Home | Relatie en liefde | 'Die kleine, grote geheimen...

'Die kleine, grote geheimen... We hebben allemaal onze geheimen. Geheimen uit het verleden. Kleine of grote fouten die we ooit eens begingen. Een skelet in de kast dat je elke keer als je de kastdeur optrekt, weer haastig naar binnen duwt. Een gebeurtenis, een stommiteit die we ooit eens hebben uitgehaald en waar we niet graag over praten. Zelfs de herinnering eraan, zorgt al voor een onbehaaglijk gevoel. Het zijn geheimen die we diep hebben weggestopt. Waar we het liefst niet meer aan denken.

En daar zijn wij dan met dit artikel, geïnspireerd door mails die wij in de loop der tijd van jullie hebben ontvangen. Of je het nu wilt of niet, we halen herinneringen aan deze lang gekoesterde en zorgvuldig verborgen gehouden geheimen boven. Maar we willen het hier niet alleen hebben over onze eigen geheimen. Anders, soms zelfs veel pijnlijker, is het als we ontdekken dat onze partner zekere geheimen heeft.

Geheimen die toevallig aan het licht komen. Of die we ontdekken omdat onze partner op een gegeven moment net niet voorzichtig genoeg is en door de mand valt. Of misschien is het enkel en alleen een speling van het lot die ervoor zorgt dat ons lang gekoesterde geheimen ter ore komen. Wat de reden ook is, maakt niet uit. Feit is dat het heel schokkend kan zijn. Soms zijn het zulke grote geheimen dat zelfs een overspelige daad erbij verbleekt...

Om jullie een idee te geven van het soort geheimen waar we op doelen, hebben we een paar voorbeelden gekozen uit de vele mails die ons hebben bereikt: een kind uit een vorige relatie, een verleden (of heden) dat niet bepaald 'hetero' is, een pittig strafblad, een ingrijpende, chirurgische ingreep die in een ver verleden heeft plaatsgevonden...

Het is niet gemakkelijk als je, misschien na jaren met je partner te hebben samengeleefd, opeens tegen een gewichtig geheim aanloopt. Maar ook voor degene die het geheim heeft, die voortdurend in de angst leeft, ontdekt te worden, is het moeilijk. Het zijn soms zulke grote geheimen, dat de tand des tijds ze niet lichter, maar soms zelfs zwaarder maakt. Het geheim weegt als lood en langzaam maar zeker raak je ervan overtuigd dat, als het ooit uitkomt, je alles zult verliezen: de liefde, je relatie, je toekomst.

Juist om deze reden kan een onverwachte ontdekking ook als een verlossend moment ervaren worden. 'Nu weet hij/zij het gelukkig, nu hoef ik niet meer alleen dit geheim mee te torsten...'. De ontdekking kan dan, zoals gevreesd, inderdaad het einde van een liefdesrelatie betekenen (de partner die de ontdekking doet, voelt zich verraden en wil niet zo verder), maar soms ook luidt deze een nieuw begin in en maakt de ontdekking (en acceptatie) van het geheim de band tussen twee geliefden nog hechter dan tevoren. Uiteraard zullen de reacties op de ontdekking van een geheim afhangen van de aard van het geheim...

Wat vinden jullie ervan? Hoe ga je om met je eigen geheimen? En wat zou je doen als je een groot geheim van je partner ontdekt? Wat zijn jullie ervaringen met 'skeletten in de kast'? De meest interessante reacties zullen we hieronder publiceren. Natuurlijk zullen we er - zoals altijd - geen namen bij vermelden.

we zijn nu een jaar verder en ik heb hem laatst betrapt op drugsgebruik. Sindsdien vertrouw ik hem absoluut niet meer. Ik kan zo 5 situaties opnoemen waarbij ik zeker weet dat hij gebruikt heeft, maar dat hij dit ontkent.

