
Tijdens Paris Fashion Week, waar het modetempo vaak razendsnel is, bracht Chloé een zeldzaam moment van reflectie. Voor herfst/winter 2026–2027 presenteerde creatief directeur Chemena Kamali een modecollectie die opvallend menselijk aanvoelde – een ode aan empathie, ambacht en de emotionele lading van kleding.
De show, getiteld “The Devotion Collection,” was een meditatie over tijd, handwerk en gedeeld cultureel geheugen. In een wereld die steeds sneller en mechanischer wordt, richtte Kamali zich op traditionele klederdracht en folkloristisch vakmanschap.
De schoonheid van het menselijke gebaar

Kamali vertrok vanuit het idee dat kleding emoties en herinneringen kan hebben. Elk kledingstuk vertelt een verhaal – dat van de maker én dat van de drager.
De collectie was rijk aan borduurwerk, breisels en handgedrukte motieven. Maar juist de kleine imperfecties maakten ze bijzonder: licht afwijkende patronen, onregelmatige steken en texturen die de menselijke hand verraden.

In plaats van deze te verbergen, benadrukte Kamali ze.
Lange jurken met folkloristische borduursels deden denken aan ceremonieel erfgoed. Transparante blouses waren versierd met verfijnd handwerk, terwijl zachte breisels het gevoel gaven van gekoesterde erfstukken.

Folk als gevoel van gemeenschap
Voor Kamali betekent “folk” meer dan een esthetische referentie. Het gaat over gemeenschap: gedeelde rituelen, verhalen en technieken.
Motieven kregen bijna een talismanachtige betekenis, alsof ze beschermende symbolen droegen. Ambachtelijke details verwezen naar traditie en spiritualiteit.

Toch bleef de collectie trouw aan de Chloé-signatuur: luchtige silhouetten, vloeiende lagen en een nonchalante vrouwelijkheid.
Mode als verbinding
De emotionele kracht van de collectie was onmiskenbaar. Kamali stelde mode voor die vertraagt en opnieuw verbindt in een wereld die vaak versnelt.
Elke steek leek bewust geplaatst. Elk detail droeg de aanwezigheid van de maker.


Daarmee werd “The Devotion Collection” meer dan een seizoenscollectie. Het was een visie op mode als verbinding – met vakmanschap, herinnering en met elkaar.















