Home | Relatie en liefde | Onmogelijke liefdes

Onmogelijke liefdes Onmogelijke liefdes kunnen je je hele leven blijven achtervolgen. Ze zijn als een blok aan je been. Ze blijven in je hoofd rondspoken en duiken in je dromen op. In elke vrouw op straat zie je haar. Onmogelijke liefdes beperken je in je keuzes (ook al hebben de mensen om je heen daar geen weet van). Het is als leven met een geest aan je zij.

Onbereikbaar is ze. Misschien waren jullie er in dat verre verleden nog niet klaar voor om samen een relatie te beginnen - te jong, te groen - en is zij (in tegenstelling tot jou) met haar leven doorgegaan (ze is met een ander getrouwd). Misschien hebben jullie elkaar pas op latere leeftijd ontmoet. Jullie hebben allebei een relatie maar op het moment dat jullie elkaar zagen, wisten jullie het: jullie zijn voor elkaar gemaakt. Misschien heeft het leven met zijn soms grillige gebeurtenissen jullie wegen gescheiden. Wegen die niet meer naar elkaar toe te buigen zijn. Of misschien gaat het om een onbeantwoorde liefde. Ze is de liefde van jouw leven, maar jij niet van het hare.

Onmogelijke, onbereikbare liefdes doen pijn. Het is een bitterzoete pijn. Een pijn die je verscheurt maar die je toch koestert. Je leeft zonder haar, maar ze leeft in jou. Bij alles wat je doet, vraag je je af wat zij ervan zou vinden. Je bekijkt jezelf voortdurend door haar ogen.

Onmogelijke liefdes wil je eigenlijk niet kwijt. Je geniet van de schaarse herinneringen die je misschien samen hebt. Je geniet van elk 'gestolen' moment. Een onverwachte ontmoeting met haar waarin jullie (jouw) gevoelens onuitgesproken blijven. Je teert maanden, jaren op zo'n moment.

Maar het leven gaat door. En soms moet je onmogelijke liefdes wel van je afschudden. Ze staan je verdere ontwikkeling in de weg. Ze belemmeren je in een nieuwe relatie. Ze kluisteren je vast aan plekken waar je herinneringen met haar aan hebt. Ze geven je leven een wrang smaakje.

Onmogelijke liefdes. Ermee leven of ze voorgoed wegstoppen? Wat moet je er toch mee? Wij weten het niet...

Weten jullie het? Leven jullie met een onmogelijke liefde? Wat zijn jullie ervaringen? Hoe gaan jullie ermee om? Schrijf je onmogelijke liefde van je af. Mail ons. De interessantste reacties zullen we hieronder publiceren.

Adversus

Sinds een half jaartje koester is gevoelens voor een collega die heel wat jaartjes getrouwd is en ouder dan ik ben. Ikzelf heb ook een lange vaste relatie. Sinds een dikke maand weet mijn collega van mijn gevoelens. Mijn collega en ik kunnen vanaf de eerste dag ontzettend goed met elkaar. Die collega en ik zitten op dat gebied op dezelfde golflengte. Helaas zien we elkaar alleen in het weekend met werken. Ik moet die collega dan een week missen en dat doet vreselijk pijn bij mij.Ik baal er al van als we een keer in het weekend niet hoeven te werken, want dan doet het al helemaal pijn.

Dus al met al.. onmogelijke liefde bestaan...... tenminste als de ander zijn beloftes niet nakomt en zijn leven laat leiden door anderen en niet zijn hart volgt.

Ze is nog niet los van haar ex. En om bij haar ex weg te komen is ze destijds met een ander weggevlucht. Die ander heeft haar enorm gekwetst. En toen kwam ze mij tegen. Het was voor mij liefde op het eerste gezicht en de eerste weken waren we alleibei in een roze wolk. In het begin wist ik nog niets over haar , alleen dat ze "rustig aan" wilde doen met mij. Maar beetje bij beetje leek het er op dat haar "verliefheid" voor mij wordt nu overschaduwd door verdriet, twijfel en (bindings-)angst. Hoe veel we er ook over praten, ze weet het gewoon niet, we hebben fijne momenten en goede sex, er is echt wel chemie en een band tussen ons. Ik wil graag knokken voor "ons" en een toekomst met deze vrouw opbouwen..... maar ik weet niet of zij dat ook wil.

Het probleem is : ik kan het niet loslaten of van mij afzetten. Iedere keer dat ik bij haar ben voel ik mij geweldig en ben ik verliefd. Als ze er niet is mis ik haar.

Vrienden van me zeggen : laat haar toch gaan, ze is niet toe aan een relatie, niet eerlijk, nog niet los van haar ex. Maar ik wil geduld hebben........ alleen : voor wat?

Of het onmogelijk is, deze liefde, zal de tijd moeten uitwijzen. Maar zoals nu is het vaak een lijdensweg. Ik weet dat ik heel egoistisch klink, maar ik ben gewoon zo verkocht aan haar , maar wil haar niet beklemmen en benauwen en kwijtraken. Da's gewoon klote.

Voel mij gewoon eenzaam en verliefd.

Vissen30

ik kwam hem tegen.
ik was gelijk verliefd op hem een week later begonnen we ekaar te spreken enzo.

die relatie duurde mischien 2 maanden na een domme fout,

en nu een jaar later, ben en blijf ik nogsteeds gek van hem ..

onvergetelijk dus!

Mijn onmogelijke liefde is niet getrouwd maar heeft wel een vrouw met kinderen. Zelf ben ik single.

Het wordt nog onmogelijker.. Want we zijn eigenlijk een soort van buren. We wonen dicht bij elkaar. Dit betekent dat we elkaar zeer regelmatig zien. Maar elkaar niet kunnen groeten op de manier hoe we zouden willen.

We komen ook bij elkaar over de vloer met verjaardagen, of andere gelegenheden.
Hij komt dan ook met zijn vrouw en dat is het moeilijkste. Elke aanraking die ik zie tussen hun voelt voor mij moeilijk!!!

Want op de gestolen momenten of onverwachte ontmoetingen dat we met elkaar zijn ben ik heel close met hem. En is hij ook zo met mij als hoe hij op dat moment met zijn vrouw is.

Het is ook echt niet aan ons te zien dat er iets gaande is tussen ons omdat we in het bijzijn van andere ons gedragen als gewoon buren.

Dus mijn ervaring tot nu toe hiermee is dat het sommige momenten heeeel moeilijk is!!

Zullen we het ooit uitspreken wat we voor elkaar voelen.....?

Help...

Heel langzaam slijt dit gevoel en dat moet ook.
Wil gewoon verder met mijn lieve man en zoon. Die verdienen mijn liefde.

Het is goed zo. Weet niet hoe het verder was gegaan als ik bij hetzelfde bedrijf als mijn onmogelijke liefde was blijven werken.

Pieter

Ik heb 1 stukje gelezen dat ik denk ja misschien heeft hij het wel geschreven.Dat is dit stukje Dat hij gevoel kreeg voor iemand van het zelfde geslacht,bij dat stukje staat ook dat ze zei er zal niets veranderen.Dat heb ik ook zeker gezegt.Dat hij voel dat er afstand word genomen daar kan ik ook antwoord op geven.Dat gebeurd ook zeker waarom als je niet weet in hoeverre je gevoelens naar het anderen geslacht heb en de gevoelens in dit geval naar mij toe.Dan zzeg ik op mijn beurt ik neem afstand,dit doet heel veel pijn helemaal als je dit niet wil.Want ik hou onzettend veel van die jongen in woorden niet te beschrijven en mis hem iedere dag.Ik zie het op het moment als onmogelijke liefde maar ben heel eerlijk de tijd zal alles leren.Wat mij uit dat stukje wel goed doet zijn de laatste zinnen.Zoals ik altijd zeg als je iets heb weet je niet wat je mist.Zodra het weg is weet je het pas.

Beste mensen vergeet 1 ding nooit zijn jullie voor elkaar gemaakt dan komen jullie altijd weer bij elkaar.

Ik heb hoop maar sta open voor wat komen gaat mijn leven gaat ook door.

Ik wens iedereen veel geluk toe ondanks alle vervelende ervaringen en onmogelijke in hun leven.

groetjes

Nja ik denk dat elke vrouw wel een onmogelijke liefde voor iemand wilt zijn, want als een man tenslotte een onmogelijk liefde heeft zal hij het ook duidelijk maken. Alleen ja, ik denk niet echt dat onmogelijke liefdes bestaan. HELAAS...

Ik wil er wel wat aan toevoegen. Ik was blind, naief en hoopvol. Ik ben er achter gekomen dat zij een femme fatale is. Toen zij met mij ging, heeft zij achter mijn rug 2 vrienden van mij verleid. Kreeg te horen dat ze mij te lief vond en dat ze eigenlijk op zoek is naar iets anders (als je begrijpt wat ik bedoel!) En dat andere zocht zij dus bij anderen en niet bij mij (WTF!)Maar ze mij wel een geweldige jongen vindt (nog ff natrappen!) Ik hou van haar, zoveel dat het niet rationeel is. Haar fouten zou ik eventueel door de vingers kunnen zien, als ze ook zo van mij hield. Wishfull thinking! Ik negeer haar sinds een week volledig, ze begrijpt er niets van! Misschien dat ze nu inziet wat ze heeft gedaan en wat ik zou doen voor haar. Jammer dat het nu te laat is! What Goes Around.... Comes Back Around, zoals Justin gezegd heeft! Ik ga je missen en ik zal m'n hele leven lang van je houden. Tot nooit!

26 jarige gekwelde, romanticus...

Ik heb al 3,5 jaar een zgn. onmogelijke liefde. Onmogelijk om verschillende redenen: 1. hij is een van de directeuren van het bedrijf waarvoor ik werk 2. hij is getrouwd en heeft 2 kindjes 3. hij is 16 jaar ouder dan ik (al hoeft dat niet perse een probleem te zijn natuurlijk)

Toen ik net bij dit bedrijf kwam werken was hij mijn directe baas en was het helemaal "not done"....maar de gevoelens waren er toen al...ik ben ontzettend gek op deze man! In die 3,5 jaar tijd zijn er al verschillende dingen tussen ons gebeurd die eigenlijk niet door de beugel kunnen...die te ver gaan, maar wat moet je als je je zo tot elkaar aangetrokken voelt? In het begin bleef het bij flirten maar dat ging op den duur steeds verder. Overigens kwam het initiatief wel steeds van zijn kant. Op de één of andere manier was ik toch bang dat ik last zou krijgen van mijn geweten als ik "actie" zou ondernemen. Ik vrees dat ik dit stadium inmiddels voorbij ben.....

Zijn blikken, zijn aanrakingen, zijn opmerkingen hij maakt me soms helemaal gek van verlangen! Eerst dacht ik dat het voor hem alleen maar lichamelijke aantrekkingskracht was maar een poosje geleden heeft hij me precies verteld hoe hij over me denkt en blijkt het ook bij hem dus wel degelijk dieper te zitten. Uiteraard was ik hier heel erg blij mee maar tegelijkertijd maakt het de situatie er niet gemakkelijker op! Want wat doen we nu? We weten nu dus van elkaar welke gevoelens er spelen maar we weten óók dat we deze gevoelens niet zouden mogen hebben....en juist dàt maakt het zo spannend, iets wat niet mag is altijd spannend toch?

Ik zit er momenteel dus eigenlijk gewoon nog middenin en weet dus helemaal niet in hoeverre dit een "onmogelijke liefde" is. De tijd zal het leren maar in de tussentijd maak ik me (uit zelfbescherming) nog maar geen illusies!

Anoniem

gr Louise

We kunnen niet stoppen maar ook niet ons hele leven doorgaan zo...wat nu?

Groetjes

Geschreven van D..........

Jij en ik, was het echt?
Ik weet echt geen raad.
Van al die mooie woorden die je hebt gezegd.
Waren ze bedoeld voor mij?
Of waren ze voor de gein.
Jij koos voor jouw leven en ik moest verder de mijne.
Ook al deed je ons heel veel pijn.
Waarom ben je een affaire met mij aan gegaan?
Terwijl je mijn na 6 maanden weer alleen verder liet gaan.
Je koos voor je vrouw,
Maar onder tussen was je stiekum ontrouw.
Ik kan het nog zo goed herrineren:
Die ene nacht: Je zeï: Lieve Meid, Ik hou ontzettend veel van jou.

Wat betekenen dan jouw woorden?
Besef je wel dat je mij pijn doet?
Ook al klonken die mooie woorden nog zo zoet.

Ik heb nachten gehuild om erover heen te komen.
Maar terug denken doe ik zo af en toe.
Maar ik durf alleen niet meer over hem te dromen.

Groetjes van een hopeloze Gurl.

I have falling to deep and to serious with him!
Hoewel ik nog veel van hem blijf houden is het toch onbeantwoorde liefde voor mij.
Zo veel mooie momenten maar toch zo veel leed en zo veel pijn.
Dagen blijf ik er nog om treuren....
Hoe kom het toch gebeuren?

Groetjes R.........

Ik ben op mijn 12de met mijn moeder naar Portugal verhuisd en heb daar op mijn 13de een jongen ontmoet die een cafetje had in ons dorpje. (ik was al erg volwassen voor mijn leeftijd)
Hij was 9 jaar ouder dan ik maar ik was smoor verliefd!!!! Hij had het net uitgemaakt met zijn ex.Die wist dat wij elkaar leuk vonden.
Je kon zien dat hij mij ook leuk vond maar hij was toch bang omdat ik zo jong was...
Mijn moeder kon goed met hem overweg gewoon als een vriend van ons.Hij kwam zelfs ook bij ons thuis.
Ik zag hem elke dag en de gevoelens werden alleen maar sterker zowel bij mij als bij hem.
Toen ik 14 was kwam hij bij mij thuis en heeft hij mij gekust dat was de mooiste dag van mijn leven!Zo is het een paar maanden door gegaan.
Op een dag zaten ik en mijn moeder op het terras bij zijn café en ik zag hem met tranen naar buiten komen lopen dus ik wist meteen dat het niet goed was.
Hij begon te vertellen tegen mijn moeder dat zijn ex zwanger van hem is (waarbij hij ook vertelde dat zij stiekem de pil niet in had genomen)en dat ze nu moesten trouwen (Portugal was toen nog erg ouderwets!)
Ik huilen hij huilen.
Op zijn vrijgezellen avond was hij bij mij en ik moet zeggen hij heeft nooit geprobeerd om verder te gaan dan lekker kroelen en kussen met elkaar.
Het was een fijne avond!
Mei 1995 ging hij dus trouwen en ik was ook uitgenodigd we hebben onder het trouwen onze ogen niet van elkaar afgehouden....
Daarna ging ik hem feliciteren waarbij hij zei: "You are beautiful and i love you!" Waarna ik dus jankend weg liep!
Na het trouwen bleven we elkaar gewoon nog zien zoals van te voren...
Op de avond dat zijn kindje was geboren (Bernardo) kwam hij dat mij en mijn moeder vertellen.
Ik was heel blij voor hem want hij was zo trots op zijn kindje! Maar ik was natuurlijk wel verdrietig!!!
We hebben die avond lekker met zijn tweetjes op de bank gelegen lekker geknuffeld en in elkaars armen in slaap gevallen!
Hij heeft mij altijd verteld dat hij niet echt van zijn vrouw houd maar wel op een manier omdat zij de moeder is van zijn kind.
Dat kan ik wel begrijpen.
Ik kreeg na een paar maanden verkering met een andere jongen en José en ik verloren elkaar uit het oog.
In 1999 Kwam ik hem weer tegen en de gevoelens waren zelfs sterker dan al die jaren van te voren!!!Hij was nog steeds getrouwd.
Ik was toen 18 en ik vroeg me af waarom hij al die jaren dat hij getrouwd was toch steeds weer bij mij kwam.
Voor de sex kan niet want we hadden nooit sex gehad.
vrijdag 13/08/1999 is hij met mij naar huis gekomen en hebbgen we voor de eerste keer de liefde bedrijft het was zo romantisch en hij was zo lief voor mij!!!!!
Dat was voor de 2de keer de mooiste dag van mijn leven!!!
Ik heb daarna weer verkering gekregen met mijn ex en heb José nooit meer gezien....
Hij zit nog steeds in mijn hart en ik kan hem nog steeds niet vergeten ik droom zelfs van hem...
Ik hoop dat ik hem ooit weer zal zien al is het gewoon als vrienden.
Ik kan hem maar niet uit mij hoofd krijgen!
Ik heb het internet al af gezocht naar hem maar kan hem niet vinden...
Ik zal hem nooit vergeten!!!

xxxjes van mij

we hebben allebei nu een relatie maar toch als we elkaar zien zegge onze blikken genoeg.

we ware stapel verliefd maar we hebbe allebei een andere nationaliteit en haar ouders zijn daar tegen. we hebben het geprobeerd maar na 2maand toch maar een punt achter gezet en ik heb het opgegeve. nu enkele maanden erna hadde we allebei een andere lief en ik denk nog steeds aan haar en zij ook aan mij zegt ze.