Weg vertrouwen. Hij is absoluut geen prater, ik durf er niet over te beginnen. Hij draait het in zo'n gesprek dan zo dat ik me schuldig voel (ik heb meerdere malen stiekem zijn sms'jes gelezen, wat natuurlijk echt niet kan, maar achteraf wel nodig was, anders had ik het nooit geweten)

Mensen, ben eerlijk, ik voel me ongeloofelijk klote dat het bij ons zo is gegaan en gaat, maar ik hou teveel van deze jongen om bij hem weg te gaan.
De enige oplossing is praten, dus ik ga vast de moed bij elkaar rapen dit te gaan doen.

Ik leerde een jongen kennen die in mijn geinteresseerd was en wilde chatten met me. Ik gaf hem al meteen aan dat ik niet op zoek was naar een vriendje of een relatie, maar chatten kon geen kwaad. Deze gozer bleek ontzettend leuk en grappig te zijn en het klikte al meteen. Vanaf dag 1 begonnen we dus iedere dag te chatten met elkaar en keer op keer gaf ik hem aan dat ik alleen op vriendschap uit was.

Drie weken later kwam ik er achter dat hij verliefd was geworden op me en dat hij me op een kans vroeg. Een kans om hem prive mee te maken, wat tijd met hem door te brengen en om hem te ontmoeten. Hij vroeg me om 'ons' een kans te geven en niet meteen nee te zeggen. Ik zei toen ok, maar had hem nog steeds niet mijn grote geheim verteld. Want deze jongen was 25 jaar.

Vanaf die dag begonnen de telefoontjes en de gesprekken, 5 of 6 keer per dag. Ik merkte dat ik hem steeds leuker begon te vinden en dat ik verliefd op hem was geworden. Deze jongen woonde in the UK en ik besloot toen om hem te gaan opzoeken, want ik vond dat ik hem de waarheid moest gaan vertellen. Ik boekte mijn ticket, voor 6 weken later.

Maar toen begonnen de twijfels. Wat als hij boos wordt en me gewoon laat zitten? Zit ik daar in een onbekend land in mijn eentje. Dus nee, dat zou mij niet overkomen. Ik verzamelde al mijn moed en heb hem toen gemaild en alles opgebiecht. En in mijn mailtje stelde ik hem de vraag: 'Jij bepaalt in welke hoedanigheid ik je kom opzoeken: als een vriendin of als je vriendin!'

Zijn antwoord op mijn mail heeft geresulteerd in het volgende: over twee weken ga ik naar the UK en gaan we trouwen!!! Hij was niet boos op me dat ik gelogen had of dat ik het verborgen had. Het was wel een verrassing voor hem, dat wel, maar boos was hij niet, want hij hield van mij. Maar hij heeft wel gezegd dat als ik het pas aan hem zou hebben verteld na jarenlange relatie, dat hij dan wel ontzettend boos zou zijn geworden.

Beste medewerkers van Adversus,

Ik wil graag reageren op jullie item 'die kleine, grote geheimen...', omdat ik zeer recent een soortgelijke situatie heb meegemaakt.

