluit het goed aan bij mijn situatie…

En omdat ik het voormij zelf dit verhaal kwijt wil (het is niet echt iets wat
je verteld aan iemand, laat staan een beste vriend/vriendin. Het is inderdaad
een eenzaam en altert bestaan). Het is niet uit wroeging of spijt…..eerder
een terugblik.

Ik zit namelijk midden in het “vreemdgaan” met een 7 jaar jongere
prachtige vrouwelijke collega op mijn werk. Ik heb echter wel 14 jaar een relatie.
Ik zelf ben 32 jaar, dus reken maar uit… zou ik zeggen. Of ik ontevreden ben
over mijn vaste relatie? Zeker niet, ik ben harstikke tevreden, mijn vriendin
is lief, zorgzaam, intelligent, mooi, zelfstandig. Toch ben ik vorige week vreemd
gegaan met “Anja”. Dat was niet een keer besloten, eerder dat er sprake
was van een genuanceerde opbouw naar elkaar persoonlijkheden toe. Of beter gezegd:
we reageerder steeds beter op elkaar, zonder dat er sprake was van zoenen of
sex.

Het moment waarop wij een stap verder zijn gegaan, was toen we elkaar vaker
begonnen te mailen. Voor werkzaken, maar ook kleine voor plaag stootjes met
een lichte dubbelzinnige toon (het is niet dat je verwacht met een collega iets
te gaan beginnen, laat staan als deze collega ook een vaste relatie heeft van
5 jaar). Na het mailen werd het chatten, daarna ging het vrij snel (in een week
tijd). We bekenden aan elkaar meer voor elkaar te voelen, vergeleken dit met
elkaar en bleven in die week met elkaar via MSN in contact houden, en bij afwezigheid
werd er gemailt en gesmst. Deze msn interactie werd steeds erotischer van kleur.

Dit alles droeg natuurlijk weer mee aan de spannings opbouw welke die dagen
heeft geduurd. De eerste afspraak was ergens op een verlaten plek, vlak bij
een meertje. Toch onwenningheid, omdat nu het gegeven er was dat wij meer voor
elkaar voelden (of zal ik maar benoemen dat het lust is, meer voelen voor elkaar
is echt een cliche). De gesprekjes in de auto waren grappig gezien de geen van
beiden de eerste stap durfde te nemen. Uit eindelijk na een half uur werd er
gezoend. Toen was het begin in geluid. Tijdens mijn slaapdienst op mijn werkplek
heb ik voor het eerst sex gehad met Anja, pure lust, en daarna na praten en
strelen.

Hoe dit alles in mijn hoofd speelt als ik bij mijn eigen partner ben, hoe ik
bezig ben met plannen om Anja weer te zien en zelfs denk haar in ons huis uit
te nodigen verbaast mij. Ik ben niet iemand die risico’s neemt, calculeer deze
in, maar weet dat er altijd een onvoorspelbare factor in het spel zit, dan is
het spel uit….

Anja is zelf iemand die mij heeft verbaasd met haar nuchterheid, intelligentie,
zachtheid, rust en vrijgevochtenheid, schoonheid, zij accepteerd mij als persoon
“voor wie ik ben”. Ik accepteer haar visa verca. Toch: ik houd van
mijn vaste vriendin, ziels veel zelfs ik ben mij bewust van de situatie waarin
ik mij nu verkeer met Anja….

Anja realiseert zich dit ook, alhoewel ik vermoed dat Anja ook (net zoals ik)
geniet van het moment de roes, het verkeren in een andere (spannende) wereld
die vreemdgaan wordt genoemd. Simpel is het niet, het vergt een stalengezicht,
zelfkennis, planning, allertheid. Zelfs je non-verbale houding is niet meer
veilig in je directe omgeving van bijvoorbeeld collega’s. Je mobiel moet regelmatig
worden gewist van smsjes (verzonden items en ingekomen berichten) en is het
handig om je auto ergens te parkeren waar deze minder zichtbaar is.