Dus een Ongemogelijke liefde vind ik

Na gereageerd te hebben op onbereikbare liefdes ben ik nu zelf weer single en kan ik ook weer hierover meepraten!!

Dat betekent, dat ik weer vrij ben om te daten.

Het vervelende eraan is dat ik weer een eigen plek moet zoeken en dat iedereen mij straks gaat vragen waar mijn vriendin is....

Tekst: Ik heb zins 5 weken een "onmogelijke" relatie ...... mensen durf te leven.

Het gaat fantastisch, we zijn beide erg gelukkig. We missen elkaar ieder moment dat we niet bij elkaar kunnen zijn.

De "onmogelijke" liefde is alleen maar sterker geworden.

Af en toe hebben we beide een "dip"moment, en verlangen alleen maar meer naar de warmte en liefde van de ander.

Wederom zou ik tegen iedereen, die een "onmogelijke" liefde heeft willen zeggen:

Durf te leven, het leven duurt maar even, geniet ervan.

Teven hoop ik, dat voor alle lezers en mensen die gereageert hebben bij onderwerp hun "onmogelijke" liefde uitkomt.

daarna hebben we een heel gesprek gehad over ons gevoel.
maar hij heeft een kind en is ang dat als hij zijn partner verlaat hij zn kind niet mag zien.
want zowel zijn als mijn relatie staat al een geruime tijd onderdruk .
we willen allebij bij elkaar zijn
maar de gehele sittuatie is gewoon moeilijk.
we zijn nog niet naar bed geweest maar dat lijkt nu alleen nog en kwestie van tijd

het is moeilijk

er is niet zo maar iets, en een zal er voor bloeden
weet je had je er mij maar voor kunnen behoeden

want als ik alles heb wat je zoekt in een vrouw
waarom staan we dan samen weer in de kou

jammer dat het zo ver heeft moeten komen
want je bent nu niet meer de man van mijn dromen

de laatste keer had je heel goed nagedacht
wij konden niet met en zonder en geen pijn die verzacht

maar dan voor de zoveelte keer kom je niet, ik ga je niet lokken
ik heb er goed over nagedacht ik ja met jou radicaal stoppen

het komt toch nooit goed, dat is wat ik nu weet
want bij jou was het geen liefde, je was gewoon heet

en als je ging slapem kwam ik in je dromen
jammer klaas vaak maar je hoeft miet meer te komen

het is jammer en het gaat niet zonder verdriet
maar zo samen leven is niet wat ik wil, en dat kan ik ook niet!

Ik ben verliefd op de vriendin van mijn beste vriend en zij op mij, ik heb 2 kinderen en mijn vriendin is tevens zeer goed bevriend geraakt met haar.
We zien elkaar regelmatig, als we dronken zijn hebben we wel eens sex, de verlangens worden groter en het gaat niet weg. het duurt nu 2 jaar en ik ben radeloos. de consequenties om er vooruit te komen zijn veel te groot, ik hou nl van mijn vriendin en kinderen en heb mijn vrienden hoog in het vaandel, ja hoe kun je dat nu zeggen zou je denken.

kortom..... ik weet het niet

anoniem

Een paar weken later was er een feest, een afsluitingsfeest van het seizoen. Ik ging erheen met hoop dat hij ook zou komen. En ja hoor, een half uurtje nadat ik er was, zag ik zijn auto het terrein oprijden. Nog voordat we iets tegen elkaar hadden gezegd of elkaar hadden aangekeken werd ik helemaal warm en me hart begon te bonzen.

Even later zat ik te eten met een hele goeie vriendin die nergens vanaf wist, ze is een soort zus voor me. Hij kwam binnen en liep meteen naar me toe en begroette me met een arm die over m'n rug aaide. We praatte wat en mijn hart ging bij elke zin en elk woord steeds harder bonzen. Hij had wat vrienden meegenomen en er wachtte nog een paar vrienden verderop op hem. Hij zei: Ik spreek je vast nog wel. Met een blik die meer zei.

Toen hij bij zijn vrienden zat, zag ik dat mijn vriendin me heel anders aan keek met een glimlach van jewelste. Ze had het dus gezien, terwijl ik nog zo mijn best deed het te verstoppen.

We waren klaar met eten en mijn vriendin en haar vriend moesten nog ergens heen. Ik had ze uitgezwaaid en was nu dus alleen. Ik ben van mezelf een stil type en moest nu een stap nemen die ik eigenlijk nooit alleen zou maken. Ik kam weer binnen en keek waar hij zat. Daar stond hij, nog steeds met zijn vrienden aan een tafel. Ik deed net of mijn neus bloedde en gign erbij zitten, bij een groep vrienden waarvan ik er maar één nauwelijks kende. Dat had ik dus nooit gedaan, maar hij had iets wat mij het deed laten doen. Het werd steeds gezelliger en ik raakte weer aan de praat. Hij was nog steeds hetzelfde.

Op een gegeven moment was de DJ gearriveerd. De muziek ging aan. Iedereen kam los en er werd steeds meer gedanst. Er was ook een klein meisje, haar ouders runde de tent. Het meisje wist goed wat ze wilde en had haar woordje goed klaarstaan. Ik zat naar de mensen om me heen te kijken hoe gezellig het was. Ineens voelde ik een hand op me been, ik schrok eerst eigenlijk, maar durfde niet hardhandig te reageren. Daar had ik het lef gewoon niet voor. Ik keek wie het was, en ja, hij was het. Maar het grappige was, hij deed het niet. Het was het meisje dat zijn hand had gepakt en bij mij op mijn been legde.
Hij wist ook niet goed waar hij moest kijken maar haalde zijn hand er niet af en bleef naar het meisje kijken die met een grote glimlach onze blikken bekeek.
Daarna pakte ze zijn hand weer van mijn been en huppelde weg. We keken elkaar echt aan zo van: Oke! haha!

Er kwamen steeds meer vrienden bijzitten en we moesten ruimte maken en hij schoof dichter naar me toe. Hij kwam heel dichtbij met een blik die genoeg zegt. Hij zat heel dicht tegen me aan en bood me iets te drinken aan. Op een gegeven moment hadden een paar vrienden iets te veel op en het werd lachen. Ik werd een paar keer de dansvloer opgetrokken door een paar maloten. Ik moest er eerlijk gezegd erg om lachen. Zodra ik weer een kans zag vluchte ik weer m'n stoel op naast hem.

Het werd later en later. Dus ook gezelliger en gezelliger. Sommige mensen gingen naar huis en anderen dronken nog wat. Het was inmiddels al half 3 en de DJ ging naar huis. Ik vond het jammer dat de muziek was gestopt en de meeste mensen al naar huis waren. Wij bleven nog even wat napraten en het leek of het steeds duidelijker werd wat we wilden en voelden. Het was inmiddels al 10 voor 3 toen we vertrokken. Hij vroeg of ik nog wat bij me had. Ik pakte mijn jas en we gingen naar buiten. Hoewel het nog volop zomer was, was het flink koud. Een paar meter na de deur kreeg ik een arm om me heen. Het voelde heel fijn en lekker warm. We zeiden niet veel, maar genoeg.

Mijn caravan was aan het begin van het pad en de zijne helaas helemaal aan het eind. Ik liep de tuin in naar het schuurtje waar de sleutel zou liggen. Ik zocht maar kon hem niet vinden. Hij kwam me achterna het schuurtje in en 'hielp' mee zoeken. Nog voordat ik er erger in had pakte hij me vast en begon me hevig te zoenen. Ik had nog nooit zoiets meegemaakt en was helemaal in de zevende hemel. We hebben daar zo'n 3 kwartier gestaan en toen werd het echt tijd om naar bed te gaan. Het was inmiddels al kwart voor 4!!! We namen afscheid met nog één kusje en nog één en nog één. Ik heb de rest van de nacht niet echt geslapen ik was echt in de zevende hemel.

Die ochtend moest ik om half 10 thuis zijn en was dus om 9 uur al weg. Ik heb hem dus niet meer gezien. Maar ik had van een paar weken geleden zijn nummer onthouden en we begonnen te sms-en.

Weken gingen voorbij en we sms-te veel.
Maar sinds een paar weken niet meer en ik ben hem kwijt. We hebben elkaar amper gezien en één keer flink gezoend. En nu niks meer.

Ik heb hem uit mijn hoofd moeten zetten om verschillende redenen:

*We schelen ruim 5 jaar.
*Hij is niet christelijk. (Is een eis van mijn moeder)
*Ik ben nog té jong, maar er wel klaar voor.
*Mijn moeder heeft hem ook een keer gezien voordat we hadden gezoend. En ze heeft voorgeoordeelt. "Hij is iemand die je meteen het bed in wil krijgen" zijn haar woorden.

Het was me gelukt om hem uit me hoofd te zetten, tot een paar dagen geleden. Ik had gedroomd dat ik hem weer had ontmoet en we weer hadden gezoend. Ik leefde me weer terug de droom in en ik voelde dat ik weer naar meer verlangde. Het is me dus uiteindelijk niet gelukt om hem uit mijn hoofd te zetten en dat kan ook niet. Ik moet hem dus ook niet proberen te vergeten. Ik zal hem altijd blijven herinneren wat ik ook doe. Ik zal ermee moeten leven!!

Groetjes, anoniem

Ik vind een collega, tevens mijn baas leuk. We kunnen het goed vinden met elkaar en we flirten zo nu en dan met elkaar. Ik ben single en hij is getrouwd. En het ergste is, dat ik het goed met zijn vrouw kan vinden. We zouden zelfs vriendinnen kunnen zijn.

Is mijn gevoel het waard om een huwelijk naar de klote te brengen? Om vriendschappen op te geven? Ik ben altijd van mening geweest niet te stoken in een goed huwelijk....maar mijn gevoel kwelt me. Moet ik mijn gevoel voor hem afstoten of moet ik er 100% voor gaan?

m

Het was met een meisje van de middelbare school.
We keken elkaar altijd zo lang aan als we langs elkaar liepen.
De chemie was ongelooflijk.
Bonzend hart, klamme handen, alles!
Na een paar maanden kregen we echt contact.
Zij had wel een vriend.
Maar dat weerhield ons er niet van elkaar te leren kennen. En naast die chemie hadden we ook zoveel gemeen, bijna eng.
We spraken een keer af, dat liep op zoenen uit.
Het voelde niet goed omdat ze in een relatie verwikkeld was.
Ze vertelde me dat ik geduld moest hebben en dat het goed met ons zou komen binnen een paar weken.
Het ging uit met 'r vriend, maar ook weer aan.
We waren wel nog een keer naar de bios geweest, maar het had weer die nare ondertoon.

We gingen beide op vakantie.
Vanaf dat moment ging het bergafwaarts.
Er stond een hoop druk op dit toen 15 jarige meisje. (Problemen met 'r ouders)
En na een hoop gesms kwam het er op neer dat ze toch geen toekomst zag. En zonder verdere uitleg verbrak ze het contact.

Ikzelf geloof er nog in.
Want als ik 'r zie, zie ik nog steeds die spark in combinatie met schuldgevoel in d'r ogen.
En tegelijkertijd wil ik 'r heel graag vergeten.
Want ik denk dat het toch niks wordt.
Maar zelfs na 2,5 jaar valt dat nog niet mee.

Ik wou dat ik 'r kon vergeten.
Want het staat m'n verdere liefdesleven flink in de weg..

Groet van een vader van drie kinderen met een partner die een onmogelijke liefde had..

Ikzelf helaas ook, enwel met mijn ex-man. Het verscheurdt je, het doet pijn, iedere man vergelijk je met hem (en op dat moment blijkt er niemand op hem te lijken).

Na 7 jaar samen te zijn geweest ben ik van hem gescheiden (doordat we uit elkaar gegroeid waren). Ik heb hem toen verlaten voor een andere relatie. Deze gaf me op dat moment de aandacht en de tijd welke ik bij mijn ex-man miste. Nooit aan moeten beginnen, maar ja, het gras aan de andere kant lijkt altijd groener. Wat een ellende heb ik meegemaakt. Het 1ste jaar was leuk, maar daarna begon de ellende. Ik wou terug naar mijn ex-man, maar helaas ik kon niet bij hem weg omdat ik opdat moment zwanger van hem was, maar was dat niet het geval geweest was ik echt wel bij hem weggegaan en was ik teruggegaan naar mijn ex-man (want deze hield altijd nog van mij).

Na de geboorte van ons kind begon de ellende pas echt (ruzies, drank, lichamelijk geweld en regelmatige bezoekjes aan bordelen). Ik wou zo graag bij die relatie weg, maar ik durfde niet omdat hij mij bedreigde met mijn kindje (wat alles voor mij betekend). Na 5 ellendige jaren stapte hij gelukkig zelf op en nu ben ik alleen met mijn meisje.

Elke dag denk ik aan mijn ex-man, maar deze heeft intussen een relatie met een 5 jaar oudere vrouw met 2 kinderen van iemand anders. Ik hoop iedere dag dat deze relatie een keer over zal gaan, maar mijn ex-man is iemand wie snel tevreden is en niet snel zelf iemand zal verlaten.

Het doet pijn, teneerste omdat ik hem toen heb verlaten en hem daarmee veel pijn heb gedaan en tentweede omdat hij nu onbereikbaar voor me is.

Ik zie mijn ex-man nog weleens en ik zie aan de blik in zijn ogen dat hij nog steeds van me houdt, maarja ..... Ik blijf op hem wachten!

Dus heb ik een antwoord op jullie vraag, NOU NEE, ik weet het ook niet!

Hij is 19 en ik 41.

Ik heb een vriend en samen hebben we 2 kinderen.
Ik houd heel veel van mijn vriend, al 15 jaar.

Elke dag denk ik aan die jongen en als ik hem zie en spreek dan krijg ik hartkloppingen.
Samen dansen is geweldig.

Nog nooit heb ik iets met hem gehad en mijn hoofd raad me ook aan om het niet te proberen.
Maar mijn lichaam heeft er heel veel zin in...

We wilden bij elkaar zijn. Hij verbrak zijn relatie en ik op een gegeven moment de mijne. Ik heb het alleen nooit super gehad thuis, geldzorgen, ouder aan de drank, ik was een hoopje ellende en voelde me altijd minderwaardig. Mijn vorige partner is er in die tijd altijd voor me geweest, accepteerde dat en kende mij door en door. Nu had ik iemand waar ik echt tot op het bot van hield maar de schaamte voor mezelf werd te groot, de onzekerheid kon ik niet aan. Hij had zo'n goed leven en nu ging ik dat verpesten met mijn 'bagage'. Ik ben terug gegaan naar mijn ex. Dat was vertrouwd, ik hoefde mij niet te schamen en niet bang te zijn dat hij weg zou gaan bij mij door mijn bagage. Ik hou ook echt wel van hem en ga verder met mijn leven.

Maar ik kan hem niet vergeten. Hij is inmiddels doorgegaan en hij heeft het goed. Hij heeft een leuke meid zonder bagage en kan nu een eigen huisje kopen, dat had hij door de geldzorgen vanuit mij nooit gekund, dus ik weet dat ik de juiste beslissing heb gemaakt. Had ik vroeger maar een goed leven gehad, wie weet was het dan allemaal anders gelopen. Hij heeft een plekje in mijn hart en ik weet dat ik me nooit meer zo speciaal zal voelen als ik bij hem deed, maar ik heb het mogen voelen en dat is het belangrijkste!