Een paar maanden terug heb ik een vrouw leren kennen, na wat geflirt, via via telefoonnummers uitwisselen en vaak dagenlang smsen, trok de bewuste vrouw op msn de stoute schoenen aan en boodt aan om die zelfde avond nog wat af te spreken. Het was inmiddels 0.30u. We hebben wat gedronken en ze is bij me blijven slapen. Het klikte heel goed. We hebben beide een heel druk leven wat carrière betreft en ondanks dat wilde ze me bijna elke dag zien. Ze sloeg als het ware 'n deken van afhankelijkheid om me heen. Ik moest daar erg aan wennen, omdat mijn vorige relatie daar op stuk was gelopen. Ik gaf teveel.. Ik kon geen gehoor geven aan de hoeveelheid aandacht die ze van me vroeg. Ik probeerde om 4 avonden in de week langs te komen. Ze gaf aan dat ze zich gebruikt voelde en dacht dat ik alleen in de seks geïnteresseerd was. Het tegendeel was echter waar, ze had 'n hele belangrijke plaats in m'n hart veroverd. Na anderhalve maand was ik weg van d'r. Ik moet wel toegeven dat ik dat door de drukte niet altijd liet blijken. Ik besloot soms vaker vrijaf te nemen en haar te verrassen met bezoekjes, wat in goede aarde viel en waardoor ik me bij haar ook meer op m'n gemak ging voelen. Ik kreeg echter heel weinig mee van hoe ze in het leven stond, hoe ze tegen dingen aankeek, alles was heel vlak.
Op een maandagavond, toen ik na 'n lange vervelende dag alles aan de kant schoof om er toch 'n romantische avond van te maken gebeurde er iets wat ik nooit zal vergeten. na me opgefrist te hebben kwam ik bij haar, we dronken samen wat, praatten honderduit, knuffelden en genoten van het samenzijn. We liepen wat door de kamer in elkaars armen en ik fluisterde haar toe dat ik haar 'n geheimpje wilde vertellen.. Na er wat omheen te hebben gedraaid, plagen, zei ik dat ze zich niet kon voorstellen hoe fijn ik het vond dat het lot ons samen had gebracht. Ze keek me op dat bewuste moment doordringend aan, haar blik werd heel zacht. Zo had ik d'r nog nooit gezien en ze zette aan met de woorden: "Ik wil jou eigenlijk ook iets zeggen..." Met een ernstige blik vervolgde ze, "...maar ik durf het eigenlijk niet". Haar liefdevolle blik verdween en werd ernstiger. Ik begon te vissen naar antwoorden, eerst rustig, daarna werd ik steeds meer 'to the point'. Ik dacht op dat moment alleen, wie a zegt moet ook b zeggen. Alles wat ik vroeg deed ze af met 'daarom niet'. Ik werd er heel kwaad over, omdat ik dacht dat ze wat verborg. Een half uur werd er niet gesproken, ik zat op het bed en zij deed pogingen om me op m'n gemak te stellen en continue de aandacht van het onderwerp af te leiden. Na 'n half uur stil te zijn geweest en voor me uit te hebben gestaard, heb ik haar gezegd: "dat het zo'n big issue was dat ze het moest verzwijgen en of ze het me niet toevertrouwde". Ze heeft me duidelijk gemaakt dat ze het niet van plan was te zeggen. Ik ben opgestaan en heb m'n spullen gepakt, zou eigenlijk die avond bij haar blijven, en ben weg gegaan.
Tien minuten nadat ik weg was, trachtte ze me meermalen te bereiken, stuurde smsjes dat ze zo graag wilde dat ik bij haar was... Uiteindelijk na veel heen en weer gesms, maakte ze ervan dat niet durfde te zeggen dat ze van me hield en daarom dichtklapte. Ik dacht terug aan haar blik, de onrust, de druk die ik voelde... Ik wist en weet zeker dat ze die avond gelogen heeft. We hebben na 'n week rust met elkaar gepraat en ik stelde me erop in dat ze de waarheid had gesproken en ik haar 'n kans moest gunnen. Na dat gesprek werd veelvuldig de zin 'ik hou van jou' gezegd.. Nog steeds kreeg ik geen hoogte van d'r, kreeg op de meest rare momenten lachbuien en kon heel geïrriteerd reageren als ik 'n grapje maakte. Ze durfde nooit initiatief te nemen en terwijl ik zelf heel erg het initiatief neem, heb ik 'ns afgewacht hoe het zou uitpakken als ik zou wachten tot zij iets van zich liet horen. Ik heb twee weken geen smsje, belletje, mailtje gehad. Terwijl ze continue telefoneert. Na twee weken kreeg ik een smsje dat ze vond dat het niet werkte tussen ons en dat we er beter mee konden stoppen. Met stomheid geslagen heb ik alles die dag afgezegd en ben naar haar toe gegaan, ik wist dat ze vrij was, om te praten. Nou tijdens dat gesprek was zo'n beetje alles fout aan me wat 'n mens aan karaktereigenschappen kan bezitten. Ik heb de hand in eigen boezem gestoken, liefde maakt blind, en heb haar beterschap beloofd. Nog meer aandacht geven. Het werd heel geforceerd, teveel smsen en te nietszeggende cadeautjes geven. Het toppunt was, dat ik 'n sleutelhanger van d'r kreeg waarop stond 'For someone special'. Ik reageerde heel kortaf en toen heb ik gezegd dat het beter was als we elkaar 'n tijdje niet zouden zien. Ze reageerde met de woorden "Zie je ik had toch gelijk, je zoekt gewoon 'n makkelijke manier om het uit te maken". Waarop ik reageerde met de woorden "Ik weet niet of ik je kan vertrouwen". Ze sloeg helemaal dicht en reageerde alleen nog maar met cynische opmerkingen.
Wat leugens met je doen? Ze doen je geloven of je zelf tekortschiet en alsof je alle zeilen moet bijzetten om er nog iets van te maken. Het maakt je achterdochtig, zorgde er bij mij voor dat ik me totaal niet meer in haar woning op m'n gemak voelde en me niet meer kwestbaar durfde op te stellen. Ik ben nog steeds in de veronderstelling dat ze liegt, ik kom haar nog iedere week tegen en ze houdt nog steeds hetzelfde masker op als die van het laatste gesprek. Toch probeert ze me nog steeds gek te maken, door op msn niets te zeggen, als ik weer door het stof bijt en 'n gesprek begin.. kortaf te reageren en ze maakt namen om me bewust jaloers te maken. Kortom, vertrouw op je gevoel. Als je gegronde redenen hebt om te denken dat iemand niet eerlijk is, speel open kaart. Dan maar knallende ruzie, maar wees eerlijk. Met gesloten blijven en anderen op het verkeerde been zetten, daarmee houd je jezelf voortdurend voor de gek.
Wat ik had gedaan als ze eerlijk was geweest en het echt 'n big issue was geweest? Dan was ik bij d'r gebleven, no matter what, om in ieder geval te praten en haar het vertrouwen gegeven dat ik niet wegloop bij het eerste de beste obstakel.

