
Voor de nieuwe modecollectie van lente/zomer 2027 laat Albert Kriemler, creatief directeur van Akris, zich inspireren door de schilderijen van de Oostenrijkse kunstenares Martha Jungwirth. Haar spontane penseelstreken, bijzondere kleurencombinaties en gelaagde composities vertaalt hij naar een collectie waarin beweging, textuur en de relatie tussen kleding en lichaam centraal staan. De collectie werd gepresenteerd tijdens Paris Fashion Week en wijkt af van de meer ingetogen kant van de stijl van het modehuis. Er is meer vrijheid, al blijft Kriemler trouw aan zijn gevoel voor precisie.
Kleur bepaalt het ritme. Rood, roze en paars domineren de eerste looks, gevolgd door sienna, mauve en kleurrijke patronen met een schilderachtig effect. Later verschuift het palet naar ecru, greige en zwart, om vervolgens plaats te maken voor ceruleumblauw, saliegroen, mint, geel, oranje en perzik. De opbouw is ambitieus en soms zelfs uitbundig. Kriemler gebruikt kleur niet als een laatste detail, maar geeft haar een belangrijke rol in het ontwerp. Verzadigde tinten en vervaagde patronen bepalen zo het karakter van de afzonderlijke looks.

Vooral in de keuze en verwerking van de stoffen wordt de collectie interessant. De kleermakerskunst krijgt een lossere vorm, zonder haar duidelijke lijnen te verliezen. Lichte breisels zorgen voor transparantie en onregelmatige structuren. Zijdeorganza, zijden crêpe en satijn worden gecombineerd met double-face wol, suède en lamsnappaleer. Transparante en ondoorzichtige materialen ontmoeten elkaar steeds opnieuw. Zo ontstaan kledingstukken die met het lichaam meebewegen, in plaats van vast te houden aan een bepaalde vorm. Dat is een overtuigendere interpretatie van Jungwirths werk dan een letterlijke weergave van haar schilderijen zou zijn geweest.

Ook de details in de afwerking versterken dit idee. Met de hand aangebrachte linten volgen onregelmatige lijnen over de kledingstukken en doen denken aan de penseelstreken van de kunstenares. De losse uiteinden blijven zichtbaar en hangen vrij naar beneden. Lasergesneden franjes worden op onverwachte manieren toegepast, terwijl omgekeerde jacquardweefsels hun binnenkant laten zien. Rafelige draden en open structuren blijven bewust zichtbaar, in plaats van netjes te worden weggewerkt. De onvolkomenheden zijn bewust gekozen. Ze geven de kleding een tastbare, bijna fysieke kwaliteit die vaak ontbreekt bij collecties die voortkomen uit samenwerkingen met kunstenaars.

Het schort is misschien wel het meest herkenbare terugkerende element van de collectie. Het verschijnt in verfijnde breisels, zijdeorganza en suède en wordt een zelfstandige laag, met lange linten en losse strikken die het kledingstuk op het lichaam houden. De verwijzing verbindt Jungwirths werkkleding met de geschiedenis van Akris zelf. Verschillende kledingstukken zijn versierd met geborduurde linten die herinneren aan een ontwerp uit de jaren vijftig van Alice, de grootmoeder van Albert Kriemler. Een bijzondere verbinding, die meer betekenis heeft dan een eenvoudige verwijzing naar het modearchief: het verleden krijgt een plaats in de kleding, in plaats van alleen als inspiratiebron te dienen.

De silhouetten blijven soepel en overwegend langgerekt. Jurken met een open rug, asymmetrische zomen en golvende panden geven jurken en rokken een gevoel van beweging. Broeken met wijde pijpen en plooien aan de voorkant zorgen voor een meer geklede tegenhanger. Jassen krijgen een zachtere vorm door peplumdetails, trekkoorden in de taille en ruimere proporties. Gilets en jassen geïnspireerd op de trenchcoat brengen meer structuur, al komt de collectie het best tot haar recht wanneer die structuur opgaat in de beweging van de stof.
Ook de beelden van Jungwirth verschijnen rechtstreeks op de stoffen. De Senso-motieven worden vertaald naar jacquardweefsels van technisch katoen en zijde met franjes, en naar soepel vallende zijden prints. Penseelstreekpatronen verschijnen op zijdeorganza en jassen van katoen en zijde. Andere verwijzingen zijn Goya’s Dog, Cambodia en Deikoon, verwerkt in jacquards, prints en geborduurde applicaties. Linten en steentoepassingen geïnspireerd op Goya’s Dog geven enkele kledingstukken extra textuur. Sommige uitvoeringen zijn opvallend, al dreigen de meer letterlijke verwijzingen naar kunst soms niet verder te komen dan decoratieve details. Het vrijere gebruik van kleur en textuur overtuigt uiteindelijk meer.

Leer brengt een steviger element in de collectie. Jassen van lamsnappaleer en suède separates worden gecombineerd met soepel vallende broeken en asymmetrische rokken. Ook denim van Sea Island-katoen maakt zijn opwachting, in de vorm van een jasje met bijpassende midi-rok en een golvende zoom. Deze items geven de collectie een meer draagbaar karakter naast de etherische jurken en transparante lagen, zonder afbreuk te doen aan de visuele stijl.
De accessoires volgen dezelfde stijl in materiaal- en kleurgebruik. De tassen Anna, Ai, Anouk en Alice verschijnen in alcecalf-leer, suède, raffia, canvas en paardenhaar. Sommige uitvoeringen zijn voorzien van geborduurde motieven of lintapplicaties. Ze passen binnen de beeldtaal van de collectie, al blijven de kledingstukken de hoofdrol spelen.

Met 55 looks bouwt Kriemler aan een collectie die niet zozeer schilderijen wil vertalen naar mode maar die de manier waarop een kunstenares werkt wil volgen: intuïtief, lichamelijk en zonder al te veel aandacht voor perfecte symmetrie. De sterkste momenten ontstaan wanneer die vrijheid zichtbaar wordt in de constructie, de beweging en het gedrag van de stoffen, en niet alleen in het gebruik van herkenbare artistieke motieven. Akris blijft onmiskenbaar Akris, maar krijgt hier net iets meer ruimte om vrijer te bewegen.