Ik heb je lief...

Liefde is niet onmogelijk, totdat er geld een factor speelt.

een onmogelijke liefde doet echt heel erg veel pijn maar een liefde is nog altijd mogelijk in mijn geval en voor haar ook..

Hoe dan ook ik zou het moeten loslaten en verder moeten gaan maar het is zoooo moeilijk als je diep in je hart weet dat zij de ware voor me is hoe naief het ook moge klinken.

O wat wil ik graag dat ik ben wat zij voor mij is. Nog steeds, het gaat echt niet weg. En het zit erg in de weg, bijna iedere dag begint met een gedachte aan haar. Dwangmatig bijna krijg ik steeds weer dat beeld van hoe zij destijds was.

Het ergste vind ik dat ik er mijn huidige partner eigenlijk tekort mee doe. Ik heb het erg getroffen met haar maar toch ..... als Zij belt dan stort mijn huidige wereld helemaal in, zo voelt het ....

Mijn onmogelijke liefde is een 50 jarige zakenman met relatie en kinderen, zo meteen duidelijk waarom hij dus mijn onmogelijke liefde is.

Zelf heb ik ook al ruim een jaar een relatie met een geweldige man , die dus denkt dat mijn onmogelijke liefde mijn beste vriend is , waardoor hij vaak toestemt met mijn weekend uitjes met mijn grote liefde. ondanks dat hij dit niet erg fijn vindt stemt hij toch toe , omdat hij weet hoe gek ik op hem zelf ben , en mn zogenaamde vriend vindt hij te oud en onaantrekkelijk en denkt dat ik te kieskeurig ben om voor hem te vallen.

Maar he het was niet zn uiterlijk wat het hem deed , het was de tijd en aandacht die hij me gaf en voor me nam. In tegenstelling tot mijn vriend zelf , die is advocaaat en roept dat hij altijd druk is etc, waardoor we vaak op de bank belanden at home net of we elkaar hebben en het dus prima is.

Nou ne , daar neem ik geen genoegen mee. Dat wist mijn beste vriend en die WEL tijd voor mij maakt ondanks zn werk , maakte hij tij voor me en vloog wel 3x per week naar nl om samen te gaan eten of wat leuks te doen , indien hij zelf druk was dan liet hij me overvliegen naar waar hij zich opdat moment bevond en dden we samen leuke dingen , hierdoor belandden we samen in bed en het voelde zooooo goed nog nooit zulke goede sex gehad ( hij is 50!! en ik 28!!!) en in bed liet hij me niet los .

Jep jep hij is mijn droomman and i know for sure dat ik zijn droomvrouw ben. I love, touch , feel, breath , smell , taste him even his not around!!! evryday again.

Heb hem nou exact bijna een week niet gezien , because i had to work en hij een vergadering heeft in Hong Kong , so i feel the pain.
We zijn zo gek op elkaar en de verlangens zin zooo sterk dat we bijna geen sex hebben met onze partners maar de voorkeur geven aan phonesex en bevredigen elkaar op deze manier tijdens grote afstanden.

This is about L. and my prins P.

De mooiste vrouw ter wereld tegenkomen, smoorverliefd worden, maar ze heeft al jaren een vriend, die ik ook nog eens goed genoeg ken om hem niet als "die klootzak" weg te kunnen zetten... tot zover was het allemaal nog wel te overzien.
Totdat deze goddelijke dame mij vertelde dat ze ook verliefd op mij is, geweldig toch?!
Not!!!
Want die 2 gestolen uurtjes praten over wat er allemaal niet kan zijn, die verholen blikken tussendoor, als niemand kijkt, wat een ellende!
Voor het leven getekend, blijven verlangen, onmogelijke liefde!

Erik

onmogelijke liefde bestaat zeker,
eassy to gett , hard to keep for a life time.
Kan hem maar niet uit mn hoofd en hart zettn , dag in dag uit speelt hij de hoofdrol in mijn leven , alles wat ik doe , doe ik met de vraag en gedachte : hoe zou hij dit graag willen etc.

Elke nacht kruip ik bij mn man in bed en denk dan aan Hem , dat ook hij nu met zijn vrouw in bed ligt. We sms-en elkaar vaak in de avond met de belofte ons van sex te onthouden met onze partners en dat voor elkaar te sparen.

Nooit gedacht dat ik zo gek op deze oude man zou kunnen worden , hij is 2x zo oud als dat ik ben , iedereen gaapt ons na als we elkaar op straat vast houden of een hotel binnen lopen, mensen kunnn niet geloven dat hij mijn hart heeft gestolen en hij zelf ook niet.

Zo zie je maar leeftijd is maar een getal en uiterlijk maar schijn is als de liefde je hart bereikt.

Ik hou van mijn onmogelijke liefde net zoals hij van mij. Hij overvalt me elke x opnieuw, soms zit ik alleeen en dan voel ik zijn warmte en aanwezigheid en zijn doordringende blik.

Hij is mijn man in mijn hart en ziel , hij zegt altijd : My wife is the owner off my body and you own my hart and soul.

You know : a life without love is pain , but love is pain .

Mensen begrijp me niet verkeerd, mijn echtgenoot daar ben ik gek op en jah ik hou zeker van hem en ik zou hem nooit willen verlaten , maar ik zal nooit met hem delen wat ik met mijn onmogelijke liefde deel.

Van 2 mannen houden is erg lastig , maar ook erg mooi. Zo vullen ze elkaar aan , wat ik bij de 1 mis vindt ik bij de ander.
In het begin erg moeilijk te accepteren dat ik zulk gedrag vertoonde , maar heb er mee leren leven en ik zou geen van de 2 kwijt willen.

xxxxjes een 27 jarige dame
echtgenoot is 38
onmogelijke liefde is 50

Ik heb er ook nog eentje en moeilijk is het.
Mijn ex is mijn onmogelijke liefde. We leerde elkaar kennen via internet, spraken na een half jaar af en ik was straal verliefd. Hij ook! Na 5 maanden gingen we samenwonen en het was super, helaas werd ik na een jaar samenwonen ziek.

Anderhalf jaar lang stond hij achter me en zette alles op zij.
Ik kon mezelf niet goed kwijt, zat echt in de knel en was eigenlijk erg ongelukkig. Uiteindelijk hebben we een punt achter de relatie gezet, na 3 jaar weer alleen.

Hij blijft maar in mijn hoofd hangen, ondanks mijn nieuwe relatie. Dit gebeuren is nu 2 jaar geleden, hij is al die tijd vrijgezel geweest en we hielden contact. Nu heeft hij sinds kort een ander en heeft hij al het contact met mij helemaal verbroken. Ik droom ervan, het blijft maar spoken.
Soms baal ik ervan dat we een punt achter onze relatie hebben gezet, maar het ging gewoon niet meer. we waren onszelf kwijt en "ons"kwijt.

Heel stiekem hoopte ik nog steeds dat we weer bij elkaar zouden komen, maar dat kan niet.

Het zal moeten slijten, zelfs nu na 2 jaar is het nog moeilijk. Maar ik vecht voor mijn huidige relatie en ben blij met alles wat ik tot nu toe bereikt heb.
Ik werk weer volledig, heb een huis gekocht en een leuke lat relatie.

Toch zou ik het met hem willen delen, hij was er in slechte tijden en wil graag dat hij de goede tijden ook met mij ervaart.

Hij wil het niet meer, misschien kan hij mij ook niet loslaten en moet het daarom op deze manier(voor zijn nieuwe relatie).

Hoe dan ook, de herinneringen worden steeds fijner, het besef steeds harder en het leven gaat door. Het stukje "het is goed zo" zal vanzelf wel komen.
Uit het oog is niet altijd uit het hart, helaas.

Volgens mij is het zoiets als verslaving

Maar je merkt wel dat als we elkaar ''toevallig'' tegenkomen dat er een behoorlijke spanning tussen ons is. 1 DING is zeker we zullen ALTIJD wel een ZWAK voor elkaar blijven houden!!!

Totdat er een einde aan kwam wat ik soo super erg vond hij kreeg een nieuwe vriendin en ik bleef achter zonder niks toen ik 16 werd had hij nog steeds met het zelfde meisje wat me nog zoo erg pijn deed ik dacht ''Hij houd echt van haar'' Want elke keer had ik in me hoofd dat hij alleen maar met haar speelt en dat hij niet van haar houd.

1 jaar later werd ik 17 en toen kwam ik weer in contact met hem het was uitgegaan met zijn vriendin. En we spraken af en toe met elkaar af..

Maar de 3e afspraak werd ik een beetje bang want hij kwam me ophalen met een zo een prachtige mooi BMW en ik dacht Shitt waar heeft hij dat vandaan..Hij vertelde '' Ik heb het gekocht voor een vriendenprijs'' Wat ik dus absoluut niet geloofde het bleef maar rondspoken in me hoofd tot ik op een dag hoorde Sarah..''Jermaine is een pooier'' Toen storte mijn wereld in elkaar ''zijn meisje werkt voor hem''

ben nu inmiddels 19 jaar en het doet me nog steeds pijn.

Jong waren wij....beiden 14 jaar. Je hebt de leukste tijd van je leven, je ziet elkaar op school. Je gaat stappen met je gezamelijke vrienden. De tijd gaat snel... En niets lijkt of kan tussen jullie inkomen.

Al snel ga je ieder een eigen weg. Zij naar de Pabo en ik ging werken. Allebei leer je andere mensen kennen, en ga je denken: Mis ik eigelijk niets nu ik al een relatie heb op mijn jonge leeftijd?

Je krijgt twijfels door bepaalde factoren, en ineens heb je het minder leuk. Dat komt doordat je het gevoel hebt dat je veel dingen mist.....Tenminste dat denk je...

Uiteindelijk gingen we na een kleine vier jaar uit elkaar. Je bent er kapot van, maar je denkt op dat moment nog steeds, dat alles leuker gaat worden.

Nu drie jaar later is er geen dag voorbij gegaan zonder dat ik aan haar gedacht heb. Heb wel vriendinnen gehad en heb er nu ook een, en toch denk je aan je ex. Is dat gemeen? Ik kan er niets aan doen.

Vaak denk ik nog: Waarom maakte ik op het laatst nu zoveel ruzie? Waarom ben ik niet mezelf gebleven? Waarom keek ik veel naar leeftijdsgenootjes die geen relatie hadden en lekker vrij waren? Waarom hebben wij samen de stap gezet op de relatie te stoppen?

Nu heeft zij heeft een eigen leven opgebouwd en is gelukkig. Ze woont samen en ziet er goed en gezond uit. En ik gun haar dat ook van harte. Maar toch doet het ook een beetje pijn.

Vaak denk ik...denkt ze ook nog aan mij? Zullen wij ooit nog bijelkaar komen? Vaak heb ik spijt.

Ik hoop dat veel jongeren dit lezen die een leuke relatie hebben en dit herkennen.

Een les in het leven: Kijk niet naar anderen en ben blij met wie je bent en wat je hebt.

Er is niets ergers dan spijt krijgen en het niet meer terug te kunnen draaien.

Zal ik ooit nog zonder haar in mij gedachten verder kunnen leven?

Hij is 13 jaar ouder, is getrouwd (heeft geen kinderen) en heeft een andere afkomst en geloof dan mij. Voor mij geen probleem, voor mijn familie wel. Hij wilt mij, ik wil hem. Hij houdt van mij, ik hou van hem. Mijn ouders proberen mij te koppelen aan iemand van mijn afkomst en geloof.
Zijn hart zegt ja, zijn verstand zegt nee. Mijn hart zegt ja, mijn verstand zegt nee. Het zou teveel problemen met zich opbrengen wat families betreft.

Ik ben echt gek op , ik denk alleen nog aan hem. Andersom is dit ook zo. Ik had nooit verwacht dat ik verliefd kon worden op een bezette man. Ik dacht altijd: No way, ik ga niet tussen twee mensen komen, zei ik ook in het begin tegen hem. Voor hem is dit de eerste keer dat hij zoiets mee maakt.

We weten nog steeds niet wat we moeten doen, we willen elkaar zo graag... Hoop dat het ooit goed komt.

het is nu 4 jaar terug, whole lot of time voor mn gevoel en t blijkt dat dat nog niets is met 35 jaar en andere tijden die ik hoor, heb dus nog een lange tijd te gaan.. shit.

ik heb haar 5 dagen gezien, 5 beste dagen van mijn leven so far. terug denkend naar de situaties daar, ik krijg weer tranen in m'n ogen.
520 km woont ze van me weg, daarom is het onmogelijk voor mij
Ze heeft alles in mijn leven beïnvloed, van relaties tot keuzes in prestaties, en dat doet ze nog steeds...
Ik hoop haar nog een keer te zien ooit

(hou van me sgatje)

mijn onmogelijke liefde heb ik ontmoet toen ik 15 was. ik ben nu negenentwintig. hij was een goede vriend van mijn neef. we gingen in die tijd regelmatig zwemmen en daar heb ik hem ook voor het eerst ontmoet. hij was mooi, aardig en stoer. toch was ik niet meteen verliefd.
ik stond een keer alleen tegen de muur van het golfslagbad een beetje rond te kijken toen ik in de gaten kreeg dat hij van een klein afstandje naar mee aan het kijken was. ik keek terug en kon mijn ogen maar niet van hem afhouden, we hebben een hele tijd naar elkaar staan kijken alsof we de enige waren die op dat moment daar waren. totdat ik afgeleid werd door mijn nicht die me riep. vanaf dat moment kon ik echt aan niks anders meer denken als aan hem. dit is nog een hele tijd zo door gegaan, iedere keer als we elkaar zagen was er die spanning tussen ons. ik kon geen woord meer uitbrengen. maar verder gebeurde er niks. totdat op een dag het toch zover was, via vrienden werden we aan elkaar gekoppeld. hij had al laten weten dat hij graag iets met me wilde, maar ik durfde niet. stom, ja misschien wel. ik weet niet precies waarom ik niet durfde, misschien was ik bang om het gevoel wat ik had te verliezen. dat het wanneer het echt iets zou worden dat het voor hem tegen zou valle!
n en dat hij dan niks meer met me te maken zou willen hebben. hoe dan ook ik voelde me echt rot. ik wilde zo graag bij hem zijn. hij was ook heel erg verbaasd. en nu al die jaren later droom ik nog steeds over hem. krijg ik het nog steeds warm als ik aan hem denk en is de spanning nog steeds te voelen als we elkaar weer zien. maar het leven ging en gaat verder. hij heeft een kind en een vrouw en ik heb twee kinderen en een vriend waar ik gelukkig mee ben. onze levens verschillen ontzettend van elkaar.
ik denk dat het toch zo heeft moeten zijn, en wie weet als het voorbestemd is gebeurd het toch nog ooit. maar tot die tijd geniet ik van het gevoel wat hij me nog steeds geeft, een gevoel wat niemand van me af kan pakken.

Maar we weten wat we aan elkaar hebben... Hij is echt mijn onmogelijke liefde...

Ik ben nu in Indonesie voor een stage en in hoop hem nog te vinden.
Want als je voelt dat het de rest van leven zal blijven achtervolgen, waar wacht je dan nog op!

Als ik hem niet ga ontmoeten heb ik in ieder geval mijn best gedaan, en daar zal ik nooit spijt van hebben.

Dan had het zo moeten zijn. En waren we toch niet aan elkaar besteed.

Maar niet geschoten is altijd gemist.

Dit alles klinkt buitengewoon perfect, maar dat is het niet. We zijn beide 2 dames van 19 jaar, allebei uit een cultuur waar dit niet word geaccepteerd.

Eén ding staat zeker vast.. geen ene man heeft mij dit ooit kunnen laten ervaren en dat zal ook geen man kunnen doen.

MENSEN HELP!

Lilia

Een lied, die oneidig bleef spelen. De muziek stroomde door m'n lichaam. Een melodie dat een vonk achterliet in m'n ziel. Maar er kwam een eind aan dit lied.Ik denk er nog elke dag aan terug, hoe het lied begon, hoe jij de ritme in me los maakte, hoe teder je me aanraakte.