Lang verhaal. Wellicht dat jullie lezers er iets aan hebben..

Hallo

Ik wil hier graag even op reageren.
Mijn man en ik hebben ook een flinke dip gehad in ons huwelijk.
Mijn man is door ongeval 4 jaar geleden ,invalide gebleven.
Door dat ons hele leven een ,andere wending kreeg , en er veel veranderde in ons leventje.
Kreeg ik een burn out, en heb ik een tijdje gedate met mannen.
En ben ook vreemd gegaan.
Mijn man is er achter gekomen.
Maar we hebben goed gepraat,en hij heeft ook opgebiecht,dat hij 3 jaar terug ook was vreemd gegaan.
We hebben een moeilijke tyd achter de rug,en het is nog niet makkelijk.
Maar we willen voor onze relatie vechten.
We hebben samen 2kinderen,en we konden altijd goed opschieten.
We zijn naar een psychiater gegaan.
En we moeten leren veel met elkaar te praten.
Het vertrouwen moet weer groeien,maar we zijn op de goede weg.
Als je nog genoeg van elkaar houdt,dan is er altijd nog een kans dat het goed komt.
Ondanks je geheim ,of dingen die zijn gebeurd in je verleden.
Wees eerlijk.zeg wat er in je omgaat.
Hopelijk hebben mensen wat aan mijn vehaal,herkennen ze er iets in.

Deze artikelen zouden je ook kunnen interesseren:

Azusa Higa "Ik houd ervan om vrij te zijn en zeg altijd 'Je leeft maar een keer!' en het leven gaat verder en... [modellen]	Verstandig 'slanken' Afvallen zonder strenge diëten en zonder... [lees]	Chantal Hanse "Sexy lingerie! Ik voel mij veel vrouwelijker in mooie setjes... [lees]
Sasha Bling Sasha Bling is ons nieuwe cover model. Ze is zonder meer één van de meest sexy en... [modellen]	In vorm naar het strand? Maak een plan van aanpak! De zomer... [fitness]	Afvallen? Bewegen, gezond eten en lichte gewichten Wellicht vallen we in... [lees]
Waarom mannen op blonde vrouwen vallen :-) Lang haar, blond, blauwe... [lees]	De nieuwste kapsels en haartrends voor 2012 De nieuwste kapsels en haartrends.... [kapsels]	Kaoru Kikuchi Adversus cover model. "Ik houd van mannen die me... [modellen]