Het is werkelijk een “rollercoaster ride”, het voelt verschrikkelijk
goed….Hoe het verder gaat lopen is een groot geheim, niet te voorspellen in
bepaalde mate (natuurlijk kan ik een aantal positieve en negatieve noemen, “trust
me”).

Ik zelf bepaal uit eindelijk hoe ik hierover moet oordelen, niet een ander,
hoogstens mijn ega. Ik zal er in ieder geval niet over peinzen dit te gaan vertellen
aan mijn vaste vriendin, dat zou haar onnodig kwetsen (als of de verrassing
niet groot genoeg is als zij er zelf achterkomt?).

Oordelen blijft gemakkelijker als de beoordelaar niet dit type relatie heeft
meegemaakt.

Ik leef… mijn last, mijn plezier. Egoisme? Mijn vaste partner komt relationeel
en emotioneel niets te kort.

Morgen zie ik Anja weer.


Ik (man, 30)vraag me af of de personen hier die een ‘niet-exclusieve relatie’
prettig vinden zich echt gelukkg voelen. Of is het zo dat ze liefde teveel hebben.
Of is het lust? Of is het een mix van allebei?
Ik geloof dat als je je hart moet verdelen over meerder mensen, dat je misschien
toch niet helemaal gaat voor degenen met wie je je liefde of lust deelt. Voor
mij geldt dat je je hart exclusief aan een speciaal iemand geeft. Je kunt pas
van meerdere personen houden als je je hart verhardt als steen en dan pas je
hart kunt verdelen, aan een ieder die maar een stukje van je wilt. Er is een
duidelijk verschil tussen je hart op een intelligente manier sturen voor exclusieve
liefde en je geslachtsdeel op een dierlijke wijze laten sturen uit een lustgevoel!

Ik geloof gewoon dat je in de eerste plaats moet houden van jezelf. Dat je daarnaast
het geluk kunt hebben als iemand voor je wilt gaan, dan mag dat best gekoesterd
worden. Een liefde die exclusief is, voelt voor mij machtig mooi. Als je allebei
voor de relatie gaat, met al mijn liefde voor haar en haar liefde voor mij.
Believe me, we krijgen beide genoeg aandacht van het andere geslacht. Het brengt
rust met zich mee. Het is niet verdeel je liefde en heers, maar verdeel je liefde
en wordt beheerst doordat je je hart moet verdelen.
Ik zou zeggen denk altijd met je hart, wat je ook kiest!!!! Niet met je geslachtsdeel!!!


Ik(vrouw)had een niet exclusieve ”vriendschap”
zoals hij het noemde.
Werd hopeloos verliefd maar hij niet op mij.
Nee het zou niet veranderen, ik weet dit past niet bij mij.
Maagpijn en verdriet ben ik toch bijmelf gebleven
eindelijk rust!


Eerlijkheid vind ik heel erg belangrijk, in wat voor een relatie dan ook. Ik begrijp
niet dat je degene van wie naar eigen zeggen zoveel houd, zo kan bedriegen. Dat
vind ik van erg weinig respect voor je partner getuigen.

Een van de mannen vertelt in zijn reactie dat hij zijn vriendin verteld heeft
dat hij vaker seks zou willen en dat zij daar anders over denkt. Vervolgens vind
hij het gerechtvaardigt om vreemd te gaan, zijn vriendin weet immers van zijn
onvrede. Ik vind dit absoluut niet kunnen. Het staat je vrij om je relatie te
beëindigen als je niet tevreden bent, en anders kun je op zijn minst met
je partner overleggen over dit soort zaken. Mischien heeft zij er na overleg geen
problemen mee dat je af en toe met een ander seks hebt omdat zei nou eenmaal niet
zo vaak wil, maar dan weten beide partners tenminste waar ze aan toe zijn en word
er niemand aan het lijntje gehouden.

Naar mijn idee is binnen een relatie maar een ding taboe, en dat is elkaar bedriegen
en voorliegen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.