M.M.

Toen gingen we een avondje wat drinken na het werk. We hadden ontzettende lol en ik merkte dat we allebei niet naar huis wilden. Ik heb hem naar huis gereden waar we uiteindelijk nog twee urr in de auto hebben lopen praten. Uiteindelijk gaf hij toe dat hij me wilde zoenen, wat ook gebeurde. Het was alsof het dak eraf knalde!

We besloten direct dat het daar bij moest blijven want hij was getrouwd, maar in de dagen daarna waren we continue aan het bellen, uren lang! Na twee dagen wisten we dat we smoor verliefd waren..

Hij heeft nooit tegen me gelogen, zoals zoveel mensen denken. Hij heeft continue gezegd dat hij heel veel van zijn vrouw houdt en nu ook van mij. We zagen elkaar waanneer we konden, soms was het maar 5 minuten per dag, stiekum zoenen in een leeg kantoor. Continue bellen, smsen, emailen etc. Ik heb me nog nooit zo gelukkig gevoeld.

Uiteindelijk heeft het maar twee maanden geduurt omdat zijn vrouw opeens 4 maanden zwanger bleek te zijn en we vonden dat het niet zo verder kon. Maar het veranderde niets aan hoe we voor elkaar voelde.

Het was heel moeilijk om over hem heen te komen, we zagen elkaar ook nog eens elke dag op kantoor. Maar uiteindelijk lukte het wel. Hij leerde me precies wat ik zocht in een man en uiteindelijk vond ik at in een andere man met wie ik nu getrouwd ben. Ik ben ziels gelukkig met hem, hij is mijn alles!

maar mn oude liefde...daar denk ik nog steeds aan. Regelmatig zelfs en soms durf ik zelfs te dromen dat we ooit bij elkaar komen, ookal zou dat betekenen dat ik mn huidige partner kwijtraak, wat ik absoluut niet wil! Kan je van twee mannen tegelijkertijd houden? Even veel van allebei houden maar op een andere manier?

als je al een super relatie hebt waar je nooit meer van af wild, omdat je super veel van elkaar houd...
maar wat als je gaat beseffen dat er nog iemand leuk is! zelfd iemand van je eigen geslacht, is het alleen gevoel?
en denk je eens eerlijk te zijn, dan zie je wat vriendschap is ze zei dat er niets zou veranderen, maar toch op een een of ander manier voel je het.. ze neemt afstand.
en ik, ik ziet met een ongelovelijk k*t gevoel..
wist ik maar eens wat ik er mee moest..

kesarh

het is zelfs zo erg...zijn relatie loopt inmiddels erdoor al niet meer goed..en hij en ik komen steeds dichter bij mekaar..zou het dan eindelijk gebeure naar die 4 jaar dat ew als nog bij mekaar kome...????????????????????????

op mijn neef...

we hadden eigenlijk nooit het gevoel dat we familie waren,zo waren de banden tussen onze families ook niet ,we zagen elkaar 1 keer in het jaar toen we jong waren.mij is altijd geleerd dat je neit verleifd mag zijn op je neef,dus ik heb het lang weggestopt.ik heb daarna ook 2 mooie lange relaties gehad met jongens waarmee ik dacht dat ik oud zou worden.maar toen ik ouder werd ,werd het duidelijk dat we beide veel voor mekaar voelde(mijn neef en ik).eigenlijk flirten we altijd met elkaar als we elkaar nu zien nu we ouder zijn.ook tijdens mijn nieuwe relaties,flirt ik met hem als ik hem zie en hij ook met mij.we hebben al een paar keer gekust zo tussne onze relaties door en ook al een paar keer het bed gedeeld.geen familieliddie erachter komt wat zoals ik al zei we waren neit echt familieachtig ingesteld met elkaar.ik bennu al 3 jaar heel gelukkig met mijn huidige vriend ,maar iedere keer als we bellen of sms dan voel ik die prikkeling...maar we zijn eigenlijk nooit zzo ver geg!
aan dat we een ralatie zijn begonnen.
maar ondanks ik heel gellukkig ben met mijn huidige vriend...maakt mijn neef nog veel in mij los...

ik heb eens op school gezeten met n meid en ze had iets met een vriend van me , stiekem was ik ook verliefd op haar ,voor dat die vriend iets met haar kreeg hadden hij en ik nog ruzie over wie van ons nou met haar mocht flirten op basis van wie haar het eerst had gezien .

ik ging naar een andere school en op die eerste dag ,kwam tot mijn verbazing die zeldfe meid de klas binnen en ging zelfs prompt naart me zitten , en ze was nog vrijgezel ook, de gevoelens voor haar laaiden op , maar durfde haar niet ze zeggen wat ik voor haar voelde.

een paar jaar later kwam ze mn vaste discotheek binnen gewandeld , ik spotte haar de seconde dat ze binnenliep , voor mij het meest begerenswaardige wezen op deze aarde ! mijn gevoelens voor leken wel sterker geworden ,Ik was weer SMOORVERLIEFD gelukkig kon ik haar die avond wel duidelijk maken wat ik voor haar voelde en ze sprak met me af voor de volgende week in de zelfde discotheek , die week erna hebben we een half uurtje gepraat in die discotheek voor ze me met haar meenam naar haar appartement , daar aangekomen heb ik iets meegemaakt wat ik nooit meer met een andere vrouw heb meegemaakt , de relatie die daarop volgde duurde slechts drie weken ,zij maakte het uit, haar tweeling zusje verslaafd en daarom ging ze door een niet al te beste periode ....,

ik ging er kapot aan !
daarna kwam ik haar steevast elk 3/4 jaar tegen , waar ik ook was .

nu nog , als ze voor mn neus zou staan en zou zeggen dat ze verliefd op mij is zou ik mn vriendin waarmee ik al 3 jaar mee samen ben ..........vrees ik

Laura gaat nooit meer uit mn hart

J.

Afgelopen zomer zijn we elkaar bijna kwijt geraakt. Ik word officier en zij woont in Canada het leek onmogelijk om echt iets op te bouwen en samen te zijn voor ons. we zijn toen uit elkaar gegaan. Alleen na een maand ofzo kwamen we er beide achter dat we elkaar niet konden missen. We hebben nu afgesproken nooit meer zoiets stoms te doen:P Zij komt volgend jaar naar nederland toe, als het goed is om te blijven. Ze zegt haar carriere vaarwel en ik begin in augustus aan mijn opleiding tot officier als het goed is. Dus als het goed is zal het nooit meer een onmogelijke liefde zijn. Het enigste wat ons nu nog uit elkaar kan krijgen is de taliban:P

Voor de mens

en die ook in een dergelijke situatie verkeren als ons. Een tip volg je hart doe wat goed voelt. Doe je dit niet zal je je altijd afvragen hoe het zou zijn geweest als je het toch gedaan had. En altijd spijt hebben dat je het niet gedaan hebt. Er is niets zo mooi en kostbaar als een liefde die beantwoord wordt

sld M

Vergeet alleen niet dat je jezelf ook een beetje moet beschermen. Hoe kan je nou toekomst zien in iemand die al bezet is? Ik zou niks met zo iemand willen beginnen, omdat ik weet dat iemand anders al hard zijn best aan het doen is om diegene gelukkig te maken. Trouw vind ik alles, omdat je relatie op die manier puur blijft. Als iemand dat al niet voor zijn huidige partner is, waarom zou diegene dat wel voor jou zijn? Ik zou me nooit helemaal kunnen geven aan zo iemand.

Zelf heb ik de liefde van mijn leven al gevonden. Jammer genoeg woont hij aan de andere kant van de wereld, maar de afstand zal onze relatie niet kapot maken. Binnenkort denk ik naar hem toe te verhuizen en er te gaan studeren, ook al ben ik pas 18. Hij woont in Mexico, is 20 jaar, en de enige die alles in mij weet los te maken. Hij is altijd bij me in mijn gedachten, overal. Met hem is het 'ons twee tegen de wereld' en de ander gaat boven eigenbelang. We kunnen ons zo goed in elkaar verplaatsen dat het aanvoelt alsof we samen een geheel zijn. Mijn tweelingziel.

Dat betekent niet dat we het altijd eens zijn met elkaar. De ene dag kunnen we lange discussies hebben, terwijl we de dag erna weer maximaal van elkaar kunnen houden. Toch is het naar mijn idee de beste manier om vrij te kunnen zijn als persoon. Niet bang zijn om je mening te geven, als de ander daar maar naar luistert. We hebben allebei wel de angst dat het ergens mis kan gaan, maar we blijven hiervoor vechten.

Dit is van ons, niemand pakt ons dit af. Zoals ze in de film 'Alles Is Liefde' zeggen: "Liefde is als Sinterklaas, je moet er in geloven." En wij geloven hierin, want we zien hoe gelukkig het ons maakt. Succes iedereen, blijf vechten voor de liefde!

ik hoop het wel, want mijn hart hoort bij hem.
en elke minuut zonder hem will hurts with every heartbeat.

Ik zou je helpen de sloten over te steken met al het oude zeer.

Ik zou de wereld van vroeger voor je veranderen
Maar er is maar weinig dat ik kan doen.
Maar als ik kon zou ik het doen
Ja als ik kon echt als ik kon

Zou ik het allemaal voor je doen.

liefs van een klein meisje uit brabant

xxx A xxx

Nog steeds geen reactie gehad sinds twee maanden. Het is zo onmogelijk dat ik niet kan stoppen met denken over hem. Steeds zie ik zijn gezicht voor me in gedachten...

Ik ben benieuwd naar reacties.

Mijn onmogelijk liefde is begonnen toen ik 17 jaar was ik zag x altijd lopen in de buurt en vond echt geweldig om te zien dus naam ik ook te tijd om naar x te kijken steeds als die maar langs liep wist ik het, maar ik drufde hem nooit aan te spreken met de gedacht nou zo een leuke jongen moet wel een vriendin hebben.
ik was vrij jong en kwam anders jongens tegen maar ik kon x nooit vergeten tot dat ik eindelijk een hele leuke jongen tegen kwam, ik dacht nou ik ga nu echt een leven op bouwen want ik kan x nu wel vergeten niks minder ik begon me relatie zonder zorgen was blij en gelukkig tot dat ik kennis maakt met de ouders van me vriend, hij had me al eerder verteld dat die een broertje had ik dacht bij me zelf nou leuk een schoonbroer tot dat ik er achter kwam dat x zijn broertje is sins dien zit ik met gemengde gevoelens het is nu al inmiddels 14jr geleden en ik zit der nog steeds mee ik kan en zal x nooit kunnen vergeten ik ben nog steeds met zijn broer waar ik ook inmiddels ook kinderen mee heb. x is een deel van onze leven zijn broer en mijn ommogelijke liefde soms heb ik het gevoel dat de gevoelens ook wederzijns zijn maar weet het niet zeker tenminste ik hoop het stiekem van wel maar weet wel beter dat ik daarop nooit een antwoord zal krijgen het is voor mij best!
wel een nachtmerrie waar ik in leef dus probeer ik hem zoveel mogelijk te ontwijken met alles, maar he!! wat kan je ontwijken als het famillie is.ik doe me best om het niets te laten merken maar je vraag je zelf af voor hoelang kan je zo door gaan ik heb een lieve vriend en 2 hele leuke kindertjes maar het gevoel dat je wat mis zal der altijd blijven zeker als ik x ziet ik fleur helemaal op gewoon niet normaal wat je gevoel en je hart met je kan doen. Nou is het wel zo dat x met ook ontloop waarom weet ik niet ik heb het gevoel dat x ook liever niet bij me in de buurt is waarom zal voor altijd een vraag zijn

Groetjes Angel.

Het is zo ontzettend moeilijk, iedere keer als we samenzijn is het fantastisch ik zou graag meer met hem doen, een keertje weg, een weekendje weg, samen op de bank een filmpje kijken.
Dit zal waarschijnlijk allemaal nooit gebeuren we zien elkaar al amper alleen.
Ik kan hem niet loslaten. Hij is in mijn hart gekropen en heeft me volledig gewonnen.
Ik heb het hem nooit verteld, zal dat waarschijnlijk ook nooit doen maar ik hou van hem. Denk continue aan hem. Wordt helemaal gek van mezelf.
Iedere avond tranen terwijl ik denk en geniet van onze momenten samen en tevens besef dat hij niet van mij is en dat nooit zal zijn.

Ik weet het het is mijn eigen schuld maar ondanks het verdriet wil ik hem niet laten gaan.

Ook al zijn de gezamelijke momenten schaars, zijn we beide erg blij dat we deze stap genomen hebben, maar ik aanvaard ook de eventuele gevolgen.

Hoe dit verder gaat blijft afwachten. Maar we kunnen wel zeggen dat wij onze onmogelijke liefde, realiteit hebben durven laten worden.

Liefde kun je niet tegenhouden.

Blijven dromen van je (onbereikbare) geliefde werkt niet, daar zijn wij nou achter.

Ik zou zeggen, mensen DURF TE LEVEN.

Zonder reden in stilte langzaam verdwenen. Mezelf afvragend wat ik nu moet zonder jou. Alle beloftes blijken onwaarheden te zijn. Nachten loop ik te peinzen terwijl jij nachten aan het feesten ben en andere meiden hetzelfde beloofd als mij toen. Feshkel dat je dat gewetenloos kunt...

Groetjes, Nick (Tilburg).

Ik heb ook problemen bij n andere jongen... hij hangt steeds aan me en irriteert me mateloos.
HIj denkt dat ik wel verkering emt hem wil maar dat wil ik dus absoluut niet.

Ik hoop dat het ooit nog wat gaat worden tussen mij en die populaire jongen want als hij me ziet en hij is alleen dat gaat er n vonk tussen ons over
nu ja nog steed... na 5 jaar.

Misschien is er nog n kans

Een maand later..

De gevoelens die ik voor haar zijn terug. Dit kwam doordat we per toeval naast elkaar kwamen te zitten in de klas en we een onderlingetje hadden, wat mij natuurlijk weer hoop gaf en dat wakkerde het weer helemaal aan. De elk volgende dag hadden we het weer (ik durf niet eens te schrijven wat allemaal uit angst dat ze het misschien leest en herkend) Ik ben echt zo een angsthaas. Op de laatste dag van de week vrijdag kwam ik weer met toeval naast haar te fietsen. we maakte een praatje (best wel standaart maar ik maakte haar wel een keer aan het lachen)ik was echt zo zenuwachtig niet niet normaal. die dag er voor had ik in de stad nieuwe kleding gekocht speciaal voor haar en de ochtend voor school begin had ik zeker een half uur een me haar lopen prutsen. Ik hoop echt dat ze het leuk vond.

Ik heb nieuwe hoop en voel me sterker dan ooit.
Ben van plan om deze keer meer initiatief te gaan nemen.

Zij 17 en ik 19.

Ik hoop echt heel erg dat ik haar deze keer voor me kan winnen.

ik ging anderhalf jaar met een jongen
toen die plotseling met zn ouders mee naar amerika moest verhuizen
we hielden nog iedere dag bellend of via internet contact
afgelopen zomer is hij 2 maanden hier geweest
en nu is het de bedoeling dat hij eind juli weer hier heen komt, en dan blijft.

we zijn al ver gekomen,
wat een lange afstand relatie betreft,
en ik hoop dat we het gewoon gaan redden,
want dat bewijst natuurlijk heel wat dan !

1) Volg je hart. Iedereen kan naar zijn gevoel luisteren en je innerlijke stem zit er nooit naast.

2) Angst (waar ook velen mee worstelen) is je slechtste raadgever. Als je iets echt wil, volg je gevoel en ga ervoor. Wat heb je te verliezen? En is dat wat je verliezen kunt voor jou belangrijker dan deze liefde?

3) Liefde kent geen grenzen. Voor de pessimisten onder ons zal dit vast meteen worden afgedaan als onzin. De optimisten daarentegen klinkt het waarschijnlijk als muziek in de oren. En dat is goed, want er bestaan ook nog zoiets als 'self fulfilling prophecy' want...

4)..Iets bereiken begint met erin geloven! In principe ben je de regisseur van je eigen geluk en zijn er scala aan mogelijkheden in deze wereld. Echter, als je al uitgaat van het slechtste is de kans groot dat je bewust of onbewust inderdaad op een mislukking aanstuurd.

5) Dan nog een opmerking voor allen die voor een 'bezet' persoon zijn gevallen. Pas daar heel erg mee op en wees realistisch. Het kan zijn dat het gevoel inderdaad wederzijds is, maar als diegene niet voor jou kiest zit je er wel mooi mee. (Deze keuze kan echter ook deels ingegeven zijn door angst etc. van de ander. Houd ook daar rekening mee, maar ook met je eigen behoeftes! Liefde moet van twee kanten komen.)

6) Nog een eindnoot voor alleen die een liefde hebben die door wettelijke regelingen etc.(asielzoekers etc.) wordt gedwarsboomd: sterkte!! het zou niet mogen kunnen dat zulke dingen bepalen met wie je wel en niet kunt zijn.

Dus allen: wees dapper door je hart te volgen en GA ERVOOR!! met alle risico's en angsten van dien. Of kies ervoor jezelf voor de gek te houden en het weg te stoppen en ga verder met je leven.

De keuze is aan jou..

Succes! een ras optimist

Een jaar lang ging alles prima, totdat er wrijvingen kwamen tussen hem en zn ouders.. ze wouden weten waar hij heen ging, wat hij ging doen en met wie hij was. Belde hem om de haverklap,deden zijn bankzaken.. noem maar op. Zelf vondt hij het niet erg op dat moment maar ik begon me er dood aan te ergeren, ik dacht je bent verdomme geen 14 meer!

Op een gegeven moment is de bom gebarsten en hebben zijn ouders hem voor de keuze gesteld, hij moest het huis uit als hij voor mij koos, of hij moest mij vergeten en dan mocht hij blijven. We hebben het heel erg moeilijk gehad, op dat moment kon hij het huis niet uit... dus hebben we 'gedwongen' afscheid genomen.

Maar de liefde bleef en stiekem zijn we weer contact gaan zoeken al na 1 dag.... stiekem smsen en bellen, hij met een geheim simkaartje.. (mijn ouders, fam en vrienden wisten alles, bij hem wist niemand het)we gingen stiekem afspreken.. we moesten elkaar gewoon zien.. totdat het noodlot toesloeg.. en zn moeder ons op de een of andere manier betrapt heeft, we weten nogsteeds niet hoe, en of zij of iemand anders ons gezien heeft, maar toen was het echt over.

Hij heeft bijna slaande ruzie gehad thuis met zn moeder, later op de week met zn vader. Toen hebben we besloten om ons eigen weg te gaan.. en als onze liefde echt zo sterk was, zouden we later weer bij elkaar komen.

Nu bijna 2,5 jaar later hebben we nogsteeds contact, en is het 'houden van' nooit weggeweest. Hij heeft inmiddels een vriendin, ik een vriend en woon samen. Maar net zoals ik uit meerdere verhalen lees, ik weet niet wat ik zou doen als hij nu bij me op de stoep stond.. in die 2,5 jaar heb ik hem nooit meer gezien, gebeld of gesmst... alleen via de mail en msn is het contact gebleven.

Voor mij is hij nu dus onbereikbaar.. maar wie weet wat de toekomst brengt en hoe we verder leven.. Ik wacht af, en ga geen domme dingen doen.. Life takes you were you need to be, even if you don't know how or when, eventually, you will be were you've always belonged

Katy

gr cor

We moeten juist door gaan met onze leven ook,al is het zwaar het is het beste wat we kunnen doen..

Geloof er in er zal zeker een dag komen voor jou nieuwe liefde,en wees positief in het leven..

Haal het beste uit je leven,en doe volgende keer wat jou gevoel zegt..

Everyday you have to feel good that's important in life..

Inmiddels getrouwd en met 2 kinderen, kwam ik zijn vriend op schoolbank tegen.
Hem kon ik niet vinden en ik dacht zijn vriend dus maar eens te contacten.
Wat zou er van hem geworden zijn? Ik verstuurde mijn mail en probeerde hem nog eens te vinden. Opeens lukte het wel (weet niet wat er de eerste keer mis was ) en ook hem stuurde ik een mail.
De volgende dag kreeg ik van allebei antwoord en omdat het hier thuis al niet zo lekker liep met een man die problemen had waar ik hem niet bij mocht helpen en waardoor hij mij steeds wegduwde, zei ik er maar niks over.
Wat ik niet wist, was dat hij en zijn vriendin, niet getrouwd, wel 2 kinderen, samen op vakantie zouden gaan om zo te proberen om hun relatie nieuw leven in te blazen.
Na drie heel gewone mails, opende ik een hotmailaccount. Hij wat later ook.
We kletsten en kletsten, op vrije dagen soms zomaar 100 mails per dag.
Na een paar maanden bleek dat hij ook alles van vroeger nog precies wist en dat ik ook steeds weer in zijn gedachten terug was gekomen. We praatten onze laatste ruzie uit en dat voelde goed. Ik had altijd gedacht dat ik het dan af zou kunnen sluiten, maar helaas
Omdat we ons er allebei van bewust waren dat dit niet de manier was omdat we elkaar weliswaar niet zagen, maar wel stiekem contact hadden en onze partners zo geen eerlijke kans gaven, vonden we dat we voor elkaar moesten kiezen of ermee moesten stoppen.
Dat was geen issue, we waren het erover eens dat we geen contact meer moesten hebben, maar spraken af elkaar wel op de hoogte te houden van belangrijke wijzigingen in adresgegevens, mailadressen en telefoonnummers zodat we elkaar altijd konden vinden wanneer dat nodig zou zijn.
De hotmailaccounts werden gesloten en het was moeilijk, maar er waren teveel mensen bij betrokken waar we van hielden.

Gezien hadden we elkaar niet, want het resultaat zou toch nooit goed zijn. Als het goed voelde zou dat het alleen maar moeilijker maken omdat we er nog steeds niets mee wilden doen of het zou de boel laten klappen terwijl we het erover eens waren dat dat niet moest gebeuren.
En als het niet goed voelde, zou dat een mooie herinnering verpesten.
Nog steeds waren de mails heel gewoon, met af en toe een bekentenis, maar er was nog steeds niets erotisch aan, het zat dieper dan dat.

Op een dag sloten mijn man en ik achteraan in de rij bij de kassa van een Ikea in de buurt van ons beider woonplaatsen.
Ik liep wat te suffen en toen ik opkeek, stond ik direct achter hem in de rij en zag ik aan zijn achterkant dat hij het was (of werd ik gek ?). Ik schrok me lam en ging terug de winkel in om tijd te rekken terwijl ik wat tegen mijn man zei.
Als hij mijn stem zou horen, zou hij tenminste ook gewaarschuwd zijn. Ik lette niet op zijn reactie, stel je voor dat hij van schrik om zou draaien
Terug in de auto moest ik het weten en ik stuurde hem een sms met de vraag of ik soms een spook had gezien. Antwoord: als dat zo was, dan had hij er één gehoord.
Dit was de druppel. We moesten elkaar zien, dit mocht niet de laatste herinnering zijn.
We spraken af, dronken midden op de dag wat in een drukke stad en het voelde zo vertrouwd.
Er gebeurde niks, we namen afscheid en zouden elkaar nooit meer horen of zien.
Ik heb zo gehuild, maar het kon niet anders. Soms betekent liefde dat je iemand los moet laten ook al doet het nog zo n pijn.
Het ergste was dat ik het contact met zijn vriend niet zomaar af kon kappen (hoe moest ik dat uitleggen) en dus nog wel over hem hoorde.

Ergens kwam er af en toe weer contact, heel oppervlakkig en op het moment dat ik eigenlijk al wist dat het thuis niet meer te redden was maar nog niet zo ver was dat ik de knoop door kon hakken. Om de kinderen, maar ook om mijn man, die ooit echt mijn 2e Grote Liefde was, maar die ik niet meer terugherkende.
Voor hen gold hetzelfde, maar ook ik wist dat niet en steeds als we dachten dat we wel een keer gewoon als vrienden konden afspreken, haakte er iemand af omdat die zichzelf niet vertrouwde en was de ander teleurgesteld.
Toen wij uit elkaar gingen hield ik dus mijn mond en verbrak weer het contact, want ik wilde niet de reden zijn dat hij ermee zou stoppen. Als hij stopte dan moest dat zijn omdat hij haar niet meer wilde en niet omdat ik op dit moment leuker leek, want leuk zijn is makkelijk als je niet in samen in het ritme van werk en gezin zit.
Na een burnout, besloot hij ook dat hij echt niet meer met haar verder wilde en een halfjaar later gingen zij dus ook uit elkaar.

Tussen ons zijn er zoveel dingen gebeurd die pijn hebben gedaan.
Hij die zei aan mij te denken, maar wel met zijn vriendin sliep, ik die een vriendje had toen zij nog samen waren en wat hij dan weer moeilijk vond, de frustraties en confrontaties over en weer over elkaars halfslachtige gedrag etc.

Nu, 4 jaar nadat we weer contact kregen, gaan we allebei onze eigen weg. Hij woont alleen,
ik met de kinderen, in verschillende plaatsen.
En nu ? De weg is vrij zou je denken, maar we hebben zelfs nog nooit wat afgesproken.
Er zijn zoveel dingen die meespelen, exen met nieuwe partners, ouders die problemen geven, schuldgevoelens over de scheiding en natuurlijk in de allereerste plaats de kinderen.
Zij hebben al genoeg mee moeten maken en dan zou je er ook nog eens 2 uit hun vertrouwde omgeving moeten rukken?

Maar nog steeds gaat er geen dag voorbij dat ik niet aan hem denk.
Misschien dat we later ooit samen kunnen zijn, als de kinderen het huis uit zijn, maar dat duurt nog heel lang en dus moet ik nu gewoon door. We praten er niet over en hebben slechts incidenteel contact, maar we weten van elkaar echt wel waar we mee worstelen.
Deze week maakte hij per sms een opmerking. Hij dacht dat ik inmiddels vast al wel samen zou wonen. Het was als geintje bedoeld, maar als ik hoor dat het contact met zijn ex beter is dan ooit, dan zeg ik ook met pijn in mijn hart
Wie weet komt het dan nog wel goed met jullie , dus ik weet ook wel dat hij van mij wil horen dat er niemand is.

Soms zou ik echt willen dat ik wat egoïstischer was

Een verdrietige 30jarige meid....

barbara

Die glimlach was helemaal van mijzelf...
was het antwoord volgens mij

Wie weet komen we elkaar nog eens tegen...

Ik ben een jonge vent van 28 jaar, getrouwd en net een kleine, een schatje! Hoewel ik veel van mijn huidige vrouw hou denk ik nog steeds bij alles wat ik doe aan een ander...

Ik leerde haar (met dank aan mijn beste vriend)
kennen toen ik 18was, zij was 16.. Vanaf t eerste moment dat wij elkaar zagen was t liefde op t eerste gezicht, niks jeugdverliefdheid, maar echte liefde,vanaf t moment dat ik haar zag staan,(een bos krullen zoals ik nog nooit eerder gezien had, felle groene ogen en een gezichtje van een engel.. Zo zie ik haar ook nog steeds voor me)en dat gevoel was wederzijds, voor 100%

Zij had t thuis niet makkelijk, chronisch zieke moeder, jonger broertje en geen vader aanwezig omdat die niet zo nauw naar de wet keek...
Daardoor kwam veel op haar schouders te rusten... Avonden heb ik met haar mee gehuild om haar zieke moeder en de afwezigheid van haar vader. Alles ging goed, geweldig zelfs.. We konden elkaar aankijken en niets zeggen maar toch weten wat we bedoelde... Als ik naar haar toe ging, draaide mn maag zich 160 graden zo blij was ik haar te zien... Bij haar thuis hadden ze t niet breed dus ze moest alles op de fiets doen. Toen we iets meer dan een jaar wat hadden brak ik mn been op 2 plaatsen.. Ze was zo overstuur daarvan dat ze op dr fiets is gesprongen en 20 kilometer gefiets is naar t ziekenhuis!!!!

T ging echt perfect.. Ik wou bij haar zijn, niet 2 avonden in de week of in t weekend, maar altijd.. Zij vulde mij aan, met haar voelde ik me compleet.Zij voelde dat t zelfde maar had de zorg over haar moeder, haar broertje en zat in dr laatste jaar van dr opleiding.. samen gaan wonen was dus nog geen optie voor ons dus heb ik mn spullen thuis gepakt en ben bij haar gaan wonen.. Na een half jaar sloeg t noodlot toe, haar moeder overleed, haar vader was nog niet thuis maar hij mocht wel naar de begrafenis komen... Nog nooit heb ik zo'n verdriet gevoeld als op dat moment, ik zag mn meissie er onderdoor gaan en ik kon er niets tegen doen, behalve er voor haar zijn en haar steunen.

Ook door deze periode zijn we goed heengekomen, t had onze band juist alleen maar gesterkt. Na 3 maanden kwam haar vader thuis... Toen werd t een hel.. Haar vader sloeg haar en dr broertje, hij dronk en werkte niet.. Op een avond kwam ik 'thuis' en was hij net bezig haar een flinke mep te verkopen. Toen is t zodanig uit de hand gelopen dat t niet meer goed te maken was, er is die avond teveel gebeurt om op te noemen, ik belandde weer in t ziekenhuis, zij is t huis uitgegooid en mocht haar broertje niet meenemen. Dat was haar grootste zorg, haar broertje in1 huis met die man. De poltie bellen durfde ze niet bang voor represailles tegen haar of haar broertje! Mijn moeder heeft haar toen opgevangen en onderdak geboden.. 3 dagen later (ik lag nog in t ziekenhuis, geperforreerde long, gebroken jukbeen en 3 gebroken ribben) heeft haar vader zelfmoord gepleegd... Dit was te veel voor haar, ze heeft haar spullen gepakt, haar broertje meegenomen en is vertrokken.. Ze zei dat ze naar!
een tante in eindhoven ging, dat ik haar op moest zoeken wanneer ik uit t ziekenhuis was. Dat deed ik dus ook maar ze was er niet, wel haar broertje maar zelf was ze weg. Ze had wel een brief achtergelaten voor me... Die heb ik nog steeds, er stond in dat ze weg was gegaan omdat alles wat zij aanraakte kapot ging, natuurlijk nog veel meer maar dat vind ik te persoonlijk om hier neer te zetten..

We hebben de grootste moeite gedaan om haar te vinden maar omdat ze ondertussen 18 was en vrijwillig vertrokken is (de brief) kon de politie niks doen... Na iets meer dan een jaar heb ik haar toevallig een keer gezien, ik moest op sollicitatiegesprek in een andere stad waar ik met de trein heen ging, ik zag dr lopen op t station toen ik in de trein naar huis zat.. Ze was nog steeds mooi maar haar vuur was uit, ze straalde totaal niet meer... T voelde alsof mn hart eruit gerukt werd op dat moment. Ik ben haar nog een paar keer gaan zoeken maar heb dr nooit meer gezien. Ik ben er echt kapot van geweest, had zelfs een tijdje t gevoel dat ik niet meer wilde zonder haar, heb maanden gehoopt dat t een slechte film was en dat ze ieder moment voor me kon staan.. maar ze is te beschadigdt en denkt dat alle gebeurtenissen haar fout zijn... Ik heb haar nooit kwalijk genomen dat ze gegaan is, ze heeft teveel moeten doorstaan maar was ze maar bij me gebleven, dan was t vast allemaal goe!
d gekomen.

Ik hoor je denken jezus wat wisten jullie toen van liefde, jullie waren zo jong. Dat is ook zo maar heb nooit meer van iemand gehouden als van haar.. Begrijp me niet verkeerd, ik hou van mn vrouw en dochtertje, zielsveel. Maar bij iedere belangrijke gebeurtenis, droevig of blij denk ik aan haar, als ik langs 'ons'huis kom waar we met haar familie gewoond hebben, springen de tranen in mn ogen. Soms ga ik na t graf van haar vader en moeder en hoop haar daar toevallig aan te treffen zodat ik haar even kan zien. Ik zou niet eens met dr hoeven praten, alleen haar even zien, daar zou ik weer 10 jaar op vooruit kunnen...En mijn vrouw...die weet van niks, hoe leg je zoiets uit?? Want als ik eerlijk ben, en mijn engel zou hier voor me op de stoep staan, zou ik in huilen uitbarsten, haar vasthouden tot t ochtend is en haar nooit meer laten gaan..

Nu na 16 maanden, beginnen we weer met elkaar te praten. Alles gaat echt super! Alleen ik kan het niet.

Ik heb nu al 16 maanden met die ene jongen. En ik wil hem niet kwijt. Maar toch is er iets tussen hem en mij wat nooit over zal gaan. Onmogelijke liefde. Ik baal er enorm van!

ik herken me zo in wat er hier staat. Ik heb zo'n moeite dit op papier te zetten want het is nu pas dat ik alles zo op een rijtje zet. Ik hoop niet dat ik zielig gevonden ben, want weet je..dit is mijn verhaal en alhoewel ik besef dat het misschien veel minder is dat wat anderen hebben meegemaakt, ben ik dolgelukkig dat ik haar heb gekend.

Ook ik heb een onmogelijke/onbeantwoorde liefde gehad in mijn tienerjaren. Ongelooflijk dat ik nu 34 jaar ben en het er nog over kan hebben alsof het de dag van gisteren betrof.

Ze heette Susan en we zaten samen op de middelbare school en op een gegeven moment had ik het zwaar te pakken. Tijdens de ontgroening heb ik haar leren kennen en achteraf betekent het gewoon dat we direct contact hadden vanaf het moment dat ze op de middelbare school kwam.

Ik vergeleek elke vrouw met haar en was gelukkig met elke seconde aandacht die ik van haar kreeg. Je kent het wel, een aanraking, een gesprek, een belletje.....alles met haar voelde alsof de wereld alleen om ons draaide.

Ik hoopte op meer, maar zij niet. Ze wilde liever vrienden blijven wat ik toen heb geaccepteerd.

Ik vertrok naar Nederland en we bleven elkaar schrijven. Ze is zelfs een keer in Nederland op bezoek geweest en op een gegeven moment liepen we zelfs hand in hand in de stad. Ofschoon we elkaar jaren niet hadden gezien zat alles nog goed. Die aanraking gaf mij zoveel energie dat ik mij als een energiecentrale voelde.

Toen ik na 4 jaar weer terugging (met mijn toenmalige vriendin) bleek dat zij ook al iemand anders had, maar nog steeds was die vonk er en leidde dat tot problemen. Met pijn in mijn hart heb ik toen besloten om alle banden te verbreken!!

Ze was verbijsterd.....en ik heb even gedacht, misschien voelt ze wel wat voor mij. Ik wilde gewoon niet meer steeds die hoop hebben.

Tegenwoordig als ik haar tegenkom, is ze nog steeds heel erg speciaal, maar verwacht ik niets meer (ver weg natuurlijk wel, ik zou liegen als ik zeg dat haar aanblik me helemaal niks meer doet)

Pijn doet het wel, dat ik inmiddels erachter ben van bevriende personen dat haar vriend, met wie ze al die jaren zo gelukkig leek, haar beduvelt waar ze erbij staat...
Hij gaat vreemd en slaapt met andere vrouwen. Zij ziet er tevens niet meer zo glanzend uit, alsof ze niet zo gelukkig is.....en ik denk steeds, zou ik haar dit ook hebben aangedaan?

Ik kan me dat niet voorstellen, met de gevoelens die ik voor haar voel, maar jammer genoeg is het haar keus. Wie weet kruisen onze wegen elkaar ooit eens weer.

Ik moet nu verder met mijn leven, misschien kinderen krijgen met mijn huidige relatie. Zij zal hetzelfde gaan doen met haar vriend, maar Susan dit geldt nog steeds:

"...But remember this, every other kiss that you ever give, long as we both live, when you need the hand of another man, One you really can surrender with

I will wait for you, like I always do, there's something there, that can't compare with any other..."

Aan alles wat we niet hebben besproken, wat we niet hebben begrepen of anders begrepen, wat we niet hebben willen zien of anders dachten te zien, wat we dachten maar toch eigenlijk niet durfden te zeggen of het gevoel wat we hadden maar niet wilden delen. Waar waren wij ergens bang voor? Hielden wij ons in? Het lijkt wel een groot misverstand! Onbegrip, Onuitgesproken, onmogelijk en onbereikbaar.

"Niet bijzonder en niet speciaal, dat is toch ook niet handig waar je voor staat", waren jouw woorden. Woorden die ik nooit zal vergeten. Door jou.

Toch had je mij geraakt. Vanaf het moment dat ik mezelf aan je voorstelde (1,5jr geleden) tot nu en ik weet niet tot wanneer maar mijn hart zal blijven branden voor je, waarschijnlijk omdat ik je nooit heb kunnen krijgen en dat gaat als ik het zo bekijk ook niet meer gebeuren.

Je hebt nooit geweten dat jij de enige Nederlandse jongen was waar ik mijn deuren voor open heb gehouden!
Ik was oprecht, had moed en durf. Maar ik ben ook een Moslima, dat was immers het probleem.

Althans, zo had je dat toen gebracht!

Konden jouw ogen maar spreken Peter?

ik word helemaal gek want ik kan niet zonder haar.

Als ik naar mezelf kijk en naar mensen om me heen zie ik dat in de "liefde" heel veel kwesties naar voren komen over eigenwaarde, gemis,angst, die vaak veel dieper liggen dan de relatie zelf. Vaak is het een patroon wat al in de jeugd onstaat door de band met vooral de ouders.

Onmogelijke liefdes..heb er veel gekend. Toen ik jonger was, werd ik vaak verliefd op onbereikbare jongens omdat ik eigenlijk heel bang was om me te binden. Nu kon ik toch het gevoel ervaren zonder dat de ander me echt hoefde te leren kennen en me dus af kon wijzen. Ook idealiseerde ik die jongens als de perfecte persoon...iemand die me gelukkig zou kunnen maken. Dat is heel makkelijk als de jongen toch onbereikbaar is en je hem niet helemaal leert kennen. Iedereen met een relatie kan waarschijnlijk wel bevestigen dat een ander je niet gelukkig kan maken. Het verliefde gevoel is een soort drug, en als dat wegvalt ontmoet je de ander met zijn onzekerheden en gemissen. Dan komt het toch neer op de vraag: hoe gelukkig ben je met jezelf? Kan je echt van de ander houden?

Op dit moment ben ik weer bezig met een onbereikbare liefde, hoewel anders en bewuster dan vroeger. Heb heel kortstondig een soort van relatie gehad met een jongen, waar ik gevoelens voor had die ik nog niet eerder had ervaren. Het was echt alsof ik hem altijd al kende en alsof we altijd al bij elkaar waren geweest. Alsof ik nooit mezelf was geweest en nu opeens echt ging leven. Was al vaker verliefd geweest, maar dit ging veel dieper. Beide hadden we wel onze eigen problemen en ik denk dat onze persoonlijkheden ook niet zo matchen, maar het was alsof er een binding was voorbij alle uiterlijkheden. Voorbij onze karakters. Voorbij alle problemen. Maar natuurlijk stonden die problemen ons wel in de weg en uiteindelijk heeft hij het contact afgekapt. Hij heeft nooit echt gezegt dat het echt over is, meer van ik zit nu met mezelf in de knoop en kan het niet aan je te zien. Ik houd wel van je en wil altijd bij je zijn maar kan het niet. Ik weet nog steeds niet wat er nu precies w!
as, en misschien is dat ook een van de redenen waarom ik het niet los kan laten. Is zijn gevoel nog even sterk of zei hij dit alleen om me niet te kwetsen? Liever had ik gehad dat er een echt einde aan zat, dan kan je het makkelijker loslaten. Nu bleef ik stiekem hopen dat ik hem nog een keer zie en dat het toch weer iets wordt. Of iniedergeval dat hij me nog leuk vindt. Want eigenlijk voel ik me ook in de steek gelaten door hem. (Wat natuurlijk zn wortels heeft in mn jeugd). Ik heb echt gemerkt dat er zoveel meer speelt als een relatie overgaat. Het gemis is vaak meer dan alleen een gemis aan die persoon, alle keren dat je iets miste komen daar bijop. Alle keren dat je je afgewezen voelde, alle keren dat je iets wilde maar niet kon krijgen, enz. Soms in je gedachten, soms alleen in je gevoel. Het gevoel dat je niet zonder de ander kan of zelfs doodgaat zonder de ander...een basisgevoel dat je als kind ervaarde richting je ouders. Toen was je namelijk helemaal afhankelijk v!
an hen. Nu ben je dat niet, maar soms voelt dat wel zo. Al die!
onverwe
rkte kwesties spelen een rol in relaties. Ik denk dat je jezelf een boel extra leed kan besparen door je dat bewust te worden.

En onthoud, je verdient het allerbeste. Je verdient alle liefde, alle geluk!!! En het makkelijkste om dat te ervaren is dat aan jezelf (en daarna) aan anderen te geven!!! Love, peace and freedom to us all!!!

Het doet pijn. Heelt de tijd alle wonden en kan ik ooit verder zonder hem ?? Misschien, ik moet gewoon verder.

Als je echt die liefde ECHT voeld moet je het uiteindelijk vertellen, hoe moeilijk ook!
Je kan dan nooit zeggen dat je niet alles gebrobeerd hebt, and that's what counts!(voor jezelf en jezelf is heel belangrijk!!)
Stel, heel negatief dat diegene zou te komen overlijden..

Conseqenties zitten er altijd aan vast, maar vergeet niet dat, hoe belangrijk je vrienden ook zijn, je altijd alleen of met z'n 2en overblijft!
Uiteindelijk kan je maar op 1 iemand vertrouwen en dat ben je zelf!

Samenwonen, relatie of trouwen zegt niet alles!
Go for it!! En als dat allemaal niet werkt is het echt onmogelijke liefde!!

Van mijn 17de tot 20ste hadden we een relatie en waren zielsgelukkig. Maar toen ging hij voor stage naar Amerika een jaar lang en dat overleefde ik niet. Het ging uit. Later hoorde ik dat hij met me had willen trouwen in Amerika en ik voelde me schuldig. Maar inmiddels had ik iemand anders leren kennen waar ik mee ging trouwen en ook kids heb gekregen maar waar ik na 14 jaar ook weer van ben gescheiden. Erg vaak kwam mijn jeugdliefde namelijk weer in mijn gedachten op en toen op 1 dag heb ik hem opgebeld, bijna 20 jaar nadat we elkaar de eerste keer hadden leren kennen want ik wilde weten of hij ook nog gevoelens voor mij had. Hij was inmiddels ook getrouwd maar wilde me wel ontmoeten. Die avond al konden we niet van elkaar af blijven en nu 6 jaar later hebben we nog steeds heerlijke nachten samen maar het moet altijd stiekum want hij is nog steeds getrouwd en wil niet bij zijn vrouw weg gaan i.v.m. de kinderen. Ik zou zo graag met hem verder gaan maar meer dan nu zit er nie!
t in, ik heb inmiddels zelf ook al weer een paar jaar een andere relatie en ook daarin zit samenwonen er niet in omdat ook hij scheiden is en kinderen heeft en omdat we 100 km van elkaar wonen kan ik ook met hem niet echt samen zijn helaas. Dus eigenlijk zit ik met 2 onmogelijke liefdes maar die eerste zal altijd mijn ware en grote liefde blijven.

Ik zie haar nog steeds in mijn hoofd, en weet dat we elkaar nooit meer zullen zien. De herinnering blijft.

Nu heb ik een ander ontmoet. Een heel lief meisje. Ik heb haar ontmoet via internet. Ze blijkt behoorlijk ziek te zijn en word waarschijnlijk niet oud. Maar ze is lief. Een schat.

Ik weet dat het later pijn doet als ik deze relatie doorzet, maar het doet zeker pijn als ik nu afhaak. Later zou ik dan spijt hebben dat ik heb afgehaakt.

Onmogelijke liefdes? Het leven is hard. Keihard. Dus geniet nu van wat je hebt, kijk alleen naar het heden. Toekomst en verleden zijn niet belangrijk. Alleen dan kan je echt gelukkig worden.

En we willen dolgraag weten wat dat voorgevoel is.

De vrouw waarmee ik oud wil worden ken ik nu 3 jaar. We zijn hele goede 'maatjes' van elkaar en we zijn wel eens met elkaar naar bed geweest. Het punt nu is dat ik écht verliefd op haar ben, vanaf het begin eigenlijk al. De liefde die ik voor haar heb en voel wordt echter niet door haar beantwoordt zoals ik dat zou wensen. Ik geloof zeker wel dat zij bepaalde gevoelens voor mij heeft, alleen niet dezelfde gevoelens die ik voor haar heb.

Als we bij elkaar zijn, zijn we zo klef dat 't lijkt alsof we een stelletje zijn, we kroelen en knuffelen samen wat af. Dat zijn zulke heerlijke momenten waar ik altijd naar uitkijk en op kan teren.

Ik weet dat zij op een datingsite staat en alles wat daar bij hoort. Als ik haar daarnaar vraag voel ik dat zij moeite heeft om daar vrij over te kunnen praten, ze wil me daarmee niet kwetsen zegt ze dan. Als ik weet dat zij een 'date' heeft ben ik daar erg mee bezig, dat drukt een 'stempel' op zo'n avond als ik zélf uit ben of thuis zit. Ik wil dit niet meer maar ik weet ook niet hoe ik hiermee kan stoppen.

Een simpel antwoord zoals 'met alles radicaal stoppen' kan ik ook niks omdat zij ook nog eens zakelijk dingen voor mij afhandelt. Nou is niks onoverkomenlijk, dus ook dit niet, maar ik ben gewoon niet bij machte om zélf de stoppen eruit te trekken. Er is een deel in mij die dat graag wil en ook nodig vindt om hierover heen te groeien, maar tegelijkertijd is er ook een deel van mij die dat tegenhoudt. Ik wordt gék van mezelf.

Het oneerlijke aan dit alles is dat zij best wel weet wat ik voor haar voel. Er zijn momenten geweest dat ik afstand a/h nemen was en ook uitging met andere vrouwen. Dan was ze er toch niet helemaal 'blij' mee voor me en proefde ik een soort van 'veinzen'. Dan 'trok' ze weer even aan het koordje en was ik weer terug, misschien liet ik me ook gewoon weer 'terugtrekken' naar haar. Dat houdt ik dus onbewust misschien wel zélf in stand.

Ik voel me de laatste tijd echter wel sterker worden omdat dat beslissende moment van het hiermee stoppen steeds meer dichterbij komt. Maar dan weet ik ook dat ik een 'maatje' verlies.

Ik vecht al 3 jaar met en tegen deze emoties en ik zit al die tijd in een heuse 'rollercoaster'. Ik moet ermee stoppen, ooit. Da's beter voor m'n zielerust en wordt de kans op geluk met een andere vrouw die écht voor me gaat groter.

Voor mij is het dus onmogelijke liefde en ik vraag me af of ik er ooit mee kan leven.

Ooit komt het goed....

Hij wil wel voor mij kiezen maar ik ben 11 jaar jonger en hij heeft zijn leven goed opgebouwd, dus helaas.

mn hart gebroken maar zal altijd willen dat we samen oud waren geworden.

de enige manier waar ik er mee om kan gaan is mezelf vertellen dat ik wil dat ze gelukkig word en dat ze dat met mij niet was...met een beetje moeite kan ik er dan nog iets nobels van maken

Me ex was vurig grillig en bloedmooi (italiaans bloed).Zwaar om haar het woord te geven 'het is uit'ze wist geen grenzen te vinden dus ik ging kapot door haar...We waren 28 en ik 30jaar toen we elkaar kennen en vol het besef van 'het zit dit wel goed'.Nu 1jaar verder en met me gevoelens veel aan haar en weet ook dat ik het niet kon redden de relatie van 3drie jaar door haar gedrag waar ik volledig aan mmmm...zij heb nu een trooster gepakt als vriend die eerst woonruimte gaf aan haar.jammer voor haar zo n oude vent die bijna net zo oud is als haar vader,)alleen wel een goede vent denk ik misschien te goed.Maar ik hoop maar dat ze geen verkeerde figuren waar ze nu mee of misschien mm meeomgaat in het uitgaansleven daar ben ik bang voor!!Ja dat is liefde na relatie zorgen dat ze het goede pad houd van afstand zonder dat we contact hebben!!...Zelf ben ik nu meebezig de liefde te vinden met een indo schat van een meid en echt volwassen vrouw toch helaas zie ik wel me ex vaak voor!
bijgaan in me droom of als ik een latino zie!!zoektocht gevoel van vrijheid zweven vrolijk simpele glimlach heerlijke stilte van voldaan gevoel.... ja het is liefde.....
Fijn dat ik het ooit gevoelt heb en nu proberen ervan te schudden....
heel veel sterkte voor een mens in liefde

Je ziet in je jeugd een meisje en na jaren kom je elkaar tegen in een periode waarin je het allebei wat minder hebt.

Je steunt elkaar, hebt een relatie en de omgeving heeft zijn twijfels en maakt de relatie zodoende onmogelijk.
Ze heeft er ook nog een tijdje meegezeten dat het zo verbroken is, nu heeft ze een ander....

Als haar leven in die tijd dat je elkaar hebt moeten missen wordt gemaakt en nu bepaald door ander blijft het een onmogelijke liefde.

Ik ben heel erg benieuwd hoe je daarmee om moet gaan als je ook nog hoort dat het wel goed moet komen.

Ik ben xxxx op vakantie geweest in Delphi GRiekenland en heb daar een leuke jongen ontmoet.
Ik heb meteen verteld dat ik een relatie heb maar we hebben toch gezoend...
Dat gevoel was zo fijn!
Hij was heel lief voor mij hij hield me uren lang in zijn armen knuffelde met mij, zei lieve dingen etc. Ik had me in een hele tijd niet meer zo goed gevoeld!!!! Gewoon iemand die mij gaf wat ik nodig had...
Ik wist niet dat ik me nog zo kon voelen!

29 oktober ben ik terug naar Nederland gegaan en het was heel moeilijk voor mij om daar (Delphi) weg te gaan niet alleen om Ilias (die jongen) maar ook gewoon omdat de manier van leven daar zooooo anders is als hier...vriendelijke mensen, veel natuur,iedereen is één familie van elkaar ik kan het gewoon niet met woorden beschrijven!

Nu 4 dagen geleden dat ik terug ben in Nederland denk ik nog steeds veel aan Ilias en het leven daar ik heb gewoon de hele dag een brok in mijn keel en kan wel janken!
Dit is gewoon omdat ik zo smacht naar die aandacht die hij mij gaf en die mijn vriend mij momenteel niet geeft!
Dus ja dit is ook een onmogelijke liefde, die ik altijd zal koesteren ook al was het zo kort...

p.s Dank je Ilias dat je me zo hebt laten voelen!
Ik zal het nooit vergeten!
Big kiss from me your sweety...

Andere liefde is ook kei onmogelijk via internet.
het is zeer leuke meid maarja eigenwijs. Zo na het tijdjes waren leuk ineens was ruzie. Tja hoe kan ik die meid vergeten. Never

Beter iets geweldigs te verliezen dan het nooit gekent te hebben.

Er bestaat geen 2e keus

ze is nu weer vrijgezel... en ik wil der nog steeds terug.... maar al zou ze het willen wat zou ik me op de hals halen als ik het doe....
ik heb voor mezelf besloten dat het verstandiger is als we nooit geen relatie meer zouden beginnen. al doet dat me mega veel pijn in me hart. zo als zij voor me was is alsof ze de ware voor me was.

eerst leek ik gelukkig met een relatie toen dacht ik met mijn hart en niet met mijn verstand
eerlijk zijn tegenover jezelf zijn, dat is belangrijk maar bij verliefdheid erg moeilijk.
vaak zegt je hart dit (ik wil voor altijd dit voelen) en je verstand het ander (praktische zaken in een relatie of levensfase)
het duurt gewoon even wanneer die twee dingen (hart vs. verstand) vriendschap sluiten. tot dat je iemand tegen komt (bestempeld als de ware) waarmee je alle kanten opkunt en waar je tijd tot tijd helemaal verliefd op bent plus dat die persoon ook nog eens je beste vriend is, dan is je verstand ook tevreden.

Jullie denken zeker, goh wat een bitch! Maar zo horen jullie het van de andere kant. Als je iemand niet leuk vindt kan je daar niks aan doen. Je kan niet bepalen op wie je wel bent en wie niet. In dit geval : helaas voor hem.
Hoe hij hier mee omgegaan is weet ik niet, ik heb hem niet meer gesproken.

succes met jullie liefdesleven, ik hoop dat het lukt voor jullie

Maar dan ineens gaat het anders, kom terug van vakantie en voel het is anders. Blijktuiteindelijk: Voelt ze niet meer zelfde, is niet meer verliefd gevoelens zijn alleen maar vriendschap. Teruggaan naar vriendschap, nog keer probren, maar is het toch niet voor haar. Zijn nog steeds vrienden en goed, Zij heeft inmiddels een ander Vriend wat best moeilijk was om te zien Maar goed kunnen nu zelfs met zijn Drieën goed overweg.. Maar heel soms denk ik nog.. waarom? Antwoord: Daarom.

De situatie waarin je zit, soms totaal niet kunnen bevatten. De ene frustratie na de andere. Totaal niet weten wat te doen, en emotioneel in n hoekje blijven zitten. Het liefst wil je schreeuwen.. maar tegen wie en waarom vraag je je dan af.. het liefst wil je huilen, huilen van verdriet. Frustraties weghuilen, kon dat maar. Maar nee, wanneer je denkt dat het weer mee zit, doet er zich weer iets voor waardoor je totaal in de war raakt.

Op een gegeven moment, is de maat vol, je hebt er genoeg van.. je sleept je hier doorheen, en weet dat je klaar bent om verder te gaan met je leven, klaar voor iets nieuws.
Maar telkens, door de confrontatie, keer je terug in deze cirkel. De cirkel waarin je vast zit, denkend hier nooit meer uit te komen. Op zulke momenten, wil je liefde en steun. Steun van vrienden, je verhaal kwijt kunnen.. je bent blij dat je deze personen weet te vinden, je hart kunt luchten en wetend dat zij je er elke keer opnieuw weer doorheen slepen....

Ik zit ook al 2,5 jr met het probleem van de onmogelijke liefde. Maar er is meer, en dat voel ik.. we zijn collega's het enige dat hem tegenhoud is het leeftijdsverschil..

maar wie weet.. ooooit..

maar 1 ding laat nooit mensen uit je hart die je lief heb.
kijk maar na dit verhaaltje alles komt ooit een x op ze pootjes terecht.

groetjes...

i miss u, te extrano, ik mis jou
i love u, te amo, ik hou van jou
theres one thing i believe and that is that
i will see u somewhere down the road again(L)

Vervolgens mislukt de relatie, omdat het 'fysieke aspect' een belemmering vormt voor de voortgang van een relatie. Ik was zo bezig met onze relatie dat ik bijna nergens anders meer aan kon denken. Ze was bijzonder in mijn ogen en nog steeds wel, omdat ik er ook een vriendschappelijke relatie met haar aan heb overgehouden.

Soms telt zo'n relatie nog meer dan een verhouding waarin gevoelens kennelijk onduidelijk zijn en op de lange termijn vervagen en je doen twijfelen.

Het begint ook met'verliefdheid' volgens veel mensen, maar verliefdheid is niet eens altijd een beginstadium en is vaak niet eens het hoofdingrediënt voor een langdurige liefdesrelatie. 'Echte liefde' is meer dan dit weet ik nu, noem het goddelijk, noem het een kracht wat ongekend is voor mensen. Ik weet dat het bestaat, maar dat betekent soms dat het van één kant komt en dat mensen er aan onder door kunnen gaan, wanneer de liefde niet wordt beantwoord. Dat maakt naar mijn mening deel uit van deze 'onmogelijke liefde.'

Elke keer als ik een foto van haar zie, of tref in een speelfilm, gebeurd er iets met me.
De zo genoemde,flinders in je buik gevoel!!!

Mijn god, wat een mooie meid is dat toch!!!

P!

gr m

vanaf het eerste moment dat ik hem zag was ik gewoon echt he-le-maal van slag,
ik denk nog wel eens aan de tijd dat we iets hadden ondanks dat ik wel alweer een relatie van 3 jaar heb,maar gelukkig wel op een gezonde manier

Ik heb het met mijn huidige relatie gehad over wat ik mis en zij wil er nu vol voor gaan. Aan de andere kant ken ik haar nu al zo lang en zo goed dat ik weet dat de dingen die ik mis nooit meer zullen veranderen. Mijn keuze is nu dus te gaan voor het onbekende en mijn huidige relatie te beeindigen (en een deel van het opgroeien van mijn kindje te missen) of om de dingen die ik mis in mijn huidige relatie voor de rest van mijn leven te accepteren en mijn verliefdheid (waarin ik dingen voel die ik nog nooit gevoeld heb en enorm veel energie van krijg) uit het hoofd te zetten.

Rationeel weet ik wel wat ik MOET doen, maar emotioneel kan ik me er niet toe zetten, ik ben nog nooit zo verliefd geweest. Wat ik ook kies, er zijn altijd twee verliezers... 'Ik' en degene waar ik niet voor ga.

Ook ik zag in veel vrouwen op straat vergeefs mijn voormalige geliefde. Hetzelfde gold gek genoeg ook als ik haar auto meende te zien in het verkeer.....
Veel plekken in mijn omgeving voerden mij terug naar de tijd dat ik met haar omging.Dit alles ging
zo een paar jaar door.

In die periode stond de herinnering aan haar ook een normale relatie met een andere vrouw in de weg. En het vreemde was dat ik dat lange tijd niet eens zo in de gaten had.

Totdat langzamerhand er iets begon door te sijpelen in mijn bewustzijn en ik mezelf net een keer teveel had horen zeggen dat ik
nog niet klaar was voor een nieuwe relatie. En elke keer leidde dat tot een enorme teleurstelling bij de andere partij, die blijkbaar al veel meer had geinvesteerd in een mogelijke nieuwe relatie.

Op een bepaald moment was ik dit alles zo beu dat ik naar een oplossing ging zoeken. Vooral ook omdat ik niet het idee had dat de herinnering en het verlangen vanzelf zouden slijten en ik er voor begon te vrezen dat het misschien wel heel erg lang mijn leven zou blijven bepalen en dus ook mijn toekomstige geluk.

Uiteindelijk is er maar een ding dat je naar mijn idee in zo'n situatie kunt doen.Wat in mijn geval
het enige was dat tot succes geleid heeft;

Actief en bewust de herinnering kapot maken en op die manier actief kiezen voor je eigen toekomst.
Hoe doe je dit?

-De voormalige geliefde niet meer willen zien. Dit betekent dat je bewust gelegenheden en situaties moet gaan vermijden waar je haar zou kunnen tegenkomen.

- Als je haar toch tegenkomt moet je haar negeren.
Ook al wil je dolgraag haar groeten en een praatje met haar maken, NIET DOEN!

- Oude brieven en andere materiele herinneringen vernietigen of heel ver weg stoppen en niet meer naar kijken. Hetzelfde geldt voor spullen die je samen kocht, etc.Wegdoen!

- Je je de minder leuke kanten van de voormalige relatie herinneren; de ruzies die er waren en waar die over gingen. De keren dat ze je teleurstelde.
De keren dat je teveel water bij de wijn deed om haar toch maar te behouden.De keren dat ze zich niet aan een afspraak hield. De manier waarop je uit elkaar ging. Kortom: alle negatieve kanten ervan omdat die een evenwicht moeten gaan vormen met je geidealiseerde beeld ....

-Jezelf inprenten dat je pas weer aan een andere relatie mag denken als je "genezen" bent. En dus niet proberen jezelf met behulp van een nieuwe partner proberen te genezen....

Voor mij heeft het hanteren van bovenstaande strategien uiteindelijk tot resultaat geleid.

Achteraf realiseer ik me dat het hier gaat om een diepe keuze; het psychisch zwelgen in een verloren liefde moet je doen, maar vooral niet heel erg lang. Dit is alleen maar zonde van je leven, je vrienden ( die ook wel eens een ander verhaal van je willen horen), en van eventuele nieuwe partners.

Er moet een moment komen dat je bewust zegt: " En nu is het afgelopen en wil ik weer een normaal mens worden!"

En dan bovenstaande methodes( indien van toepassing in je situatie)en ook andere ( die je zelf moet bedenken) actief gaan toepassen.
Het doet pijn in het begin, maar al snel merk je
dat het helpt. Durf te snijden in eigen vlees!

We zijn toch geen watjes?

Succes!

Buck.

Iedere jongen vergelijk ik met hem, en geen van allen kan zijn plaats innemen...

Ik zal er voor altijd mee moeten leven, terwijl de liefde groter wordt ook al heb ik hem niet.. Hij zal voor altijd de liefde van mijn leven zijn.

Liefde is eigenlijk niet te beschrijven.
Maar 1 ding weet ik zeker
De liefde die je niet kan krijgen
Duurt het langst..
Voelt het sterkst..
Doet het meest pijn..

Meneertje laat me wel constant bij hem slapen, hij kookt voor me, hij is er echt voor me wanneer ik hem nodig heb. Op maand basis slaap ik ongeveer 15 dagen bij hem. Bij hem thuis kijken we dvd, spelen we Nintendo WI, samen koken, dvd kijken enz. Maar we hebben officieel niks! Dit is zo frusterend, ik ben echt helemaal dol op hem. Ik zou zo enorm graag voor de rest van mijn leven bij hem willen zijn, ik zou hiervor alles over hebben.

Ik voel mij zo eenzaam! Ik heb een man in mijn leven die mij alles wil geven, behalve zijn liefde. Elke dag huil ik, ik voel mij enorm ellendig.

Bij het zien van koppels op straat krijg ik echt een brok in mijn keel. Overal waar ik ben, denk ik aan hem. Ik draai echt door, bij alles wat ik doe en zeg hou ik hem in mijn gedachten.

Hij is wel lief en aardig voor me, maar we hebben een paar maanden geen sex meer gehad! Ik kan daar echt gefrusteerd om raken. Ik lig gewoon naast hem, ik omhels hem de hele nacht maar op het moment dat ik laat blijken dat ik meer wil schuift hij me weg.

Ik ben zo diep verliefd met hem, Ik hou van hem!
Hij weet dit allemaal, hij vindt het jammer maar hij kan me niet zijn liefde geven. Maar verder gedraagd hij zich wel als mijn partner.

Ik heb regelmatig het gevoel dat ik heel langzaam doodga van binnen. Ik ben zo verdrietig!!

Hij is mijn manager. Nee ik heb mezelf niet omhoog gewerkt, ik heb hem altijd al leuk gevonden maar liet dit nooit merken. Uiteindelijk zaten we ooit in een goed lang gesprek en voor ik het wist draait hij zich naar mij toe en kust me. TOEN WAS HET GEDAAN. Vanaf dat moment wist ik al dat ik gevoelens voor hem zou krijgen.

Heeft er iemand tips voor me.
Eigenwijsje

als ik het nummer van craig david (you don`t miss your water) denk ik weer aan haar, soms maanden niet en dan opeens..

ik zou haar zo terug willen. maar ze blijft denk ik slechts een droom...
wel een mooie droom over een liefde die mij oud kon maken!

Ik hou van hem, hij houdt van mij.
toch is het onmogelijk om samen gelukkig te worden

Eerst achter me aan zitten als een hond, mij zover krijgen en dan als het erop aankomt niet voor willen kiezen, nee dan is je vertrouwde gezin voor je eigen egoistische IK opeens heel belangrijk. Niet de ballen hebben om ervoor uit te komen ondanks dat je weet dat er wel degelijk iets mis is in je huwelijk. Erkennen dat je te licht hebt gedacht over het binnendringen van een leven, kan je niet want dan zou je voelen en een beetje mens van je maken! Enige wat jij goed kunt is de benen nemen. Lafaard zonder ruggegraat!

Dus rest me maar 1 ding: ermee leven en verdergaan met alleen met dochtertje!

Liefs
Guardian angel.

En wat een hel was dat!! Echt, ik raad het niemand aan. Voor wie er toch middenin zit: alle 5 de punten zijn waar. Wij zijn in alle punten de mist in gegaan, hebben heeeel veel ruzie gehad.

Allereerst moet je súperveel vertrouwen hebben, elke opmerking kan verkeerd opgevat worden (en wij hadden ook nog het taal/cultuurverschil erbij..).
Daarnaast moet je steeds dezelfde 'grappen' over twijfels van je omgeving aanhoren, die op een gegeven moment behoorlijk irritant worden of je behoorlijk onzeker kunnen maken.
En je hebt dan wel een relatie, het komt erop neer dat je alleen leeft. En dat is niet altijd even makkelijk, bijvoorbeeld met feestdagen enzo. Je moet ontzettend veel doorzettingsvermogen hebben.

Maar wij bleven er wel in geloven, en nu wonen we dan eindelijk samen. En dat was het wachten dik en dubbel waard!!

Mijn tips aan de rest:
* Laat je niet gek maken door anderen, als jij er echt zeker van bent, dan moet het lukken!
* Let inderdaad goed op wat je zegt en wees duidelijk, want alles, maar dan ook ALLES kan verkeerd of als verdacht worden opgevat, en dan heb je weer ruzie om niks (en een ruzie goedmaken via de telefoon, daar gaan héél veel belminuten dus verspild geld overheen).
* Ga geen dingen inbeelden, je kunt nu eenmaal niet controleren of hij/zij vreemdgaat. Leg je daarbij neer....
* Blijf sterk en positief. Laat je niet gek maken!! Ooooooooit komt er een einde aan en zullen jullie weer bij elkaar zijn!!!!!!

Succes......... you're not the only one!

Vergeten en weer doorgaan!!!!! letterlijk vergeten en als een bikkel doorgaan!!!Je moet ervan leren en niet nog meer van je jaren verpesten door een onmogelijke liefde!
Ik heb namelijk al mijn mooie jaren verpest door een klootzak en zoveel duizend anderen ook!!!...
So fuck it en onthou dat er zoveel anderen zijn op dese world die het wel waard zijn en je wel happy van word!!! Fuck LOve Fuck YOU!!!;)

Allebei alleen, houden van elkaar op ons eigen manier. Geen ruimte voor een ander... pijn!

Ik voel me een gespleten persoonlijkheid, ben ik ook geworden, ik leid twee levens, één met mijn gezin, de ander met mijn korte ontmoetingen met deze man, de man die zo zo intens liefheb. De man waarvan ik weet dat hij niet helemaal eerlijk is. Ik laat alles over me heenkomen, ben jaren door een hel gegaan wanneer hij een tijd niet kwam, werd verteerd door jaloezie, bang dat hij naar een ander ging. Ben in mijn doen en laten ontzettend veranderd, gebruik veel make-up, andere kleding, lingerie, alles door deze man. Ik heb hem 1 1/2 jaar geleden voor 10 maanden niet gezien, ik had het stopgezet, hoopte dat ik er binnen een jaar van verdriet los van zou kunnen zijn. Het is niet gelukt. Ik dacht dat ik gek werd. Wilde zelfs een einde aan mijn leven maken. Zo intens en ook afschuwelijk kan echte liefde zijn.

De man die ik waarschijnlijk nooit de mijne zal kunnen noemen.

ik kan geen kant op maar jama.. genoeg leven gaat door

De wet bepaalt op wie je verliefd mag worden, want 'import' willen ze niet.

Ik leerde hem kennen op een feest. Ik wist niet wie hij was totdat ik met hem had gepraat. Mijn beste vriendin vertelde dat ze neven had die tweeling waren, maar ik had ze nog nooit gezien of gesproken. Tot die ene avond. Het was een aardige jongen en een vriendin van me vond hem leuk, ik ben ze gaan koppelen, terwijl ik hem stiekem al leuk vond. Tijd ging voorbij en het raakte uit. Ik vond hem niet meer leuk, totdat hij steeds vaker bij me beste vriendin kwam, we praatte steeds vaker en ik raakte gehecht aan de msn gesprekken die we hadden. Ik ging op een vrijdag 3 jaar terug met me oppaskind naar de bios, ik ging langs me huis en zag hem zitten bij mijn beste vriendin haar moeder en zijn broer. Hij lachtte naar me en ik lachte terug. Diezelfde avond kwam ik op msn en we hadden gepraat en vertelde me dat hij iets voor me voelde. ik kreeg het warm en besefte dat ik hem weer leuk begon te voelen. na een paar keer afspreken wist ik het. ik hield van hem van alles wat hij deed.!
hoe hij lachte, hoe hij praatte, hoe hij liep van alles en nog wat.. maar alles alles ging stuk. mensen begonnen te praten. mensen kregen haat. na vele ruzies was het voorbij. ik kreeg vriendjes hij vriendinnetjes. We spraken elkaar zelden. Na 1 jaar raakten we weer aan het praat. Ik miste hem zo erg en bleef de hele dag online totdat hij kwam. ik ging pas om 4 uur slapen kwam op school helemaal kapot aan. maar het moest gewoon, de hoop dat ik met hem kon praten was zo groot. ik heb zovaak gehuild om hem waarom het nou zo was afgelopen. ik kreeg te horen dat hij weer een nieuwe vriendin had. ik ging stuk van binnen en nu nog steeds want tot de dag van vandaag heeft hij nog iets met haar, zo serieus dat hij een tatoo met haar naam op zijn been heeft laten zetten. ik had hem al lang niet gesproken. sinds een paar weken terug sprak ik hem weer. ik kreeg een gek gevoel maar wel een vetrouwd gevoel. Hopelijk spreken we binnenkort af zodat ik hem alleen maar in het echt kan zien!
.

sinds kort is mijn oog op een ander gevallen ik hen hem op msn en heb em leren kennen. blijkt dat hij een vriendin heeft al bijna 2 jaar. dus weer pech. hij en mijn onmogelijke liefde zijn de enigste jongens die me de hele avond laten lachen als ik ze alleen maar online zie staan. en bij allbei heb ik pech.. ik weet niet meer wat ik moet doen.

zal ik altijd pech hebben of zal het snel veranderen. ik zoek gewoon een jongen die me laat lachen. het maakt me niet uit of hij mooi lelijk dik of dun is zolang ik van hem hou komt alles goed en hij ook van mij. wanneer zal dit ophouden, ik weet egt niks meer..

Ik hou zielsveel van haar en haar dochtertje, zou mijn leven zonder na te denken voor beiden geven. We zijn nu al twee en half jaar uit elkaar omdat we beiden bang waren, maar hebben nog zo regelmatig contact via de mail en af en toe een telefoontje.

Was bijna getrouwd met een andere vrouw, al wist ik dat ik niet mijn hele leven op die vrouw had gewacht en ik nog elke dag aan mijn onmogelijke liefde dacht.

Ik hoop dat we het ooit nog een keer met elkaar kunnen proberen, dat ik haar man mag worden, een vader voor haar dochtertje, een vertrouwenspersoon voor beiden, ik zou zo graag nog één keer met haar in mijn armen willen gaan slapen en wakker worden, iets waar ik al zoveel honderde keren van heb gedroomd. Dat ik mij affectie die ik voor hun beiden dagelijks voel, weer in het openbaar mag tonen, en niet enkel van hoef te dromen.

Al meer dan drie jaar schreeuwt mijn hart Ik hou van beiden, maar niemand begrijpt mijn smart.

We zijn nu vrienden, en onder die noemer komen ze over 6 maanden voor een kleine 4 weken op vakantie naar Nederland, kijken of mijn dromen uit komen of dat ik me wederom over mijn onmogelijke liefde moet heen zetten.

Ik ben geen gelovig man, maar ik kan alle hulp gebruiken, dus bid voor mij naar welke god u ook aanhang, zodat ik straks niet hoef te huilen

nu, al zon half jaar later, heb ik mezelf nogal verandert, aangepast omdat ik gwn nog steeds op hem ben en dat gaat maar niet over want hij blijft zo lief tege me. en ik kreeg door dat hij oowk nog op mij was... dat gaf hij heel duidelijk aan met bijv: tja, ik ben eigenlijk de rest van de week al depressief, behalve nu opeens. dus, na een tijdje vroeg ik t weer... en toen... hij zei droevig nee omdat hij denkt dat ie t weer gaat verknallen enzo, maar dat lag niet aan hem alleen zover kan zelfs zn beste vriend m niet krijguh... hij denkt door t alleen te probere dat ie me kwijtraakt ofzo...

dat is mijn onmogelijke liefde... en hij blijft maar rondspoke in me hoofd en hij blijft aardig doen en ik weet oowk egt niet hoe ik er vanaf kom...

Ik zou zeggen leef door en kies niet alleen met je hart maar ook met je verstand!

Je grootste en onmogelijke liefde die kan je niet vergeten!

Wel lekker dat je je verhaal hier kwijt kan, want velen om mij heen zullen dit nooit begrijpen!!!!

ik heb het, ook ik ben verliefd op meid die 4 jaar jonger dan mij is..
toen zij 4 jaar was waren we al verliefd op elkaar we gingen vaak met elkaar om. zo is dat door gegaan. toen zij 11 jaar was en ik 15 jaar kregen we een beetje een relatie met elkaar. na een half jaar verhuisde ze naar een ander dorp vlak bij het strand.. heerlijk.. ik ging daar in de zomer heen en dan samen naar het strand en naar een strand tentje bleef bij haar slapen.. super mooie tijd.. dat ging 1 jaar goed de winter na een mooie zomer verandere het ze maakte het via msn uit en daarna heb ik haar eigenlijk nooit meer gezien.. af en toe zie ik haar even in een flits in de auto in ons dorp met d'r moeder ofzo.. maar ik ben nu 20 jaar en ben nog steeds knetter gek op haar.. ik heb al 6 keer een relatie met iemand anders gehad, maar dat is nooit langer dan 2 a 3 maande, want dan denk ik weer te veel aan haar. ik praat nog heel af toe met haar via msn maar ze is niet meer verliefd op mij..
ze weet zelf ook niet wat het is van je 4e jaar tot je 13e jaar verlief op een jongen en 1 keer alles over... ik teer idd nog steeds op herinneringen van een paar jaar geleden en ik kan haar niet vergeten.. ik word er gewoon gek van.. als zij zeg dat moet je doen en dan ben ik weer verliefd op je dan doe ik het gelijk..
ik kan ook gewoon niet echt verliefd worden op een andere meid.. wat ik voor haar voel heb nog nooit bij een andere meid gevoeld.. ik hoop dat nooit iemand dit ook moet mee maken.. dar iedereen gelukkig mag en kan zijn met de vrouw van zijn leven.. of andersom..

het beste is om ze te koesteren en gewoon door gaan met je leven. je houdt er idd een wrang smaakje aan over als je ermee doortobt. je partner vergelijken met hem/haar moet je al helemaal niet doen...want dan heb je dat hoofdstuk al helemaal niet gesloten...dan teer je als het ware nog op het oude!!! je gooit je leven hiermee weg als je dat doet siri...geloof me... ik was 10 jaar terug dat meisje...... je moet maar geloven dat hij/zij niet de ware voor je was..dingen gebeuren nou eenmaal niet zomaar...toch?

kizzzkizzz

Ik voele mij ongelooflijk naïef en kinderachtig door het feit dat ik haar niet kan vergeten.

Nuja, ik denk dat elke man wel iemand heeft waarvan hij alleen maar kan dromen. Vaak ken je die persoon al heel lang. Ik zou zeggen: ga ervoor en is het niet wederzijds, probeer haar dan te vergeten.

Wat een liefde he?? Maar wel een waar ik met heimwee naar terug kijk...

Groetjes krullebol

Een half jaar geleden sta ik bij een benzinepomp te tanken. Een paar meter voor me staat een man te tanken. Het was alsof we elkaar "voelden". Hij moest omkijken om me te zien ... en keek ook een paar keer om.
Deze man had iets opvallends, wat ik hier niet zal beschrijven om onherkenbaar te blijven.
Ik ging als eerste naar binnen om te betalen, toen ik weer naar buiten liep, liepen we elkaar tegemoet. Hij glimlachte naar me. Ik vroeg hem of dat "opvallende" wat hij dus heeft, van nature zo is, of of hij dat zelf gedaan had.
Hij antwoorde heel vriendelijk. Ik maakte nog een grapje over dat ik het niet had moeten vragen. Hierop antwoorde hij weer dat het niet gaf, zolang het goed bedoeld is.
Zijn ogen, zijn glimlach ... het laat me vanaf die dag gewoon niet meer los.
In mensenmassa's probeer ik hem te vinden. Als ik voorbij dat tankstation kom, kijk ik altijd even. Hij laat me niet los.
Het kan je zomaar gebeuren dat je een vreemde man/vrouw ziet, en dat de vonk overslaat.
Na dat korte gesprekje zijn we allebei weer verder gelopen. We stonden daar ook ineens leek wel met het besef ... "we kennen elkaar eigenlijk niet, lopen we maar weer netjes door".
Ik weet niet wie hij is, ken zijn naam nieteens, en toch denk ik dagelijks aan hem.

Heb net mijn onmogelijke liefde gevonden maar ook weer verloren. Ik weet er ook niet mee om te gaan.

Heb zelf een relatie en ben 3 jaar geleden mijn liefde tegen het lijf gelopen. Ook zij heeft een relatie. Samen wilden we voor elkaar gaan. Ik verbrak mijn vorige relatie een huwelijk van 35 jaar. Samen waren we het eens wij zouden samen gaan en hadden al plannen gemaakt. We zij samen naar een appartement gaan kijken. De dag daarna krijg ik telefoon, met de mededeling het is voorbij met ons. En nu hoe nu verder met een leven dat dus twee maal is verscheurd.

Daar gaat je leven.

Ik weet ze is ook op mij verliefd maar om een of andere redenen durfde ze de stap niet te maken.
En kiest voor een leven zoals ze zelf steeds aangaf waarin ze niet gelukkig is.

Tja onmogelijke liefdes hoe ga je daar mee om.

Ik heb naar je gezocht,
Maar of ik je vinden wil dat weet ik niet.
Ben je aan de troep gegaan omdat ik mijn woonplaats verliet?
Op mijn wangen kleefde tranen, nu alleen nog vocht.

Je was gek op computers, je zat ze te repareren.
Maar je vertikte het om verder te leren.
Je kon zoveel bereiken,
Maar zover ik weet begin je nu meer op een junk te lijken.

Het klinkt misschien idioot,
Maar ik weet niet eens of je nog levend bent of dood.
Je bent onvindbaar,
Misschien is dat maar beter ook.
Want als je beste vriend de waarheid zegt,
zou je niet willen dat (iemand zoals) IK je zo ziet.
Zelfs het denken aan wat er van je geworden is dat doet mij verdriet.

afzender
anoniem_19jaar

Deze artikelen zouden je ook kunnen interesseren:

Azusa Higa "Ik houd ervan om vrij te zijn en zeg altijd 'Je leeft maar een keer!' en het leven gaat verder en... [modellen]	Verstandig 'slanken' Afvallen zonder strenge diëten en zonder... [lees]	Chantal Hanse "Sexy lingerie! Ik voel mij veel vrouwelijker in mooie setjes... [lees]
Sasha Bling Sasha Bling is ons nieuwe cover model. Ze is zonder meer één van de meest sexy en... [modellen]	In vorm naar het strand? Maak een plan van aanpak! De zomer... [fitness]	Afvallen? Bewegen, gezond eten en lichte gewichten Wellicht vallen we in... [lees]
Waarom mannen op blonde vrouwen vallen :-) Lang haar, blond, blauwe... [lees]	De nieuwste kapsels en haartrends voor 2012 De nieuwste kapsels en haartrends.... [kapsels]	Kaoru Kikuchi Adversus cover model. "Ik houd van mannen die me... [modellen]